okullarda her pazartesi ve cuma günleri istiklal marşı, andımız okunarak yapılan törenlerdir.
okulun bahçesinde toplanan öğrenciler nizami sıraya sokulurken itişmeler, şakalaşmalar, lise konseptli hayvanlıklar arasında sert ve itaatkar bir ses yükselir;
-oğğlum, kes konuşmayı, kes konuşmayı, hazroll,
bu sesin sahibi ya marş öncesi hayati açıklamalar yapacak olan müdür-müdür yardımcısıdır, ya okulun gür sesli müzik öğretmeni.hayatında en ulvi misyonunu yüklendiği ve belki tek "dinlendiği" yer olan kürsüden, muzaffer ordular komutanı edasıyla askerlerine emirler yağdırmaya başlar;
-çıkar o şapkayı, evet şapkalar bereler çıksın, şapkalar bereler, çıkarsana lann.. (bu arada berelerin çıkması kış ayazında beyinlerin uyuşması gibi bir fonksiyonun taşıyıcısı olduğundan son derece yararlıdır)
direktifleri havada kalan komtan yavaştan sinirlenmeye başlar, emirler sertleşir.çünkü her bir beyin, her bir göz, her bir hücre otorite altında olmalı, tam bağlılıkla aynı yönde odaklanmalıdır.totaliter resmin gösterdiği budur; erk karşısında eğilerek, erki oluşturan itaatkar kitleler.nizam, yüce ülküye bağlılığın vücutlaşmasıdır.
bereler çıktıktan, bedenler mumlaştıktan sonra törene geçilir.7-13 yaş arasından, "korkma sönmez" arkası, varlıklarının türk varlığına armağan edildiğine dair yemin alınarak işlem tamamlanır.
tören sırasında yanındaki arkadaşına bir şeyler söyleyen öğrenciyi gören müdürenin, öğrenciyi kürsünün olduğu yere çağırıp, tüm öğrenciler önünde rezil etmesiyle sonlanabilen durum.
