alakasız bir anda bir göz kırpışı kadar anımsadığın bir yoldur. nereye gittiğini bilirsin.için sızlar, özlersin. orası için yolda olmayı, oraya bir kez daha gidebilmeyi ve gidebilmek için aynı heyecanı duymayı. orası belki silenin, belki senin, belki sevgilinin evidir. son bir kez daha gidebilmeyi, ait olabilmeyi anımsarsın. yeniden için sızlar...
ait olma duygusunun beraberinde getirdiklerindendir..ne zaman ki uzaksndır, aitlik kavramından kopmaktasındır artan duygudur...genelde istanbuldan memlekete ve memleketten istanbula dönerken yaşadığım duygudur...her ikisini de özlerim garip bir şekilde...bir tarafta yıllarımı geçirmesem de ailemin olduğu mekan..diğer tarafta hakikaten yıllarımı geçirdiğim, ama "öğrenci evi" olarak nitelendirilen evim...
özlem her ikisine...
"neresi sıla bize neresi gurbet
yollar bize memleket"
daha da kötüsü,özlediğin eve hiç dönemicek olmak.
(bkz:
17 ağustos 1999 marmara depremi)
(subuo, 31.12.2005 00:43)
