yer: herhangi bir iett otobüsü livingdeath'in de içinde hazır bulunduğu iett otobüsünün büyük bir bölümünü 60 yaşına merdiven dayamış teyzelerle oluşturur.
1.teyze: -yavrum sende fazla kusmuk torbası varmı, az sora kusacam da.
livingdeath: -puhaa, teyze ben bi önceki otubüste harcadım hepsini, çok sallandı da ehehe.
1. teyze, 2. teyzeye: -hanımefenidi sizde fazla kusmuk torbası var mı, evden aceleylen çıktıydım almayı unuttum.
2. teyze: -bir tane fazla vardı lakin az önce şu hanımefendiye verdim, isterseniz bir sorun kusmadıysa versin size.
1. teyze 3. teyzeye: hanımefendi torbaaaa böğğrrkkkk
bu vahim manzarayı gören 2 numaralı teyze 1. teyzeye eş zamanlı olarak kusmaya başlar ve beraber düet yaparlar, olaydan saniyeler sonra arkadan bir başka teyzeler grubu da kusmaya başlar, bunun üzerine şöför efendi otobüsü kenara çekip çay ve ihtiyaç molası verir. olay tamamen gerçektir.
şehirlerarası otobüslerde meydana gelir genellikle.bir keresinde ulusoy'la giderken kusmuştum.neyse ki yanımdaki bayan uyuyordu da hiç bir şeyin farkına varmadı. yalnızca uyandıktan sonra bana 'bu otobüsün havalandırması çok iyi çalışmıyor heralde' demişti de yerin dibine geçmiştim. zaten o yolculuk da son ulusoy seyahatim oldu.
yine memleketime gitmek üzere bindiğim efes turizm'in sayın yolcusuyken, gece 5 suları arkadaki 10 civarı yaşındaki veletin öğürerek beni uyandırması akabinde yaptığı eylem. allahtan torba icat olmuştu ve annesi ileri görüşlüydü. neyse muavinin "öf allaam yaa" bakışlarıyla parfüm sıkarak toparladığı ortam, çocuğun uyuyup uyanıp saat başı öğürmesi ile b.k oldu. kulağıma taktığım kulaklıklar sesi duymamı önlemiyordu, annesi çocuğa " uyu oğlum, uyu oğlum, ah vah" dese de çocuk yamulmuştu bi kere. tamam anne için de zor haklısınız. neyse; havanın ağardığı lakin yolculuğun bitmek bilmediği 7 sularında ise çocuk minik miktarlarda * dışarı çıkardığı sıvıyı gelip benim yanımda bulunan çöp kutusuna atıyordu. geçmiş zamanda elime dökülmüş kolonyayı koklamaktan burun sinirlerim tüm işlevini kaybetti de yolculuğa devam edebildim. zaten izmir'de indiler. ama yarı ömrüm gitti.
abiyle başka bir şehirde yaşayan ablayı ziyerete gidilmiştir. kahramanımız * henüz 11 yaşlarındadır. abladan ayrılıyor olmanın verdiği ruh haliyle ağlamaktan içi dışına çıkmış bir halde otobüse binmiştir ve lakin zaten sürekli otobüs tutan * zavallı bir insan olan kahramanımızın kusu... * demesi ve abinin bir anlık refleksle avuçlarını açarak uzatması ile en iğrenç otobüs kusmalarından biri yaşanmıştır. rahatlamanın ardından derin bir ohh çekilirken abi de muavinin yardımıyla kusmuklarınızla boğuşmaktadır.*
küçükken mütemadiyen tekrarladığım iğrençlik.millet yola giderken yanına kitap,dergi vs. alırken ben yiyecek bisküvi kola tarzı şeyler alır,yer ve onları içine koyduğum torbaya kusardım.hatta yemesem bile kusardım onun için de "madem kusuyorum bari keyfini çıkarayım " diyerek yemekten geri kalmazdım.otobüslerden nefret etmemi sağlamıştır bu kusma olayı.tabi zamanla büyüdükçe kurtuldum bu iğrençlikten ama bu sefer de etrafımdakiler kusmaya başladı.son iki otobüs yolculuğumda yakınlarımda oturan çocuklar kustu.hem de birinde torba yoktu ve otobüs zorunlu mola vermek zorunda kaldı.
yıl 2004. anıtkabire okulca düzenlenmiş bir gezinin dönüş hazırlıkları yapılmaktadır.yolculuktan önce içilmiş bir mercimek çorbası midedeki zeytin,peynir,salam ve portakal suyu karışımıyla birleşip yemek borusundan dışarıya fışkırmak için anırmaktadır.ben de inatla o iğrenç maddeyi içimde tutmaktayımdır.(dangalak çıkar rahatla işte açık havada) ama o aralar sahip olduğum kusma fobisi bu güzel düşünceyi aklıma getirmemektedir.başkentte gördüğüm herşey bana kusmuğu, her koku bana o mercimek çorbasını hatırlatmaktadır. artık otelden ayrılınmış bavullar zenci şöförümüz tarafından otobüse yüklenmektedir.ben ise o esnada canım annemin şefkatli kollarında kendimden geçmiş vaziyette kusmuğu yok etmeye çalışmaktayımdır.(tabi o zamanlar hiç bir madde varken yok olamaz ,yokken var olamaz dan haberim yok)koltuğa yerleşmemizle birlikte kusmuk safra yoluyla bana sinyal vermekte,aç ağzını fışkırcam demeye başlamaktadır.ben de bunu anneme haber vermek için başımı kaldırırım,anne safra geliyo demek istemekteyimdir.ancak kullanmak istediğim kelimeler ağzımdan anne safraaaaaaaaaaaööööööööüüüüüğğğ şeklinde çıkmıştır.annemin pantolonu benim takım elbisem yanımıza aldığımız yolluklar herşey kusmuk olmuştur.annem olayların iğrenç gelişimini offfff offf diyerek takip etmektedir.o anda arkadaşlarımın ııııııığğğğğy yiğranç süperbühler gusuyoooo şeklindeki yorumları umrumda değildir.sadece kusmuğa ve ağlamaya odaklanmışımdır.sanki bir yıl boyunca yediğim herşey ağzımdan burnumdan fışkırmaktadır.bir türlü bitmemektedir o iğrenç sıvı.kustuğum maddeyi gördükçe daha çok kusasım gelmektedir.artık karın kaslarım taş gibi olmuş ankara kaldırımları benim turuncumsu maddemi sindirmeye çalışır hale gelmiştir.sonunda bu ısdırap biter.ancak yeni bir ısdırap başlar.öğretmenler,okul müdürü etrafımı sarmış donumu çıkarmışlardır.evet ankarada sokağın ortasında donsuz durmaktayımdır.arkadaşlarım süperbühlere bakın lan tepkileri vermeye başlamışlardır.bense beyaz külodumun üstündeki kusmuğu okul müdürünün ıslak mendille temizlemesini seyretmekle meşgulümdür.neyseki ilk şoku atlatmış otobüse geri bindirilmişimdir.annemin kucağına uzanmış sanki birşey olmamış gibi rahat rahat yolculuğa koyulmuşumdur.ancak ankarada iğrençliği,tiksinti vermeyi ve rezil olmayı bir arada yaşamış ve psikolojim derinden yaralanmıştır.yazıktır,günahtır,ayıptır.bu kusma olayı neden hep beni bulmaktadır.
çocukluk dönemi kabusumdu. araç içersinde on dakikaya kalmaz, kusardım. lan ne kötü bi durum. küçüktüm, kustuğumda tip tip bakan benim gibi veletler geliyor şimdi aklıma. annesinin boynuna sarılmış, dehşetle bana bakıyorlardı. tabi benim şaft kaymış, ağzım yüzüm kusmuk olmuş. aslında otobüste kusmak kötünün iyisi sayılabilir. hareket alanı var, otobüsün ne kadar boş gittiğini aslında o günlerde anlamaya başlamıştım. kusunca etrafın bi anda tenhalaşıyor, o bölge hemen karantina altına alınıyordu. ama minibüs öyle midir? bi yere kaçamazsın, mazallah. artık annem çantasında kusmuk poşeti taşır olmuştu. hiç unuttmam, yine otobüsteyiz ve ben yine kusuyorum, adamın biri "uçak yakıtı" içirin bir bardak, iyi gelir, diye tavsiyesini sunmuştu. gel zaman git zaman kusmalar muntazam bir şekilde devam etti. sonraları ilaç kullanmaya başladım ve herşey mazide kaldı.
dün ankara-istanbul arası otobüs yolculuğumda şahit olduğum olaylar zinciri:
yanımda oturan 13 yaşındaki kız önce kola, vişne suyu, elma suyu ve çay içti; daha sonra kek, çubuk kraker, kuruyemiş ve bazlama yedi. molada ise karışık tost yedi ve ince belli bardakta 5 şekerli çay içti. mola bitip otobüste yerlerimiz aldıktan hemen sonra midesi bulanmaya başlayan kız, çantasından limon çıkartıp onu emmeye başladı. ben tam arkamda zırlayan çocuğun sesine rağmen umarsızca uyudum ve bir süre sonra yanımdan gelen öğürtülerle uyandım. işte o an kaçınılmaz sonu gördüm, kız muavinden istediği battal boy çöp poşetine kustu. ve arkasından 4 kere daha kustu. fakat tanrı, çektiğim çileyi acımasızca kırbaçlamaya devam etti ve arkamda oturan küçük çocukta kusmaya başladı. buram buram kusmuk kokusunun içinde kaldım ve o kokuyu 3 saat boyunca ciğerlerimde hissettim. çok kötüydü çok...
zamanında belediye otobülerinden oturduğumuz mevkiden balçovaya giderken gerçekleştirdiğim eylemdir. hava almak üzere belediye otobüslerinin küçük camlarından burnumu ne kadar çıkarmış, temiz havayı içime çekmiş olsamda "vraaaa" diye çıkartırdım. sonra şoför bir şey diyecek diye ödüm patlardı. sonra bir gün şehir dışında bir üniversiteyi kazandım ve bu olayı yendim. hatta yeni bir güzellik kazandım yolculuk sırasında uyumak.
efendim nedense otobüse aç karnına binince midem bulanır benim. halbuki bi keresinde hesaplamıştım , ömrümün böyle 24 saat hiç aralık vermeden tam 1.5 yılı otobüslerde geçmiş. acemi değilim yani. ama aç karnına bindim mi çok midem bulanır ve bu yüzden çok kişinin canını yaktım.
mesela bir keresinde ortaokula giderken sabah otobüse yetişebilmek için evden kahvaltı etmeden çıktım. evimizin yanındaki dükkan o saatte açmadığı için dankek falan da alamadım. midemin aç karnına bulandığını bildiğim halde dayanabilirim sandım. öyle bindim otobüse. en arkadaki 4lü koltuklardan birine oturdum. ha bu arada bi önceki gece yatmadan önce de baya sağlam yemiştim. sucuklu yumurta , makarna , sandeviç falan. açlık hissediyorum yeni bişey yemediğim için ama mide tamamen de boş değil.neyse.ilk 10 dakika sorunsuz geçirdim. sonra yavaş yavaş midem bulanmaya başladı. hadi sınıftaki götüyle ün salmış sedef i düşüneyim , belki beyindeki kan başka biyerde depolanırsa mide bulantım geçer diye düşündüm. sedefle ilgili türlü fanteziler kurmaya başladım , ama bu beni sadece 5 dakika idare edebildi. gözlerimi kapattım olmadı. hala kendime olan güvenim fazla olduğu için biyerlerden torba alma gereksinimi de duymadım. tam okula gelmek üzereyken artık dayanamayacağımı hissettim ve ayağa kalktım , istemsiz bi şekilde , ejderhanın alev püskürtürken sağdan sola doğru alevi yayması gibi , bütün 4lü koltuğun üzerindekilere kustum. yazık adamlar şaşkınlıktan beni dövmek için hareket de edemediler. o sırada da okula geldik , kapılar açıldı. indim ben. onlar üzerinde kusmukla kaldılar öyle. aynı otobüsle geri dönmüşler.yazık lan.
