bir gün insan
virgülü kaybetti. o zaman zor cümlelerden korkar oldu ve basit ifadeler kullanmaya başladı.
cümleleri basitleşince düşünceleri de basitleşti…
bir başka gün
ünlemi kaybetti. alçak bir sesle ve ses tonunu değiştirmeden konuşmaya başladı.
bir süre sonra
soru işaretini kaybetti. soru sormaz oldu. hiçbir şey ama hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu artık.
ne kainat, ne dünya, ne de kendi umrundaydı.
birkaç yıl sonra
iki nokta üst üste işaretini kaybetti. davranış sebebini başkalarına açıklamaktan vazgeçti.
sonlara doğru elinde yalnız
tırnak işareti kaldı. kendine özgü tek bir düşüncesi yoktu…
sıra
noktaya geldiğinde düşünmeyi, konuşmayı ve anlamayı unutmuş durumdaydı…