|
|
- efendim, queensryche'ın operation mindcrime'ı 1988 yılında piyasaya sunulduğunda tabi ki bir scenes from a memory yoktu. o zamanlar portnoy berkeley'in koridorlarında petrucci'yle konusarak ilerdeki albümlerini planlıyordu. ancak bu konuşmalarından 10 yıl sonra kendilerini hazır hissetmişler ve scenes from a memory'yi çıkartabilmişlerdir. aşağıda ise ikisi arasındaki tonlarca benzerlik sıralanmaktadır.
iki albüm de karakterin beynine (anılarına) giriş ile başlar. i remember now bir hastane koridorunda bir hemşirenin arkasından gezinerek karakterimizin odasına gireriz ve daha sonra uykuya dalıp geçmişi hatırlamasına tanık oluruz. regression'da ise seksi kahramanımız psikiyatristte hipnoz edilerek uyutulur ve önceki hayatını hatırlamaya başlar. her ikisi de yaklaşık bir buçuk dakika sürmektedir.
ikinci şarkılar instrumentaldir. anarchy x'de nikki doctor x ile tanışırken, overture 1928 bizi bilmem kaç yıl öncesine sürükleyip bir yandan petruccinin hoş sololarını kulaklarımıza doldurmaktadır.
çok çok ilginçtir ki 8. şarkı her ikisinde de 10 dk'dan daha uzundur. ikisinde de kahramanların hayatındaki büyük bir dönüş anlatılmaktadır: nikki'nin mary'yi öldürmek için gitmesi ve victoria'ın türlü ilişkilere girmesi. ve evet ikisinde de orgazm olan kadınlar vardır.
her neyse, daha sonraki birkaç şarkıda olayın aslı bize anlatılır. sleeper ve miracle kardeşlerin arasındaki boktan düşmanlık ve doctor x'in götlekliği.
son şarkılar ise kahramanlarımızın bütün duygularının karıştığı ve gerçeğe yavaş yavaş döndükleri şarkılardır. scenes from a memory'de victoria şu andaki bedeninde uyanır ve öldürülür, operation mindcrime'da ise nikkimiz yaşadığı brainstormu tekrar yaşamak üzere i remember now diye tekrar başlar.
operation mindcrime'ın özeti hükümetin bizi kandırdığı, anarşinin yalan olduğu, güç sahibi insanların her bi boku yaptığı, aşkın acı, uyuşturucunun ise zararlı olduğudur.
scenes from a memory ise ölüm kolpa, spirit carries on demekte, politik mesajlar veremediği için hasta melodiler, çalınamayacak ritimler ve insanı dumurlara uğratan keyboard ve gitar sololarıyla özür dilemektedir.(çarut, 30.05.2005 03:11 ~ 04:06)
- bu bir savaş olayı değildir ve dolayısıyla "kendilerini hazır hissetmeleri" gibi bir duruma da gerek olmamaktadır.dt ilk albümü olan "when dream and day unite" ı 1989 da çıkardığı zaman yeterince hazır olduğunu dinleyene kanıtlamıştır.bununla beraber her albümde politik mesajlar yer almak zorunda da değildir ama başarı takdir edilesi olduğu sürece eleştiriler daha yumuşak olmalıdır.hatta ben dt nin başka gruplarla değil kendi ile kıyaslanması taraftarıyım çünkü benzeri olmayan bir gruptur(diğer progressive rock gruplarından da farklı olarak bir bütünden öte bireysel yetenekler ile yükselmiştir.)tabii albüm konsepti araklamak da hoş bir durum değil :)
|
