annihilation of the wicked isimli son albümleri ile teknik olayının tabiri caizse babasını yapan gruptur.bu albümdeki sacrifice unto sebek isimli şarkının klibi izlendikten sonra bir adet oha çekilir ve diğer izlemeler esnasında bu oha sayısı 2 ye 3 e çıkabilir.
üstüne kata katan giden bir gruptur kendileri.etniktirler,yeteneklidirler ve bu etnik öğeleri kullanırken yerli mal gruplarımız gibi bokunu çıkarmadan yaparlar.son albümlerine ben de dikkat çekmek isterim.annihilation of the wicked uzun yıllar değer yitirmeyecek bir çalışmadır.
haziranda papyrus containing the spell to preserve its possessor against attacks from he who is in the water singleini ardındanda temmuzda ithyphallic albümü piyasaya süren grindcore gibi vokal yapan çok başarılı death grubu. bu albümde de, şarkılarının başında çok başarılı mısırı anımsatan ezgiler kullanılmış. her zaman çok başarılı olan bu grubu bilmeyenlere şiddetle tavsiye ederim lakin saatlerce sıkılmadan, yorulmadan dinlenebilen bi grup diyemem.
mısır mitolojisinden esinlenerek şarkı sözü yazan amerikalı death metal grubu. müziklerinin farklılığı sayesinde beni benden alır. grubu oluşturan elemanlara bakıldığında bunlar mı bu müziği yapıyor dersin ama dinledikten sonra grupla ilgili tüm düşüncelerin değişir, kendilerine bağlarlar.
eski mısır eskide kalmayıp bugün de varlığını sürdürseydi, muhtemelen seksenyedincisi hüküm sürecek olan hanedanlık, teknik ve özgünlük açısından zirveye oynayan bu gruba mısır'ın tanıtımına (!) olan katkısından dolayı piramit şeklinde firavun liyakat madalyası takardı.
death metal’in ımhotep’i karl sanders ve ekibi, henüz “annihilation of the wicked”ın yarattığı meşe odunu etkisinden bünyeyi kurtaramamışken, balta sapı kıvamlı yeni albümleri "ıthyphallic" ile genç dimağlarımızı fitillenmiş yorgan yününe çevirdi. müziğe harcadığı performansı "we worked like bitches" cümlesiyle kısaca özetleyen üstat sanders, solo albümünde de komple eski mısır temalı filmlerin müziklerini icra edip ayarı daha bi derinden vererek, sözünü ettiği "bitch" kavramına yeni bir boyut getirmişti. nile albümlerinde parçalara provitaminli bebek maması misali yedirdikleri eski mısır atraksiyonlarını, işin içine metali karıştırmadan saf ve acısız olarak servis ettiği solo albümüyle sanders bir kez daha amerikan mutfağının ne derece lezzetli olduğunu göstermişti biz fanilere (ki ikinci solo albümü de çıktı abinin, exorcist takılıyor bu sefer*). gerçi ilk solo albümünde kimi yerlerde hafiften düş sokağı sakinleri formatı hissedilmiyor değildi ama en azından ortada habire yelken diyen bi vokalist yoktu.
eski mısır mevzuatıyla çocukluğundan beri ilgilendiği söyleyen sanders (iyi ki bizden de şarkılarında gazoz kapaklarıyla oynanan oyunları ya da legoları anlatan gruplar çıkmadı), parçalarında anlattığı konuları, benzeri gruplara göre çok daha detaylı araştıran ve "ne söylediğini bilen" bir müzisyen (tabii ki gore gruplardan doktorculuk oynamalarını beklemiyoruz ama kendince "özgün" lirikler yazan grupların bir kısmının yazdıklarına pek de hakim olamadıkları malum). parçalarında anlattığı konularla ilgili çok sayıda kitap okuduğunu ve genişçe bir arşive sahip olduğunu belirten sanders, liriklere de en az müzik kadar önem veren müzisyenlerden (ki son yıllarda death metal’de böyle müzisyenlerin sayısı azaldı).
nile ismini almalarının hikayesini ise sanders şöyle anlatıyor:
"gruba ne isim vereceğimize karar verememiştik, bir arkadaşımız 'ortadoğu müziğini seviyorsunuz, e çaldığınız müzik de bunu çağrıştırıyor, neden gruba nile ismini vermiyorsunuz' dedi. biz de "neden olmasın" dedik." yaratıcı bir fikir olduğu aşikar.
sanders de çocukluğunda ailesinden müzisyen olmaması için baskı görmüş isimlerden. "hey bu şekilde hareket ederek nereye varacağını sanıyorsun oğlum? hiç gerçekçi değilsin. kendine 'gerçek' bir iş bulmalısın! yapma demiyorum hobi olarak yine yap." kimi zaman sanders gibi müzisyenlerin, başarılarını kısmen bu tip baskıların onları hırslandırmasına borçlu olduklarını düşünmüyor değilim.
nile, demo dönemlerinde amerikan death metal sahnesi için gayet vasat bir grup iken ilk albümleriyle müthiş bir sıçrama yaparak birinci ligde oynamaya hak kazanmıştı. dönemin ünlü firmalarından hammerheart (eskiden hammerheart vardı hakkaten; yeni ve ümit veren grupları pavyonda nöbet tutan nuri alço misali izleyerek, isimleri biraz duyulduğunda hemen eski kayıtlarını toparlayıp yayınlamak gibi bir politikaları vardı) nile’ın ilk iki demosunu remaster'dan geçirip yayınlamıştı. o kayıtlarla grubun ilk albümünü karşılaştırınca arada uçurumlar olduğunu görmüştük. muhtemelen bir gece sanders’in rüyasına giren ak sakallı firavun ıı. tutankamon, “sanders come on” diyerek hak yolu göstermişti kendisine. hammerheart’a ne olduğunu merak edenler için; türkiye’nin dış politikasıyla kapışacak kadar kötü şirket politikaları nihayetinde iflasını getirmişti firmanın.
metal hammer dergisi'nin nile'ı neredeyse engin ardıçvari bir yorumla "death metal'in ıron maiden'ı" olarak tanımlaması konusunda ne düşündüğü sorulduğunda, biraz da sert bir üslupla "bunun ne demek olduğunu bilmiyorum, lanet ingiliz basını süslü cümleler kuruyor ama bunun bizim için bir anlamı yok" yanıtını veriyor sanders. artık boku çıkan bu "falanca tarzın metallica’sı", "filancanın maiden’ı" benzetmeleri sizde de tazyikli istifra isteği uyandırmadı mı? tipik amerikan senatörü edasıyla yorumlarında elmayı armutla karşılaştırmayı çok seven ingiliz metalcilerine ağızlarının payını geniş geniş vermiş sanders. polonya’lı topluluk behemoth’un demigod albümünde konuk sanatçı olmasının ardından da behemoth için “avrupa’nın nile’ı” (buyrun buradan yakın) tabiri kullanılmıştı örneğin.
ünlü yunan davulcu george “sekiz silindirli” kollias* ile çalışmaları konusunda ise "kollias'ı bize derek roddy (nile’da da baget sallamış olan ünlü amerikalı davulcu) önerdi. kollias ve grubu atina'da ön grubumuz olarak çalmışlardı ve kendisini oradan tanıyorduk. derek onu önerince birkaç videosunu izledik ve onunla çalışmaya karar verdik" diyor sanders. kollias'ın normalde yunanistan'da yaşadığını, provalar ve turne hazırlıkları için abd'ye geldiğini de ekliyor.
"turnelerde şampuan bulamadığım zaman saçlarımı bira ile yıkadığım oluyor, bu gerçekten işe yarıyor" şeklinde tankardvari bir yaklaşımla metal müzisyeni olmanın getirdiği hayat tecrübelerini de paylaşıyor sanders.
artarda patlattığı “serin sulardan kızgın kumlara atlar gibi” albümleriyle death metal camiasında parabolik bir yükseliş grafiği çizen nile, müziği kadar sağlam duruşuyla da uzun yıllar ve albümler boyu firavunlar diyarının kumlarını modern dünyaya savuracak gibi görünüyor.
death metalin en güzel örneğini icra eden gruptur. gerek konusu gerekse atmosferiyle alır götürür. özellikle son albümde yer alan even the gods must die tam bir epik şaheserdir. albüme adını veren ithyphallic değişik girişiyle tadından yenmez güzelliktedir. evvelki albümlerinde yer alan wind of horus, sarcophagus, the black flame, barra edinazzu gibi çok güzel parçalarda dinlenmeye değer. ayrıca albüm kapakları inanılmaz hoşuma giden gruptur.
