realizm ve naturalizmin şiire uygulanmasıdır. adının kaynağı,louis xavier de richard ile catulle mendes tarafından hazırlanan ve alphonse lemerre tarafından basılan le parnasse contemporain -çağdaş parnasçılık- adlı eserdir.
1860 yılında çağdaş parnas şiir dergisi etrafında toplanan sanatçılarca ortaya çıkarılmış bir akımdır. gerçekçiliğin şiire yansımasıdır. sanat için sanat görüşü benimsenmiştir. şair kuyumcu titizliğiyle çalışır. şekil çok önemlidir. romantizm akımına tepkidir. dış dünyayı nesnel bir bakışla anlatır. şiirde ölçü, kafiye ve ses uyumu çok önemlidir. bu özelliği parnasizmi sembolizm'den farklı kılar. uzak ve yabancı ülkelerin efsanelerinden yararlanırlar. şairler şiirlerinde kişiliklerini gizlemişlerdir. bu akımın başlıca temsilcileri arasında theophille gautier, theodore banville, leconte de liste, jese maria de heredia ve francois coppee bulunmaktadır. türk edebiyatında ise tevfik fikret ve yahya kemal sayılabilir.
19. yüzyılın ikinci yarısında romantizmden hemen sonra ortaya çıkmıştır. realizmin ve natüralizmin şiirdeki görüntüsüdür. "sanat sanat içindir." ilkesini benimseyerek toplumsal sorunlardan uzak durmuşlar; dış aleme dönük, gözleme ve tasvire dayalı şiirler yazmışlardır. plastik güzelliğe önem verdikleri için şiirin de dış yapı özelliklerine, uyak ve ölçüye dikkat etmişlerdir. doğanın dış manzarası ve egzotik şeylere, yabancı ülke manzaralarına merak salmışlardır. dizelerde sözcüklerin oluşturduğu ritme önem vermişler, sağlam dizeler kurmuşlardır. dinsel konulardan, duygu ve hayallerden uzak durmuşlar; ahlak perdesini bir yana bırakarak dış yapı güzelliğini seyre dalmışlardır. tarihin parlak sayfalarına duydukları özlemi dile getirmişlerdir. tevfik fikret bu akıma örnek gösterilebilinir.
adını, louis xavier de richard ile catulle mendes’in hazırlayıp alphonse lemerre’in bastığı le parnasse contemporain (bkz: çağdaş parnasçılık) adlı eserden alır. klasizm, romantizm ve realizmin bütününe tepkili bir akımdır. 1830’lu yıllarda ortaya çıkmıştır. temel kuramı "sanat sanat içindir" diye özetlenebilir. aslında realizmin katı toplumculuğu ve gerçekçiliğine bir karşı çıkıştır. daha çok şiirde kendini gösterir. sanatsal biçim ve sanatsal içerik kaygısı ön plandadır. bu akımın etkisindeki edebi eserlerde ölçülü ve nesnel bir anlatım, teknik kusursuzluk ve kesin betimlemeler kullanılır. parnas şiir için "biçimciliği amaçlayan" şiir de denebilir. parnasizm, bir yönüyle kendisinden sonraki doğalcılığa kaynak olmuştur. zengin bir dil, zengin bir biçim, zengin ve yoğun bir duygusallık işlenir. theophile gautier’in şiirlerini, theodore de banville, leconte de lisle izlemiştir. parnasizm, edebiyat tarihinde leconte de lisle ile özdeşleştirilir.
