tutunamayanların ana karakterlerinden biridir. selim ışık- turgut özben-olric, baba-oğul-kutsal ruh üçlemesini anıştırdığından kutsal ruha tekabül eder. ne olduğu tam olarak belli değildir. bir içses ya da sadece bir insan belki dost formu önerisi... yokluğa dair.
bir varoluş biçimi olduğu hissiyatındayım olric'in...metinler arasında..me-tin-lerin içine...
(bkz: hamlet)(bkz: tristram shandy)(bkz: dickens)(bkz: tolstoy)
"alice'in dünyasında kahramanlar bir konunun içinden çıkamayınca, hemen başka bir konuya geçerler.biz de öyle yapalım olric"(bkz: tutunamayanlar)
öyleyse olric sen var(mı)sın?
ben yokum...
peki biz?
turgut özben kendi kafasında bir durumu tarttığında turgut' un karşı düşüncesini savunan, bazen doğru kararı vermesi için yardımcı olan, bazen cesaretlendiren tutunamayanlar karakteri. ama turgut' la başlamamış hayatına, sanırım daha çok selim gittikten sonra ortaya çıkmaya başlamıştır.
"sonra kendi kendime konuşuyorum:kışlık sarayımda,olric'le konuşuyorum.ikimizde üşümeye başladık."
turgut özben'in iç sesi..kitabın çoğu kısmında efendimiz diye hitap eder turgutcuğum özben'e
turgut özbenin içine kıstırdığı benliği. hep bir bastırılmışlık duygusu içindeyken onun sayesinde her şeye karşı duruş sergiler sanki.
"dağılın!kukla oynatmıyoruz burada. acı çekiyoruz. kapı kapı dolaşıp dileniyoruz. son kapıya geldik. insaf sahiplerine sesleniyoruz. ey insaf sahipleri! ben ve olric sizleri sarsmaya geldik..."
