buffy the vampire slayer dizisinin en sağlam bölümlerinden bir tanesi.
yapımcı ve aynı zamanda o bölümlük için yönetmen koltuğuna oturan
joss whedon'a bir kez daha övgü dolu sözler söylememi sağlayan,
buffy'e daha sıkı sıkıya bağlandığımın göstergesi olan bölümdür.
bölümün ana teması, xander'ın gelişen gerginlik ortamında biraz rahatlamaları için kullandığı küçün bir tılsım ile baş gösterir. bir anda tüm sunnydale kasabası kendilerini şarkı söylerken bulur. yalnız bu şarkılar ile içlerinde kalmış olan tüm sırları bir bir itiraf ederler. mutlu son olmaz ama izleyiciler için muhteşem bir btvs bölümü olur.
özellikle whedon'un bu bölüm için ayırdığı zaman ve harcadığı emek takdire değerdir. kendisine bir kez daha saygılarımı sunmamı sağlayan bu bölüm için, tüm yaz tatilini vermiştir.özellikle hazırlanan şarkılar, tamamen müzikal ötesi bir hal almış, her zaman dinlenebilecek bir albüm haline gelmiştir.
bu bölümün diğer bölümlerden farkı, 4. sezonun 17. bölümü olan
superstar gibi, o bölüme özel bir jenerik hazırlanması ve hatta en sondaki mutant enemy'nin bile müzikal bir şekilde "arg arh" demesidir.
tara,
spike ve
giles'ın seslerinin ne kadar güzel olduğunu anladığımız bir bölüm olmuştur.
ayrıca cnbc-e kanalının, dizinin kesilmiş versiyonunu göstermesi hatta sondaki mutant enemy logosundaki sesten bile izleyicileri mahrum bırakması ile tepkileri toplamasıda unutulmamıştır.
son olarak buffy ile spike'ın hiç bir büyü, tılsım vs. gibi doğa dışı olayların etkisinde olmadan yakınlaştıkları -öpüştükleri bölümdür. bununla birlikte giles'ın ve tara'nın gelecekte çok önemli olacağını öğreneceğimiz düşünceleri de açığa çıkmıştır. her şeyiyle ağzım açık bıraktıracak şekilde izlememe yol açmıştır. "buffy izlemem kardeşim!" diyenlerin bile sadece bu bölümü izleyerek diziye aşık olabilecekleri bir bölümdür...
