pak bahadur*  

izmir hayvanat bahçesinin en eski ve en sevilen simasıdır kendisi. gazete ve dergilere haber olmuş, önemli bir şahsiyettir. zira hayvanat bahçesi için uzun bir dönemin simgesini oluşturmaktadır. yalnızlığına çare olmak için getirilen dişi filin çok küçük olması sebebiyle, sorununa çare bulunamamıştır.

ölümüyle bütün izmiri yasa boğan, izmir hayvanat bahçesinin maskotu. allah geride kalan begümcan filimize uzun ömürler versin.

küçüktüm ufacıktım. babamla hayvanat bahçesinin yolunu tutmuştuk.ağır başlı ve sakin tavırlarıyla benim gözümde hayvanat camiasının favorisi konumuna gelmişti 2 dakikada.

bağırıp çağıran çocuklar vardı kendisine. oralı olmuyordu haliyle hayvan. sakindi. ben sessizce kendisini izliyordum. derken benim diğer çocuklar gibi çığırtkan olmadığımı farketmiş olacakki gözgöze geldik kendisiyle. mutlu oldum. başka çocuklara bakmamış bana bakmıştı bahadır. akabinde küçük abdestini yapmak için o devasa uzvunu salıverdi ortama. itfaiyeci hortumunu andırıyordu. çünkü benim o yaşta gördüğüm en büyük hortum itfaiyecilerde vardı. aman yarabbi demiştim kendi kendime. bir canlının içinden böylesine bişey nasıl çıkabilir diye. çıkmıştı ama. küçük çocukların şaşkınlıkları gözlerinden okunuyordu. benim de tabii ki.

hayvancağız şaşkın bakışlara aldırmadan işini bitirdi. biz de az ilerdeki kafesteki maymunlara bakmaya gittik. bir de maymuna bak. ne bir asalet ne bir ağır başlılık. cibiliyetsiz hayvan.

mekanın cennet olsun bahadır kardeşim.

ölmüş.

film şeridi gibi.

dedem. dedemle birlikte oynadığımız oyunlar, gezdiğimiz yerler, otobüse atlayıp gittiğimiz uzak parklar, hayvanat bahçesi, eskinin normal aslan gibi kükreyen aslanları, yavru ayılar, atlar, kötü koktuğu için yanaşılmayan domuzlar, denizden tırsmamın sebebi garip balıklar, aptal kuşlar, ne versen yiyen şebek maymunlar… bir de izmir hayvanat bahçesi’nin assolisti; ağır, bilge tarafı, izmir’in simgesi, bir çocuk için fuarın en çekici yanı, su fışkırtacak mı diye başında beklediğimiz bahadır. yaşlanmış da ölmüş. gitmeyeli on yıl oluyor, dedem de yaşlandı.

şirinyer'de bir heykeli de mevcuttur rahmetlinin.

belgesellerde gördüğüm fillerin ihtişamından ne kadar korksam da ilk gördüğümde seviverdiğim devasa bir şeydi o. yanımıza yaklaşsın diye yapmadığımız şebeklik kalmazdı. maymunlara fındık fıstık atmayın diye uyarıldığınız bir mekanda, önceden hazırlanıp hususi olarak meyve götürülen bir arkadaştı fil bahadır. neyi sevip sevmediğini ilk ziyaretten sonra aklınızda tutardınız. size yaklaştığında diğer çocuklardan farklı olduğunuzu hissederdiniz. ortaokul yıllarına geldiğinde, artık dolaşmaktan sıkıldığınız hayvanat bahçesine sırf onu görüp çıkmak için dalardınız kendi başınıza. kelaynakların neslinin tükendiğini orada öğrendiysem de onlar bir grup oluşturdu kafeste, bir tek bahadır yalnızdı orada işte. belki de bu nedenle çok seviyorduk onu biz. şimdi minik filimiz yalnız kaldı ya, yeni yumurcukların sevgilisi o olmalıdır artık.

sözlükte girdiyi görmem bile gözlerimin dolmasına yetti.her hafta izmir hayvanat bahçesine ziyaretine gittiğim ilk arkadaşlarımdan.filden arkadaş olur mu demeyin.bahadırı tanıyanlar bilir...

vefatından sonra, tutulduğu alanın duvarına "bahadur seni unutmayacağız" yazılı bir poster asılan izmir simgesi fil

izmir hayvanat bahçesinin en popüler, en sevilen varlığıdır kendisi.yani ölmeden önce öyleydi.her izmirlinin çocukluk anılarında kendine ufak ta olsa bir yer edinmiş, muhteşem fildir.şimdiye kadar ölümüne gerçekten üzüldüğüm tek hayvandır.hala hatırladıkça içimi büyük bir acı kaplaması, onun ne kadar özel olduğunun bir kanıtıdır herhalde.