okulun ilk günü  

(senenin ilk günü)-ne ya bu gitmiycem ben yaaaaaa ............
(sene sonunda)-tamam bakın okumayı yazmayı öğrendim artık gitmeyim daa ne öğrencem ya yeteeeeerr.....

eve gelip 'ninja turtles' seyredip okul ne kolaymış dediğim gün. (ne yazık ki yanlış karar vermişim)

okuldan ilk kaçtığım gün

amcamın bana bugün birşeyler öğrendin mi diye sorması üzerine evet demem ve amcamın da bana tamam o zaman yarın gitmene gerek yok dediği günüm

her ne kadar "hâlâ dün gibi aklımda" denilerek anlatılmaya başlansa da, ya hiç hatırlanmayan ya da yaşanan alakâsız olayların hatırlandığı gündür.

hayatımın en sorunlu başlayan günü. nitekim okul açılalı 1 hafta olduktan sonra kayıt olduysanız, tüm sıralar dolduğu için sığıntı vaziyetinde hissediyorsunuz kendinizi koca sınıfta.üstelik kimse de rahatını bozup sizi sıra arkadaşı olarak kabul etmezse, bir daha okula da gitmem sokağa da çıkmam düşüncelerine girebiliyorsunuz daha çocuk yaşta.

okul kapısının iki yanından yapılan akınlar sonucu ezilme tehlikesi geçirmiştim..bir yandan veliler geliyordu akın akın, bir yandan bidik bidik öğrenciler çıkmaya çalışıyordu..çok korkunç bir manzara..ezilen ezilene..stadyum çıkışı gibi olmuştu..

-amca benim öğretmenim kim?
-sınıfına gir yavrum o gelir

diyaloğu sonucu o amcanın meğer öğretmenim olduğunu öğrendiğim gün. ne kadar anaokulu arkadaşım varsa hepsiyle aynı sınıftaydım çok güzeldi. herkesin annesini özlediği gündür.

evde sıkılmış,okula gitmek için can atan,arkadaş arayan biri için eğlenceli geçebilecek bir gün.ilk defterin,ilk kalemi tutmanın heyecanın yaşandığı gündür.çoğunluk için okul hayatında annenizin ilk ve son kez yanınızda olduğu gündür.liseden üniversiteye geçiş gibi nice ilk günlerden daha bir zor ve daha bir iz bırakan ilk gündür.

deprem gibi, sel gibi, yangın gibi bir afettir. bunu ben iddia etmiyorum istanbul büyükşehir belediyesi söylüyor. yarın okulların ilk günü olması nedeniyle, belediye istanbullulara şahsi araçlarıyla trafiğe çıkmamalarını, eğer işleri yoksa evden dışarı çıkmamalarını öneriyor yarın gün boyunca akom(afet koordinasyon merkezi) trafik sıkışıklığını önlemek için cep telefolarına ücretsiz mesaj atacak.

(bkz: büyükşehir çalışlıyor)
(bkz: maarif ne güzel olurdu şu okullar olmasaydı)
(bkz: istanbul ne güzel olurdu şu insanlar olmasaydı)

(bkz: bu sene dersi beraber işleyeceğiz)

annesi veya babası öğretmen olan bir çocuk için çok da farklı olmayan bir gündür...tek fark sınıfın içinde öğretmen çocuğu olarak değil öğrenci olarak bulunmaktır...bu da zaten heyecan yapmaya değecek birşeydir..kaldı ki, diğer çocukların annesi babası gelmiş, çocuklar zır zır ağlarken sen önünde defterin, kalemin, kalemtraşın uslu uslu öğretmeni beklersin ve etrafta olan bitene anlam vermeye çalışırsın...öğretmen gelir, güzel bir konuşma yapar ancak heyecandan pek birşey anlamazsın konuşmadan...ilk dersin ortalarına doğru öğretmen tahtaya çizgiler çizer ve senden defterine de aynılarından çizmeni ister...artık o tılsımlı an gelmiş, kalemi eline almıştırsın...deftere vurduğun her kalem darbesi ileride ne olmak istediğin hakkında seni derin derin düşündürür, doktor mu olsam mühendis mi...bir anda hevesle çizgileri sıklaştırmaya başlarsın...artık sen de okula giden büyük bir çocuktursun ve saygıyı hakediyorsundur....

çoğunluğun çekingen davrandığı gündür. ama o günden yaklasık altı ay geçtikten sonra herkes birbirleri ile kardeş olmuşcasına bağlı olurlar. gelen öğrenciler arasından sevgili bulmak gibi niyetlerinde sergilenebileceği gündür aynı zamanda. zira geç kalındğı takdirde hepsi kapılmış olur. başka bir deyişle (bkz: hızlı olan kazanır)

liseye yeni geçmişsindir.herşey yenidir.pantolon,gömlek, ee dolayısyla birazda büyüktür.annenin inanılmaz iç güdüsü senin onu büyüyüncede giyebileceğini kanıtlamak için programlanmış bi allah vergisidir.biraz büyük olsada liseli kıyafetlerinin içinde çok havalı göründüğünü falan düşünürsün.okula doğru yol alırken yolda gördüğün bir kaç ortaokul öğrencisine küçümser,kibirli,büyük abi bakışları fırlatırsın.çocukarlın çoğaldıklarını görünce tırsarsın. o kadar da haysiyetsiz bi insansındır yani.geçen dönem o birsürü sünepe beyin arasında çalışıp didinipde nasıl bu okulu kazandığını kendine hatırlatırsın iyice bi helyum dolar popon.uçarsın adeta.ve köşeyi dönersin.işte kazandığın okul karşında duruyor.durup ellerini havaya kaldırıp "işte yifuu" die bağırmak istersin ama küçüklükten beri olduğundan büyük görünme isteği bastırır yine. bağırmazsın.susarsın.efendi efendi kapıya yaklaşırsın.birsürü senin gibi çömez daha vardır.çoğunun kravatı idamlık mahkümlar gibi sıkıca boğazlarına tutturulmuştur.pantolonlar göbek deliğinin beşparmak yukarısında gömlekle bütünleşmiştir.kendini biraz daha iyi hissedirsin.taa ki senden daha büyük abilerin ablaların olduğunu anlayana kadar.hepsi okulla kaynaşmıştır hepsinin bi arkadaş ortamı vardır sizin gibi değildirler.onlardan biriyle tanışıp level atlamayı o kadar çok istersinki hep bi yavşaklık vardır üzerinde.biri geçerken kafana vursada hiç olmazsa bi elektrik oluşsa diye düşünürsün(yok lan düşünmezsin).ilerleyen saatlerde buzullar çatırdamaya başlar.çömler yavaş yavaş kaynaşma devresine girmektedirler.sınıflandırılıp katlarına yollanırlar.bi kaç kaynaşan öğrenci dışında herkez sus pustur.hoca gelir ayağa kalkılır.ve ahiret soruları başlar.baban ne iş yapar?annen ne iş yapar?adın ne?nerden geldin?niye geldin?kaç kardeşsiniz? ve bunun gibi birsürü daha soru.hepsini yutkuna yutkuna cevaplarsın.artık seni tanıyodur hoca.emeline ulaşmıştır.o mutludur sen tedirgin... hoşgeldin canım...

okula yeni başlayan biri için büyük bir stres yaratabilecek gündür.

işkencenin başladığı gündür. ama ümidin başlangıcı aynı zamanda son güne kaç kaldı hesabı...

-ne yaptın canım okulun ilk gününde
+sisteme yenildim

itü'de acemiliğimi matematik dersi için gittiğim febde "ulan iki y1 var hangisinde acaba ders" şeklinde amfinin kapısında uzun bi süre bekleyip,bi o kapıdan bi diğerinden içeriyi dinleyip, bide utanmadan gelen geçene sorarak yaşadığım gündür.en son sıkılıp "yeaa giriyorum ben bitanesine artık" diye kapıların birinden dalmıştım.*

(bkz: iki kapılı amfi)

an itibariyle özyeğin üniversitesinde parşembe günü olacaktır. ilk 3 gün ne yapıyorlar derseniz (bkz: oryantasyon)

gözlüklerim buharlanmıştı, soğuktan sınıfa girince. ağlarsam babam görmez bu sayede dedim, ama ağlamakla karizmayı çizdirmeme düşüncesine öyle odaklanmıştım ki, duygulanacak şeyler düşünmeye fırsat kalmadı. zaten buhar bi süre sonra gitmişti. bir de öğretmenin elinde sopa olmayışı, gülüyor olması şaşırtıcıydı. nasıl yerleşmişse çocuk aklına: kızların saçını çeker, erkeklerin elini kızartır...