ephrat'ın 2008 yılında yayınlanan ilk albümü no one's words, progressive rock/metal türüne ait, yılın en başarılı örneklerinden. porcupine tree, tool, riverside, king crimson, opeth ve niceleri gibi bugünün müziğinin bayağılaşması, kültürünün yozlaşmasına dert yanan müzik severlere ilaç olabilecek kalitede müzik yapan grupların peşisıra gelen ephrat'ın, kısmen dağınık ve konsept bir kimlikten uzak olmasına rağmen dinleyiciyi doyuran, dinleyicinin ufkunu açan ve kalite hissini yaşamasını sağlayan albümü no one's words; sonrasında gelecek albümlerin olası kalitesini şimdiden kanıtlamış olmalı. 59:38 çalma süresine sahip albüm, insideout etiketiyle piyasaya sunuldu.
ephrat'ın ilk eseri olan albümde genel bir konsept niteliği aramak çok da doğru olmayabilirdi. pain of salvation'dan tanıdığımız daniel gildenlöw'un da besteleyip kaydettiği bir parça* içeren albüm, steven wilson'ın hünerli elleriyle epey yoğrulmuş. sanat severe kalite hissinden önce, kaliteli bir kaydı tattırması, albumün mastering ve miksajında steven wilson'ın imzasının olmasıyla açıklanmalı. bilindiği üzere, steven wilson progresif müzik severler için bir dahidir. çoğu müzisyenin örnek aldığı, saygı duyduğu ve takdir ettiği bir müzisyen olmasından çok, yaratıcılığına rağmen tevazusunun ön plana çıkarılmasının gerektiğini düşündüğüm müzisyenlerdendir. öyle ki, no one's words albumünde back vokallerin bir kısmını da üstlenen steven wilson, gruptan daha önde gözükmemek adına resmi sitesinde ve grubun myspace sayfasında bundan bahsetmemiştir.
daniel gildenlöw ve steven wilson gibi iki dahinin, çalışmalarına dahil olduğu bir grubun, muhtemelen kaliteli müzisyenlerden ibaret olması gerekirdi zaten. albümdeki parçaları tek tek incelediğimizde, bahsettiğim kalite gerçekten zihinlere çarpacaktır; üstelik sadece bireysel performanslarla değil, ortaya konan eserlerle.
albüm toplamda altı parçadan ibaret (59:38). albümün tracklisti ise şöyle:
ephrat'ın no one's words albümünün 10:31 çalma süresine sahip, açılış parçası the show ile, ephrat müzik dünyasının zirvesine bir merdiven dayamış diyebiliriz. hareketli bir sample ile açılan parça, aslında geneline bakarsak çok da sert olmayan yapısına, güçlü bir girizgahla davet ediyor dinleyiciyi. sonrasında parçanın temasına doğru bir çekim hissetmek mümkün, işte progresif müziğin sürükleyiciliği... özellikle lior seker'in parçadaki vokali, albümün sonraki parçaları için epey umut vaad ediyor. tema yerli yerine oturduktan sonra, başarılı bir progresif müzik eserinde olmazsa olmaz olan değişim rüzgarları, 5:45 itibariyle fırtınaya dönüşüyor. albumün tatlı sert mizacına rağmen, en dokunaklı kısımlarından biri başlıyor. dinleyiciyi epey saracağından şüphem yok.yan flüt ve akustik gitarın uyumu, diğer gitarların da katılımıyla geçiş temasını oldukça etkileyici kılmış gerçekten.
parçada, teknik müzik yapma kaygısının güdülmediği hissediliyor.ancak böyle bir tema yaratmak için zaten tekniklerle desteklenmiş sağlam bir hayal gücü gerekirdi. omar ephrat, steven wilson'a yakışan bir arkadaş olduğunu kanıtlıyor böylece.*
zamanın aksine, ters yöne doğru hızla yol alan dünyanın, maddiyat çemberinin ortasına çakılmış bir elma gibi dönmesinden bahsediyor; lakin geç kalmışlık iz sürmeli. şov devam ediyor!
pouring waters over the sea
the skies are so dark today
tidal waves form strange melodies
that words can't begin to say
heavy winds displaces the trees
the sun has turned cold and grey
thunder sounds are echoing near
reality seems so frail
wasting most of your worthless days
squandering all we have
will it stop before we all see?
there's nothing left to save
and the world keeps turning
(business is going well)
and our end keeps forming
no one could stop this show
waters covering us
as far as the eye can see
not a shred of land left
within this enormous sea
wheels of money turning (too late)
no one to stop the spin (too late)
all goes on in circles
our chances are growing thin
and the world keeps turning
(business just seem to grow)
and our end keeps forming
no one could stop this show
ephrat'ın no one's words albümünün 7:13 çalma süreli, ikinci parçası. albümün ilk parçası the show'daki gibi, aksak ve aksayan bir sample ile açılıyor parça; ardından cennetten kovulma bir kadının, paatos'un vokalisti petronella nettermalm'in sesiyle, etiketini alıyor.albümdeki diğer parçalara nazaran fazlaca dikkat çekiyor ilk dinleyişte. nistepen daha sert davul partisyonları, çeşitlemeler ve ölçü kaydırmalarla üzerinde çok çalışıldığını belli eden bir parça, haze.
sabit bir tema üzerinde işlenen parça, kendini gitarlara emanet etmiş gibi görünüyor. ayrıca ölçü sonlarındaki küçük yanıltmalar ve sürprizler de parçayı daha hareketli bir moda sokmuş.
davul ve bas gitarın uyumu sağlıklı bir alt yapı sunuyor. üzerine yığılmayan, özenle temaya devredilen gitarlarsa ephrat hakkında "olmuş!" dedirtiyor.
ayrıca parçada kullanılan yaylılar ve tomer z'nin özenle seçtiği belli olan zil seti fazlaca dikkat çekiyor. kayıt kalitesi de üst düzeyde olunca, albumün en başarılı ve yaratıcılık mahsulü parçalarından biri orta çıkıyor. konuk vokalist petronella nettermalm'ın vokali, gerçekten parçayı apayrı bir mertebeye ulaştırıyor.bir kadının en etkileyici yanı bekleyişini ve çaresizliğini olanca masumluğuyla sergilemesidir belki de, petronella bunu epey etkileyici yansıtmış:
"come play with me..."
things haven't been easy
not since you walked away
why things won't stay the same
i ask-no one's there
home started seeming
so far away from here
well that's how it always ends,
no remorse, no stare
things can't be easy
maybe i'll start to look for one
why things can't stay the same
maybe i'll run away from here
tease me
please me
don't preach me
ask why
tell lies
don't go
no wonder what happened next
you could just smell the fear
like ancient tales from old
just victims no one to blame
come play with me...
if you were one of them
you wouldn't do that to me
if you were one of us
none of this would happen to you
come play with me...
let haze roll in
and bless me in my dreams
no company
i'm lost in memories
let darkness come
release me from my pain
i wait in vain
as silence comes around
i live our life
rewind it in my head
it's still the same
though you are far from here
this world of mine
is where i want to stay?
i will be fine
if things will stay the same
things won't be easy
maybe i'll start to look for one
if things can't stay the same
i guess i'll run away from here
ephrat'ın no one's words albumünün, 8:26 çalma süreli üçüncü parçası. grubun yaratıcılığının ön planda olduğu, muhteşem bir progressive metal eseri. dingin bir başlangıç; yerini isyan ve sonrasında kabullenmeye bırakan bir yapıya göre dizilmiş notalardan oluşması bir yana, çeşitliliği, doyuruculuğu ve progresiviteden ödün vermeyen yapısıyla apayrı bir şarkı, better than anything. çalma süresi boyunca, duyguları bir mellotron misali olgun ama çocukça; bir balyoz gibi sert ve ustaca dövebilen bir ephrat eseri.
özellikle parçanın yapısı oldukça emek verildiğini belli ediyor. sürekli gelişen/değişen ve temaya hakim bir yürüyüş, itinalı bir tartım parçayı albümün en başarılı parçalarından kılıyor. özellikle tomer z'ye bir parantez açmak gerektiğini düşünüyorum. album kayıtlarında seçtiği davulun tonu, kayıtlara bu parçada bir başka oturmuş. tuşelerinin yürüyüşe hakimiyeti ve yaratıcılığıyla da blackfield'da çalmış bir davulcunun performans ve başarısını belli ediyor. gitarlar oldukça hakim parçanın yürüyüşüne. duruş ve kalkış zamanlamalarında kendini belli eden itina, ephrat'ın aynı zamanda oldukça teknik elemanlardan kurulu bir grup olduğunun altını çizmekte.
vokalleri incelediğimiz zaman, albumün son parçası ve şaheseri real'dan sonra, en etkileyici ve uyumlu ses yelpazesini fark ediyor dinleyici. lior seker, vokalinin gücüyle oldukça ön planda. hayallerinden sıyrılmak durumunda kalan bir adamın durum değerlendirmesini oldukça hassas şekilde işlemeye çalışmış, başarmış da.
down here
standing on the brink
of not knowing anything
not even me
and still
fading memories
reminding me everything
(that) i couldn't see
i know there must be a reason
for treason there must
and all the words they just falter
can't alter this mess
i know there must be a reason
it isn't enough
and all the tears they just falter
can't alter this fate
who could have thought i'd have to give you up
put a stop here
you wouldn't dream i'd have to leave you here
would you dear now
down here
standing on the brink
it's better than anything
feeling so free
few tears
fewer memories
(and it's) better then anything
then i'll ever see
ephrat'ın no one's words albumünün, 4:55 çalma süreli dördüncü parçası. albümün tek enstrumentali olma özelliğini de taşıyan parça, açılışından itibaren kulaklara, oradan zihne ve nihayetinde duygular arasında inşa ettiği köprülerden azametle yürüyor. tomer z'nin başarılı performansının albumün geneline yayıldığını şimdiden kabul etmek abartı olmaz.
durağan bir tema üzerinde, sololarla pekiştirilen ve adeta nakşedilen ezgileriyle blocked, duygulardan mantığa giden yolları tıkamakla mükellef gibi.
ephrat'ın no one's words albumünün, 9:36 çalma süreli beşinci parçası. öncelikle grubun vokalisti lior seker hakkındaki her şeyi ve omar ephrat'ın yaratıcılığını unutun. daha da önemli bir isim var karşımızda: daniel gildenlöw. parça ve vokal performansı bizzat daniel gildenlöw'e ait. başka bir deyişle, yapım olarak bir ephrat parçası değil ancak icrasında ephrat elemanlarının kaliteli müzisyenler olması çok büyük bir artı. daniel gildenlöw, pain of salvation'da yaptıklarının aksine çok daha farklı ve özgün bir parça hazırlamış albüm için. sarsıcı bir başlangıç, ardından yürüyüşü bir anda durduran akustik gitarla çalınmış dingin partisyonlar dizisi ve sonrasında... anlayacağınız daniel gildenlöw, ephrat severleri progresif müziğe doyurmuş. şarkının değişmeyen tek parçası ismi demekte sakınca yok. ancak bu kadar yardımcı ve yan temayı harmanlamak ve birbirine bağlamak ancak daniel gildenlöw gibi insan üstü bir yaratıcılıkla bezenmiş bir müzisyenin eseri olabilirdi. parçanın vokalini başka bir vokalist de yapsa, eminim çoğumuz bu parçanın bir gildenlöw eseri olduğundan şüphe duymazdık.
parçanın teknik detaylarına girmek oldukça güç olur. çünkü zaten böylesine dahi bir müzisyenin eserinde her ayrıntı yerli yerinde olmalıdır ve parça gerçekten de teknik olarak çok üst seviyelerde. daniel gildenlöw'ün vokal performansı sadece parmak ısırtmakla kalmıyor, pain of salvation'un geleceği hakkında da fikirler veriyor.
beş kısımdan oluşan parça, daniel gildenlöw'ün yalnızca ephrat'a hediyesi olmasa gerek. hayatın en çok sesli mozaiklerinden...
[silhouettes i]
...draw my silhouette...
they draw your silhouette
in a snapshot slice of life
they spell your sobriquet
we tend to gravitate
in wiry line roulettes
always in orbit
it's all what you radiate
so prone on prejudice
with a knack for pinning down
held to your premises
instant-bound
to mesh and canvas, grid and ground
all gone too far
where did we go wrong?
all that we are
the sum of damage done
so prone on etiquette
you gloss your silhouette
saving every oddity
for therapy
lost and bereft
where did we go wrong?
all that is left
the sum of damage done
[silhouettes ii]
we're all but silhouettes
sketch-like circles in the sand
then, like burn-marks from a cigarette
life steps in
to fill in the blanks
and though the chalk outline is just a myth
enticing fiction at its best
attractive lies become reality
and thriller portraits become man
in the blanks of society
in red ink on too much tan
like dents in a passenger door
of something driven too fast, too hard
so personality is really nothing more
than the random scattered holes
in a punch card
just flaws in the programming
simple brushstrokes askew
until those stains of uniqueness
become someone who's you
and so...
the one you are
the ones you're not
the ones you once were
and could become
the ones you hate
the ones you love
yes, everyone
is just the sum
of damage done
[silhouettes iii (instrumental)]
[silhouettes iv]
you flaunt your silhouettes
hiding your damages away
when they are just the rare dents that may
convince me to stay
so prone on therapy
we hope that it might go away
but what sets you free
is letting it hurt
and learning to say
this is all me
and that's ok
we try to heal
that's where we go wrong
it's our appeal
it is who we are
the sums of every scar
ephrat'ın no one's words albumünün, 18:58 gibi uzun bir çalma süreli altıncı ve son parçası, mutlak tanımıyla şaheseri. "sonu sürekli değişen masal nedir?" diye sorulsa cevabı oldukça basittir. hayatı, masal tadında anlatan ama dinleyenin keşfetmesini umduğum detaylarıyla bezeyen, bir türlü bitirilemeyen masalın, babanın çocuklarına aktarışını anlatan bir masal ya da şarkı. birinden birini tercih etmek gerekirse, kanımca bu parça bir masal tadında her şeyiyle. progresif müzik adına bir dönüm noktası, bir kilometre taşı olabilecek kadar düzenli ve muhteşem bir kurgu, teknik ve akıcı olduğu kadar duyguları körükleyen bir anlayış, yer yer babasından masal dinleyen bir çocuğun meraklı sükuneti ve karşınızda, real. masalların başlangıçları genellikle belirsizdir, o sebepten yardımcı nesir kalıplar kullanılır. oysa ephrat'ın başarısı burada oldukça göze çarpmalı, muhteşem bir serim, inanılmaz bir düğüm, insanı parçanın başına sürükleyen bir çözüm. bu, aykırı ve sonu belirsiz bir masal aslında. ephrat grubunun belki de tarihinin en başarılı parçası olacak real, bundan korkmamak anlamsız olurdu. o derece mükemmel bir parçayla karşı karşıyayız.
öncelikle girişte akustik gitarla bas gitarın dansı, sonrasında savaş davullarını andırırcasına dörtnala koşmaya başlayan bir arap atı,mellotronun en nazik hali ve masal... ardından düğüm bölümünde işler karışıyor, başka bir tema parçaya hakim olurken, arka planda bir önceki temadan izler var.ardından geleceğe dönüş...07:54 itibariyle, progresif müziğin ne olduğunu ispatlayan bir anlayış, genelde techno türünde kullanılan bir sample ve muhteşem ama muhteşem bir sentez...çözüm yaklaşırken bastıran hüzün, bir müzisyen için doruk noktası kıvamında. duyguları allak bullak edecek kadar etkili ama bir o kadar da naif. özellikle tüm progresif müzik severlerin kaçırmaması gereken bir parça, real. ephrat'ın sanatının doruk noktası, masalı...
[attempt #1]
[dad:]
maybe i'll just say how it began
in the quiet of night, when the clouds ceased to rain
a baby was born in the infirmary
its very existence when something that wasn't meant to be
maybe his mother already knew
the doctors have told her that he won't pull through
she hoped they were wrong but felt it was true
[kids:]
(that sounds like fun!)
[dad:]
maybe i'll try a different one
(it's not)
going anywhere
(it's not)
going anywhere
let me start again
(let's start)
let me start again
let me...
don't be afraid
don't get angry
the story is there but it's still unclear
where would it go?
don't let it get you down
it's all in my mind you'll see
don't be afraid
don't get angry
the story is there in my head, i'll try this instead! let's see....
[attempt #2]
long ago but not far away from here
a sick old lay down on his death bed
mumbling words that seem to make no sense
"i promised them that i'll try to open the door! bring them back and change their faith!"
weeks has passed and death knocked upon his door
"i'm not here" he said, trying to sound credible
[death:]
"i was sent to take you many years ago"
[old man:]
"you didn't take me then and you can't take me now"
[death:]
"that mistake i'll rectify"
freeze time no one can stop destiny
hold your breath lad i'll make sure you'll go through what was meant to be
freeze time no one can stop destiny
grab a sit now you're about to witness something that you have never seen in all (of) your life
[dad:]
maybe i'll pick up where we've left
a little boy became a man
cheating faith and destiny
it's not the way it was meant to be
[attempt #3]
stand up, the child that cheated destiny
you were not suppose to be in here (yeah)
but it's not, not your fault
real
the path you tread is not paved yet
think how limitless it just could be
and don't be scared of it all
stand up, the child that cheated destiny
you can stop so many things from happening
can create and destroy
real
the path your tread is not paved yet
he doesn't know of your existence
does not see what you do
help us all open the door
you're the one we've been waiting for
help us all escape from these walls
help us see the light of day
all of the souls that are lost
all the souls he had forgotten
wait for you to open the doors
[dad:]
maybe i'll just stop it here
let you both sleep while i wonder
what ever happened to him?
and to all the promises he made to them
did he send them all free?
[işbu giri, sevgili ablam rosa rosarum'a hediyedir.]
