on violence  

hannah arendt teyzemizin 1970 yılında yayınladığı, dilimize 1997 yılında iletişim yayınları tarafından kazandırılan küçücük fıçıcık içi dolu turşucuk.

(...) savaşın hala bizimle olmasının başlıca nedeni, ne insan türünün gizli ölüm istenci, ne bastırmaya gelmeyen bir saldırganlık dürtüsü, ne de (daha inandırıcı olsa da) silahsızlanmanın içerdiği ciddi toplumsal ve iktisadi tehlikelerdir. savaşların hala varolmasının nedenini, uluslarası ilişkilerde savaşın yerine siyasal sahnede başka bir nihai hakemin ortaya çıkmamış olmasında aramak gerekir. hobbes, "kılıç olmaksızın sözleşmeler sözden başka bir anlam taşımaz" derken haksız mıydı? (s.11)

otoriteyi korumak için kişi ya da makama duyulan saygıyı ayakta tutmak gerekir. dolayısıyla otoritenin en büyük düşmanı ve onu zayıflatmanın en kesin yolu, kahkahadır.

bu noktada kaçınılmaz bkz: gülün adı.

beyaz olsun siyah olsun ırkçılık, tanımı gereği şiddetle yüklüdür. çünkü ırkçılık, doğal organik olguları hedefler- beyaz veya siyah deri. bunlar ne ikna, ne de kudret yoluyla değiştirilebilir. bütün yapabileceğimiz, sırası gelince karşı olduğumuz organik olgunun taşıyıcılarını ortadan kaldırmaktır. ırktan farklı olarak ırkçılık, yaşamın bir gerçeği değil, bir ideolojidir; bu ideolojinin yol açtığı eylemler refleks eylemleri değil, sözde bilimsel kurumlara dayalı kasıtlı, üzerinde kafa yorulmuş eylemlerdir. ırklar arası mücadelede şiddet, daima katli amaçlar, ama bu "akıldışı" değildir; ırkçılığın makul ve mantıki sonucudur.

ikramiye olarak: (bkz: ırkçılığa karşı ırkçılık).