"köyden indim şehire" enteli.
klasik taktiği, metropol insanın tanımadığı bir yaşam biçiminin belgeselini çekip filmmiş gibi onlara yutturmaya dayanan bir yönetmendir bu. modernist olduğundan filmlerinin ıkıntı, sıkıntı dışında hikayesi bile olmaması eleştirilmemeliymiş gibi algılanır. bu nedenlerle modernist sıkıntılı, eli şarap kadehli, uzaktan atıp tutmacı avrupa enteli tarafından da çok sevilir ve ödüllere boğulur bu adam.
"uzak" filmi şöyle açılır: sabahın seherinde kuşlar ötüyorken uzakta bir köy görünür ve köyden bir adam çıkar. karşı yamaçlara kurulmuş kameraya doğru yürür adam, yürür, yürür, yürür ve on dakika sonra kameranın yanından geçer. ömrü hayatında böyle etkileyici bir sahneyle karşılaşmamış olan metropol zevatı, "ulen, bu kadar da uzak olur mu be birader, yedin bitirdin beni" diyerek ayılıp bayılırlar. aynı filmi, bu sahneyi her sabah çifte çubuğa giderken binlerce kez gören köylülere gösterin bakalım ne oluyor?
"hayır, bu sahneler filmlerde kullanılmasın" demiyorum. ama bana bir hikaye, bir kıssadan hisse, bir öz ver be birader. benim bildiğim şeyleri bana göster göster, nereye kadar? "küçük insanın hikayesini anlatıyorum" ayağı da bir yere kadar.
hem, wilhelm de okudum ben, biliyorum zaten.
(muzevir, 29.09.2005 13:05 ~ 13:06)
