1915 trajedisi için oluşturulan, hayatını kaybeden ermeniler için şahsi özür dileme kampanyasının adresidir.
" 1915'te osmanlı ermenileri'nin maruz kaldığı büyük felâket'e duyarsız kalınmasını, bunun inkâr edilmesini vicdanım kabul etmiyor.
bu adaletsizliği reddediyor, kendi payıma ermeni kardeşlerimin duygu ve acılarını paylaşıyor, onlardan özür diliyorum."
isim, soyisim ve e- posta adresi ile katılınabilir.
bir default kampanyadır. iki ülke arasında ne zaman bir tatsızlık olsa taraflardan birer grup insan ortamı yumuşatma gayesi içinde "özür dileriz, kusurumuza bakmayın. hadi barışalım, öpüşlim." temalı kampanyalar, dernekler ve gruplar kurar. george soros da çok sever bunları. hemen hemen hepsinin arkasındadır, destekçidir.
mantıksız bir uygulamanın adresi. asıl-onlar-doğu-anadoluda-katlettikleri-türklerden-karınlarını-deştikleri-hamile-kadınların-torunlarından-özür-dilesin.com gibi bir adres daha mantıklı olurdu esasen.
arkadaş anlamıyorum. asilonlarozurdilesinaminakoyim.com'lar, bananelanonceonlarozurdilersinozurdileyenindeaminagoyim.org'lar, ozurdilemeyizaminagoyimla.biz'ler... hayır adamlar özür dilemiş, sen dilemedin ki! nedir bu karşı ataklar, saçmasapan kelime oyunları?
bir de, ozurdileyenlerdeturklerdenozurdilesinozamanlan.com'lar falan. türet türetebildiğin kadar. itü sözlük yazarları diye bir başlık açılmıştı, içeriğinde de sözlük yazarlarının çoğunun ortalama zekalı oldukları gibi, iyimser giriler yazılıydı. okumadım hepsini gerçi.
o bana tokat attı ben de ona atırım; o bana yumruk attı ben de ona yumruk atarım ama aslında özümde iyi biriyimdir diyenlerin birden bire cephe aldığı mevzudur. haksızlığı meşrulaştırmanın bir diğer yoludur aslında; haksızlığa haksızlık ile cevap vermek. sonuç olarak da yıllarca süren, sürecek olan yılan hikayesine dönüşen ve aslında aslından uzaklaşan bir durum ortaya çıkıyor haliyle.
o dönemde yaşanmış olanlara bu kadar keskin, biz yapmadık etmedik diyenlerin ya da onlar da bize yaptı banane banane gibi 5 yaşındaki çocuk tepkisi verilmesi biraz durumu anlamsızlaştırıyor sanki. anlamsızlaştırmak bir yana çözümsüz de kılıyor.
özür dilemek; durumun görünür hale gelmesi adına önemli bir adımdır. tabiki sorun çözücü ya da her şeyi bir çırpıda ortadan kaldıran bir yöntem olmayacaktır. hele ki; hemen o yeterli milliyetçilerin hortlayıp yetersiz milliyetçilere sövmeye başlaması ile hiç.
böyle uluslararası meselelere pek alışkın bir toplum olmadık hiç. özellikle üstümüze geçen yüzyılın başlarında katran döküldüğünden beri nerede elinde tüy çuvalıyla birilerini görsek "naaaalağası var ya" diyip umursamaz bir topuğa kalkarak uzaklaşıyoruz.
mekân 4 duvar olunca laboratuvar primatı gibi duvardan duvara, gittikçe daralan bir metrekarede beyhude uğraşan bir kaçış canlısı olduğumuz için eninde sonunda da aynı yerde kalıyoruz.
işte bu vurdumduymazlık ve "salla yeaaa"cılık, olayın daha da odun hâli olan "analarını sigmedik mi olm nıahhorhorrhor" ilkelliğiyle kardeş kardeş çalkalanınca her etkinin tepkiyi doğurması gibi, aynı organizma içinde farklı bir kanserleşmiş dokuya sebep oldu:
herşeyin özrünü kendimizden biliyoruz. ilk adımları mutlaka biz atmalıyız. bütün pisliklerin startını bizim verdiğimiz kat'idir. bizden kaynaklanmamış olsa bile üzerimize düşeni insanlık gereği hemen yapmalı ve ortaya atılmış tüy çuvalını bizzat delerek yerlerde yuvarlanmalıyız.
"çünkü o kadar uzun süredir seks yapmamışız ki şimdi deli gibi çok afedersiniz sikişmek istiyoruz". birikmiş böyle, libido gibi, duyarlılık birikmiş, taşıyor, bu coğrafyada dökülen bütün kanların hesabını ağzımızdan almalı, içimizde çalkalamalı "oooohh rahatladım" diyerek dans etmeli, sonra diz çöküp cumshot yemeliyiz. o kadar zamandır dünya yıkılsa gözünü açmaz şekilde yaşamışız ki artık sokak köpeğinin teki geberse "biz ne büyük orrospu çocuğuyuz !" pankartları taşımalı, sokaklarda onbinler köpekler gibi havlamalıyız. çünkü duyarlılık şart, siktir et eğitimi.
eğitimi kim siker? bu memlekette dağa kaçan ineklerin özgürlük mücadeleleri meşrulaştırılıp, öküz başlarına damızlık arıyoruz; aynı gazla ve aynı metodla (el sikinin altına yatarak) galeyana gelip cami cami topladığı kadınını çoluğunu çocuğunu binbir türlü pislik arz ederek katleden adamları mı sorgulayacağız? siktir et tarih ne diyor abi. 1.5 milyon ermeni varmış 34 milyon ermeni kaybolmuş. benim 514.000 insanıma nolduğunun ne önemi var hacı? önemli olan benim o inisiyatifi başlatıp yeni kılığımı gururla taşımam.
duyarlılık derken sağduyusunu, şuurunu, mantık süzgecini duvara asmış hümanistleriz biz. benim insanım da katledilmiş olabilir, önemli değil. şu an daha güçlü olan ben olduğum için ben özür dilemeliyim, kesin ezmişimdir çünkü, ben ne yapsam mallıktır, müstehaktır bana. kürt çocuğu bile bir başka lan.
öyle uzun süre kıçımı devirip sallamamışım ki hiçbirşeyi, şimdi suratımın yarısı katranlı kanser doku. işin kötü tarafı içinde deney primatı gibi koşturduğum alanın bütün yüzeyleri artık aynadan ve yüzümün kanserli kısmı bundan çok memnun "hümanitaryaaağaaağn" diye uluyor.
sağduyu ve mantık süzgecini geçtik, artık sözlüğün en kötü 10 yazarında çığırtkanlığı yapılan "kimse o ğadar deliğanlı değil ki söylesin" pazarının ardından kafanı nereye çevirsen "ço kakıllıyımb eno ğlum ve de deliğanlıyım" argümanlarıyla savını baya bildiğin "siz malsınız ben doğruyum" tarafından desteklemeye çalışanlar ise aynı bünyenin sol elinin kiri gibi. zaten her zaman görmek istemem sol elimi.
(bkz: bir grup aydın)
aydınlığından şüphe etmekten zerre gocunmayacağım bir grup insanın başlattığı kampanya.
hani kavgalarda cırlaz tipler olur da devamlı konuşarak haklı pozisyona geçer, siz de özür dilersiniz. işte ermeniler de orda burda soykırım dediler ve sonunda bir kısım türk halkına da inandırdılar bunu. biz kabul etmiyoruz, özrü kabullenmiyoruz. onları aydınlıklarıyla başbaşa bırakıyoruz. aklımız az bizim anlayamıyoruz.
not: "abie siz güvende olun diye göç ettiriyorduk biz sizi, o arada şeyoldu." dan daha fazlasını bilmemiz lazım sanırım. http://www.tsk.mil.tr/ solda tarihten kesitler bölümünde yer alan ermeni sorununu inceleyin derim.
her iki tarafta bir büyük trajedi yaşadı. madalyonun iki yüzü var. ermeniler de osmanlıya karşı kullanıldıklarının farkındalar. ermeni meselesi günümüzde vicdani ve tarihi bir dava olmaktan çok siyasi çıkarlara döndü. şuan itibariyle siyasi dengeleri gözetip ermeni toplumuyla sıcak dialoglar kurmak haricinde bu tür sözde vicdani çözümlere gitmenin manası yok.
ermeni meselesinde çözüm ve dialog, teşhiri irdelemekten geçmiyor. ip yumağına bir düğüm daha atıyor.
türküm diyen bu ülkenin ekmeğini yiyen bazı safların , ülke düşmanlarının ekmeğine yağ sürmeye ne kadar hevesli olduğunun göstergesi olan site. türklerden kim özür dileyecek ermenilerin yaptıklarına karşı ya da doğu da ölen onca şehit onlardan ya da azebeycanda ermeniler tarafından öldürülen insanlardan , karnı yarılıp kocasının başı karnına koyulan o kadından ... (bkz: dilemiyorumulan com)
henüz katılımcı ya da imzacı diyelim sayısı 4046 iken; çıkardığı tantana, dört bir koldan gelen eleştiri ve karalamaların sayısı ile tartışılamayacak olan kampanya.
nuray mert'in konu ile ilgili eleştiri yazısı:
‘1915’te osmanlı ermenilerinin maruz kaldığı büyük felâket’e duyarsız kalınmasını, bunun inkâr edilmesini vicdanım kabul etmiyor. bu adaletsizliği reddediyor, kendi payıma ermeni kardeşlerimin duygu ve acılarını paylaşıyor, onlardan özür diliyorum’.
bir grup aydın tarafından hazırlanan ve imzaya açılan bu metin bana ulaştığında imzalamadan, üzerine not düşmek ihtiyacı hissettim. i̇tiraf edeyim, genelde romantik bir insan olmadığımdan olsa gerek, milli duygularım zayıftır. milli maçlarda heyecanlanmam, türkiye veya türkler üzerine söylenen her şeyi üzerime alınmam, yurtdışında bir vesileyle muhatap olduğum, orta tahsilli batılıların, türklere dair önyargıları beni yaralamaz, bunları değiştirmek için kendimi paralamam. aslında tam da bu nedenle, son zamanlarda yaygınlaşan ve özetle, türklerin, neredeyse,dünya tarihinin en kusurlu milleti olduğu şeklinde tezahür eden abartılı özeleştiri hezeyanını anlamakta zorlanıyorum.
türkleri, türklüğü dünyanın merkezi olarak gören, toz kondurmayan, kaşının üzerinde gözün var dedirtmeyen sığ ve kaba milliyetçilik tanıdık bir garabet. şimdi, tam tersi istikâmette, ‘aydın türk’lerin ‘tarihsel utanç’lardan sıyrılarak, kendilerini iyi, medeni hissetmek için başlattıkları başka bir garabet söz konusu. bu ‘iyi ve medeni hissetme ihtiyacı’ndan kastettiğim de, aslında batılıların gözünde ‘iyi ve medeni’ olmak. zira, aksi söz konusu olsaydı, tuzla tersanelerinde ölenler adına da çok utanç duyulup, uluslararası kampanya başlatmak gerekirdi. ab, bu ölçüde büyük bir rezaleti çok mesele yapmadığı için bizde de, o ölçüde tepki gördü, kapandı. ama, şimdilik bu konuyu bir kenara bırakıp, söz konusu tartışmaya ve metne dönelim.
öncelikle, türklerin (eğer öyle homojen bir gruptan söz edilebilirse) tarihin diğer ırk/millet/-grupları (ne derseniz deyin) içinde sıradan bir yeri olduğunu, sevap ve günahlarının da, bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiğini hatırlamakta fayda var. ancak bu türden bir soğukkanlılıkla, yakın tarih değerlendirmelerinde milliyetçilerin savrulduğu güzelleme ve kusurları inkâr sığlığının tam tersi istikâmette, ama onun simetriği bir sığlığa savrulma tehlikesinden korunabiliriz.
ermeni katliamı konusundaki tartışma uzun, kısaca, bu çerçevede imzaya açılan metne dönersek, metne ilişkin tek itirazımın son cümlenin devamındaki ‘özür dileme’ olduğunu belirtmek istiyorum. özür dileme konusunda tutukluğum olduğu için değil, kimin adına kimden özür dilemek durumunda olduğumu kavramakta zorlandığım için.
kendimizi nasıl tarif ediyoruz, ‘türkler’ (veya türkler ve kürtler) adına mı özür diliyoruz? kimden özür diliyoruz? bu felaketten kurtulanların ailelerinden mi, tüm ermeni ırkından veya milletinden mi? bir kere, milli veya etnik aidiyet adına, başka bir milletten özür dileme işi beni çok rahatsız ediyor. milletiyle övünmekle, milleti adına özür dilemek arasında, insanın kendini etnik aidiyetiyle tanımlaması açısından hiçbir fark yok. diğer taraftan, sadece türkiye ve bu konuya mahsus değil genel olarak, bu ‘özür dileme çağı’ veya ‘özür kültürü’ ve kampanyaları başlı başına sorunlu. batılı emperyalist ülkelerin başlattığı bu türden temize çekmeler, tarihin asıl karanlık noktalarını göz ardı etmekten başka işe yaramıyor.
son olarak, işin sonunda bir de, ailesi yok olup, bir şekilde müslüman (dolayısıyla türk) olmuş ermenilerin torunların, bugün ‘türk’ olarak, soyu sopu ermeni felaketinden hiç zarar görmemiş tuzu kuru ermenilerden özür dilemesi gibi bir garabet var. biliyorum, genel tartışma içinde, bu bir teferruat. ama politik şarlatanlıkların insanlığa dair meseleleri nasıl teğet geçebildikleri, bu türden teferuatlar çerçevesinde daha iyi hissedilebiliyor.
o nedenle dikkate alan olur mu bilmiyorum, ama metni özür kısmı olmadan aşağıdaki şekliyle imzalamak istiyorum.
“1915’te osmanlı ermenileri’nin maruz kaldığı büyük felâket’e duyarsız kalınmasını, bunun inkâr edilmesini vicdanım kabul etmiyor. bu adaletsizliği reddediyor, kendi payıma ermeni kardeşlerimin duygu ve acılarını paylaşıyor(um)"
destek verenler arasında, nazarımda değerli birkaç kişinin bulunmasına son derece şaşırdığım kraldan çok kral olma kampanyası. iyice körükleyin, iyice gaza getirin, dünya arenasında bu konuda yalnız olan türkiye yi iyice haksızlaştırın, yağ sürün ekmeklerine ermenilerin.
hani gün olur bahsi geçen site kapanır, bu aydınlarımızın adı unutulur. olur ya unutkan milletiz! ama yine de biraz tarif edelim; bunlar öyle sevgi dolu ve değerli aydınlar ki her şeye tepki gösterirler, tepkisiz kalamazlar. işte daha dün saraybosna'da yakılan camilere, öldürülen müslümanlara hep bir ağızdan destek verdiler. gazze'de ölenler için ambargoyu delip yardım kampanyaları düzenlediler. keza ırak için de öyle. hayır hayır konuyu saptırmıyorum, ermeniler'den özür dileyemezler demiyorum. bütün belgeleri ortaya koydun mu, karşında uyumlu bir muhattap buldun m, herkes eteğindeki taşları döktü mü, hayır! lobi faaliyetlerini başarıyla yerine getirenleri tebrik ediyorum.
ermeni tehciri sırasında dedesi atası dönemin ilkel şartları yüzünden yollarda telef olan ermeni kardeşilerime üzgün olduğumu belirtirim. bu benim insani yönümdür. ama bu bizim aydınların geleceğe -ki pek uzak gelecek değil- "türkler de soykırımı kabul etti" şeklinde bir belge bırakma çabasını hoş karşılamıyorum ve listeye baktım da yaptıkları tam olarak bu.
