belki ilginizi çeker
  1. · john maynard keynes ten nefretimin yirmi sebebi
  2. · postmodern şiir denemeleri
  3. · okunası şiir kitapları
  4. · madde 98: hiç olmayacak birine dünyanın en inanılmaz konuşmasını yap (reklam)
gündem
  1. · tunceli alevileri dinsizdir
  2. · dünyanın en güçlü 500 müslümanı
  3. · aşk ı memnu
  4. · itü sözlük hiçbirimiz komiklik yapmıyoruz günü
  5. · kapının önünde bir yığın misafir ayakkabısı görmek
  6. · boylumlama
  7. · zongul ducks
  8. · rüşvet teklif etme sanatı
  9. · paris hilton bakiredir

of not being a jew  

  1. ismet özel'in mükemmel bir şiiri.

    şu adresten okunabilir: http://www.ismetozel.org/site/modules.php?name=news&file=article&sid=21
    (siyah, 23.01.2006 21:53)
  2. "sen ve yağmur.
    başa dönemezsiniz.
    öyle bir yol yürüdünüz ki ancak
    dönüş yolunu yok ederek gelebilirdiniz
    inişiniz bir iniş olurdu başa dönmemecesine.
    yağmur yalnız yağarken yağmurdur
    sen yalnız senken sensin
    burada kalamazsın ve başa dönemezsin
    gitmek zorundasın
    kovalanan bir yahudi gibi
    ama yahudiler gibi kendinle kalamıyorsun
    her şey çok yetersiz senin için
    her şey sana çok fazla
    ayıklarsan ayık durabiliyorsun
    aranı açıyorsun kendinle
    eşyayı araladıkça
    uyanmanın bedeli serapları fedadır
    uykuyu tadayım dersen
    kâbusa dalmak pahasına."

    "eve dönmek
    kendime sarkıntılık etmekten başka nedir?"

    "evde
    anlaşılmaz bir tını
    bilmem nereden gelir
    uykumdan? kanımdaki çakıldan? unutkanlığımdan?
    bilemem yahudi değilim
    gizli bir yerde genizam yok
    bilemem insan nerenin yerlisidir"
    (hayatberbat, 17.10.2006 15:16)
  3. ismet özel ustadan ve tek kelimeyle ohaaaaaaaaaa dedirten, ırmak-şiir kategorisinde değerlendirebileceğimiz akıp giden sarıp sarmalayan okudukça yardıran yardırdıkça coşturan bünyeyi allak bullak eden balaagatın fesahatın a..na koyan bir şiir...

    üç defa arka arkaya klasik müzik eşliğinde okuyun ( mesela : bach ) bana hak verecek hatta teşekkür filan bile edeceksiniz.

    ahanda şiir:

    of not being a jew

    iniyorum kulelerinden katil

    iniyorum maktul minarelerden

    taraçadan, bahçeden

    ilk tanıyı bulanların indikleri her yerden

    ilk tanıyı bulandıran bir vaşakla birlikte

    değdikçe ayaklarım merdiven alçalıyor

    açılıyor leşlerin, atmıkların cesurane

    canlıların korka korka uzandıkları zemin

    ağzımda kef

    iki gözierimde mil

    iniyorum kulelerinden

    katil.

    körüm, o halde karanlık niye benden kaçıyor?

    sağırım, nasıl oluyor da uğultum uzaktan

    beni çağırmaktadır?

    göklerin çökeltisinden başkaca soy

    toprağın tortusundan gayrı hısım bilmeksizin

    iniyorum kirli eteklerine

    beni emziren kaltak şehrin

    iniyorum ama indirilmedim

    iniyorum çalıntı tahtımı terkederek

    arada bir çehremi dalgalandıran karaltı

    vurulmuş arkadaşlarımdan yansıyor olsa gerek

    iniyorum onlardan artakalan yükü indirmek için

    indiğim yerde beni bir bekleyen yok

    indiğim yerde biçilmiş ot gibiyim

    puslu, çapraşık, koklanmamış

    ihmalkâr gözle okunmuş bir kitap

    bîtab bir gözle okunmayı tercih ederdim

    yoğrulmuş olan benle bir daha yoğrulsaydı

    benimle açsaydı ağırdan

    tükeniş faslını mızrap.

    yağmurun yoldaşı denebilir mi bana?

    ne dökülüş inişimde, ne çakış…

    yalnızca o çetrefil

    aralama zahmetine katlanarak

    iniyorum kızları utandıran iççekişle

    erkekleri boğan kasvetle iniyorum.

    öfkemdi başlattı yolu

    ısrara gerek var deyip durdu şehvetim

    istemedi doğurmak böyle bir uğraşı tabiat

    tarih onu tanımazlıktan geldi

    bir dövüş olsaydı sonunda belki gevşerdi hırsım

    belki saçlar taranırdı bir sevişmeden sonra

    ama ben hıncahınç bekçisi kalacağım burçlarımın

    sonunda yükü bıraktığıma yanacağım.

    iniyor ve inliyorum

    nereye bir kucak dolusu

    sonluluk sorgusu getiriyorsam

    oraya bir kucak da getiriyorum

    bir kucak sadece genç ve diri değil

    bir kucak sadece yaşlı ve yorgun değil

    bir kucak sadece erkek ve vakur değil

    bir kucak sadece kıvrak ve dişi değil

    bir kucak sadece kavruk ve intikamcı değil

    bir kucak sadece gürbüz ve atak değil

    bir kucak sadece üzgün ve dindar değil

    bir kucak sadece temiz ve sevecen değil

    bir kucak sadece pis ve sırnaşık değil

    bir kucak sadece cömert ve sıcak değil

    bir kucak sadece sancılı ve keskin değil

    bir kucak sadece umursamaz ve bezgin değil

    bir kucak sadece öksüz ve çolak değil

    bir kucak

    sadece bir kucak

    açılınca açıkları kapatan

    acıkınca doyuran

    ve doyurunca

    nasıl da perişan, ne kadar da ölçülü

    darası alınmaz yüküm bu benim

    kayda geçirilemez, narhı konulmaz

    resmen ve alenen ifade usulü yok

    gözümün feri saydım onu, gücüm bundadır

    dizimin dermanıdır o

    buradan gelir cesaretim

    bende bu kucak olduktan sonra

    iyi veya kötü ne yapılabilir

    kendi hayatı aleyhine

    binlerce defa dolap

    çevirmiş olan bana?

    bakın, bulduğum her gerçeği delik deşik ediyor

    kayboluş kapımı sürgüleyen bir vaşak

    her sevincimi viran eden bu hayvan

    yalanlar içinde boğulmamı önlüyor

    ondan kurtulacak olursam biliyorum

    beni yaşamakla coşturan

    bir kaynak keşfederim

    ondan kurtulduğum an

    bütün boyutlarımı

    kaybederim.

    önceleri, acemiyken

    bu vaşak yokken daha yanıbaşımda

    okul müdürü

    veresiye satan bakkal

    kapıcı ve akrabaları

    dört ayrı ölümle ölmeyi öğren

    demişlerdi bana

    dört bucakmış

    anlattıklarına bakılırsa dünya

    omzun güneş kokuyor demişti

    kısa eteklikli kız

    o da omzuma bir şey konduracak mutlaka.

    işte o zaman bildimdi

    anladımdı o sıra

    ne bir atlas kalır bende, ne ibrişim

    bu çuha, bu sicim elden çıkarsa

    acemiydim gitmem dedim sizin provalarınıza

    bön ve berbat buluyorum yaldızlı yaz gecelerinizi

    berbattır balkonda o güneşli sabahlar

    biraz açılmak için açıldığınız kırların

    aniden karşılaştığınız ırmakların

    ürpertisi ahmakça

    böndür beni belimden bölmeye kalkan enlem

    benden iki bakışık parça

    çıkarmaya çabalayan boylam da berbat

    ipekli libas giymem, altın takınmam

    atımın eğerinde kaplan derisi yoktur

    çehreme iyi baksalardı yırtılırdı

    uykularının zarı

    uykuluydular sinerken bedenime kıraç dağlar

    bitek vadilerle beraber ben tenimi yumarken

    uykularına tutundular…

    çocuklar acıları paylaşmaz demiştim omuz silkerek

    acılardır paylaşan çocukları

    gün geldi paylaşıldı acılar

    çocuklar paylaşıldı

    bana bırakılan neyse ona burun kıvırdım

    gittim bir kuyudan su çektim

    halka boynumdan geçti

    geçti boynuma kemend

    d harfine bak dedim

    nasıl da soylu duruyor sonunda kelimenin

    harfe bak, harfe dokun, harfin içinde eri

    harf ol harfle birlikte kıyam et

    harf of harfler ummanına bat

    çünkü gördüm ne varsa sonunda kelimenin

    çünkü böndür altında kaldığım töhmet

    uğradığım kinayeler bön ve berbat.

    evet, ilmektir boynumdaki ama ben

    kimsenin kölesi değilim

    tarantula yazdılar diye göğsümdeki yaftaya

    tarantulaymış benim adım diyecek değilim

    tam düşecekken tutunduğum tuğlayı

    kendime rabb bellemiyeceğim

    razı değilim beni tanımayan tarihe

    beni sinesine sarmayan

    tabiattan rıza dilenmeyeceğim.

    gittim su çekdim en derin kuyudan

    en hileli desteden

    kendi kartımı çektim

    yaktım belgeleri

    bütün tanıkları yoketmek için

    ricacıları öldürdüm

    onlar bu dumanlı dünyanın

    beni nasıl özlediğini görmüş olabilirdi

    gerçekten özlemişti beni dünya öze çekmişti

    özüm gelinceye kadar bana temas etmişti

    bu dokunuş parlatınca beni

    benden biraz dünya

    isteyen ricacıları

    öldürdüm ve

    kıtal bitti.

    yazık.

    yazık ki yazgımın boyası koyu.

    inilecek kadar indim. hayfa.

    yine bir geçitteyim, yeniden bir liman şehri bura

    eskilerin tayfası yine hep buradalar

    hep bilinen tecimenler, tanıdık yosmalar

    havada hayza benzeyen aynı koku

    binalara yaklaşırken eskisi gibi

    sıklet artıyor

    hâlâ ayırdedilemiyor dişli gıcırtıları

    çocuk çığlıklarından

    tanıyorum bunlar

    bulutlara bakmak için penceresi evlerin

    bu da deniz

    hırs püsküren, toynak durduran deniz

    rezeleri yerlerinden oynatan

    vâdeden, vâdeden, vâdeden tesellicimiz.

    bir yanımda kıyısı kışkırtıcı

    ufku muallâk deniz, bir yanımda

    kamu açıklamaları, genelgeler, tahvilât

    kimin yüzünü çevirdiysem

    hüznü de sevinci kadar ıskarta…

    niye indim buraya ben?

    boşuna mıydı yol boyunca benliğime

    musallat olan belâ?

    bir çevrim tamamlandı mı şimdi?

    yine mi döndüm başa?

    olmaz diyor yanımdan ayrılmayan vaşak

    kimse başa dönmemiştir, dönemez

    hele sen geçtiğin o ormanlar

    rüyalarındaki canavarlardan sonra

    çok uzaksın o ilk

    fırlatıldığın zamana.

    aldanma bunlar tayfa değil

    burada doğdu hepsi

    denize hiç açılmadılar

    denizi sen kadar bile

    tanıyan yoktur aralarında

    her biri uzak bir beldeden geldi

    sanılsın istiyor yosmalar

    böylece saygın fahişeler

    arasına katışacaklar

    müptezel birer facire ofsalar da.

    tecimenler, onlar da sahi değil

    onlar da olmayan tayfaların

    gemilerinden çıkan malları

    sattıklarına inandırmak istiyor

    şehrin acemi insanlarını.

    sen ve yağmur.

    başa dönemezsiniz.

    öyle bir yol yürüdünüz ki ancak

    dönüş yolunu yokederek gelebilirdiniz

    inişiniz bir iniş olurdu başa dönmemecesine.

    yağmur yalnız yağarken yağmurdur

    sen yalnız senken sensin

    burada kalamazsın ve başa dönemezsin

    gitmek zorundasın

    kovalanan bir yahudi gibi

    ama yahudiler gibi kendinle kalamıyorsun

    herşey çok yetersiz senin için

    herşey sana çok fazla

    ayıklarsan ayık durabiliyorsun

    aranı açıyorsun kendinle

    eşyayı araladıkça

    uyanmanın bedeli serapları fedadır

    uykuyu tadayım dersen

    kâbusa dalmak pahasına.

    tarihe dersini vermen gerek

    yoldan ayrılamazsın

    yediremezsin sokulmayı kendine

    tabiatın apışaralarına

    ne yıkılmış bir tapınağın suskunluğu

    durdurabiliyor seni

    ne gürültülü bir havra.

    yükün ağır.

    he’s so heavy

    just because he’s your brother.

    kardeşlerin pogrom sana.

    dostlarının eşiğine varınca başlıyor

    senin diasporan.

    herkesin bahanesi var, senin yok

    günahlı bir gölgenin serinliğinde

    biraz bekleyebilirsin, daha sonra

    burada kalamazsın, başa dönemezsin

    ama dön

    eve dön! şarkıya dön! kalbine dön!

    şarkıya dön! kalbine dön! eve dön!

    kalbine dön! eve dön! şarkıya dön!

    eve dönmek

    kendime sarkıntılık etmekten başka nedir?

    orada, arada bir beni yoklar

    intihara ayırdığım zamanlar

    bunlar temiz, kül bırakan zamanlardır

    düzgün sabuklamalardan bana kalan..

    evde

    anlaşılmaz bir tını

    bilmem nereden gelir

    uykumdan? kanımdaki çakıldan? unutkanlığımdan?

    bilemem yahudi değilim

    gizli bir yerde genizam yok

    bilemem insan nerenin yerlisidir

    ömrüm burada

    bütün yahudiler gibi

    raflara doğru, çekmecelere

    sahanlıklara doğru geçti

    yabancı ellerde çitilenmekten korunmak için

    bir sıvaydım kendime kendi ellerimde

    tıpkı yahudiler gibi

    buraların yerlisi ben değilim.

    şarkıya dönersem ense köküm seyrelecek

    ağdası çözülecek bana aşktan bulaşan kozlarımın

    şehrin insanları yumruklarımda beyaz bulut

    yolun çamurunda revnâk-ı bahar bulacaklar

    ben şarkıya dönünce

    boğazlarındaki boğum insanların epriyecek

    ve onun yerine hergünkü işleri yaparken

    kepenkleri kaldırırken, silerken tezgahı

    kalbe gizlice batan kıymık geçecek

    şarkıya dönersem, yanık bir şarkıya

    holokost neymiş meğer

    herkes bilecek.

    kalbime döneceğim, ama hangi yolla?

    yedeğimdeki okunaksız

    şarapla lekelenmiş, solgun harita

    uyduruk bir şey mi bilmiyorum

    yoksa sahiden definenin yeri

    gösteriliyor mu orada?

    ama boşver... nasıl bir ilgi olabilir

    kalbe dönmekle define bulmak arasında?

    lâkin ben inerken her dönemeçte

    bir parçasını ele geçirdiğim

    her molada, her zorlanışında nefesimin

    her ayak sürçmesinde çiziktirdiğim haritamın

    bütün paftalarında sabit mürekkeple işaretlenmiştir

    nerelerde kıraçlaşır

    rahminde levendane öcün tohumları yatan gece

    güneşin şifa diye bilinen ışıkları

    nerelerde kıyıcı bir zehre çevrilir…

    haritamda caddeyi ürpertiye açacak

    bir kaç kaçıktan başka nirengi noktası yok.

    açıkça gösteriyor haritam farkı nedir

    bir cenaze kalkarken yağan yağmurun

    bir hükümet darbesinden sonra yağan yağmurdan.

    yağmalar belli ki kim bulsa defineyi, umurumda mı

    ben kalbime döneceğim fokurdayıp pörtlemek için

    hep fokurdak ve pörtlek kalacağım kalp içinde

    canı sıkkın kızların yüzlerinden

    döşünden ahı kalmış delikanlıların

    dünyaya habire pörtleyeceğim

    evlerin olanca tınısı dindiği zaman

    kısıldığı zaman bütün şarkıların kanatları

    fokurtum dokunacak herkese yedi ırkın kavşağından.

    yahudi değilsem bile

    bende yahudalık da mı yok-

    kimi öptüm de kurtuldu çarmıha çakılmaktan?
    (geceler kısa dört nala sevişmek lazım, 28.02.2007 20:05)
  4. teorik olarak bu şiirin yazılması imkansızdır,doğaüstü bir şeydir,fizik kurallarına aleni bir naniktir,resttir...ama şair ismet özel olunca...işler değişir...
    (kirlikirpi, 28.08.2007 13:54)
  5. ismet özel ve dostların eşiğinde başlayan diasporası...
    kendinle açık arası...

    şiirin ana fikri, şairin ana fikri. bana kalırsa...
    (kifayetsiz muhteris, 31.10.2007 21:51)

künye  ·  iletişim / şikayet / reklam  ·  sıkça sorulan sorular  ·  itü sözlük görseller  ·  itü sözlük extra  ·  itü sözlük mobil