nekrofili  

latince:ölüm sevgisi. genel kullanımının aksine cinsel anlamda olmak zorunda değildir. bu tip insanlar ölü ve cansız nesneleri severler; ölüme çürümeye hayrandırlar; düzen hastasıdırlar; yaşayan varlıkların doğal hareketlerini değil de mekanik düzeni severler. yaşamak onlar için işkence gibidir, kendi yaşamlarından da nefret ederler.
erich fromm'un sevgi ve şiddetin kaynağı kitabında belirttiiğ gibi:"ölümseverlik eğilimi olan insan yaşamayan, ölü olan her şeye, cesetlere, çürümüş şeylere, dışkıya ve pisliğe büyük bir ilgiyle çekilen ve kendini kaptıran kişidir. ölümseverler hastalıktan, cenazelerden, ölümden söz etmekten hoşlanırlar. yalnızca ölümden söz ederken canlanırlar. katıksız bir ölümsever tipine en açık örnek hitler'dir. yok etmek hitler'i büyülüyordu; ölüm kokusu ona hoş geliyordu. başarılı olduğu yıllarda, yalnızca düşmanlarını yok etmek istediği sanılabilir; oysa sonunda göttendammerung'da geçirdiği günler, onun en büyük doyumu tüm ve keskin bir yıkımdan, alman halkınıi çevresindekileri ve kendisini yok etmekten aldığını göstermiştir. doğrulanmış olmasa da birinci dünya savaşı'ndan kalan şu rapor bu bakımdan çok anlamlıdır: bir asker hitler'in çürümüş bir cesedin başında dikilip kendinden geçmiş durumda öylece bakakaldığını, oradan ayrılmak istemediğini söylemiştir."(erich fromm, sevgi ve şiddetin kaynağı, sf.36-37; panel yayınları, ekim 1979)
ayrıca fromm'a göre ölümseverlik tam ve katıksız bir sapkınlık şeklinde ortaya çıkmaz daha az baskın olarak çoğu insanda farkında varmasalar bile vardır. ölümseverler ayrıca hatıralara ve sahip oldukları şeylere şimdiki zamandan ve insan ilişkilerinden daha çok değer verirler. canlı bir şeyi görmek yerine onu cansız bir forma sokup onun üstünde tam bir hakimiyet kurmak, saklamak, biriktirmek isterler. böyle insanlar değersiz olsa bile herşeyi biriktirme ve cimri olma eğilimdedirler. soğuk insanlardır ve sürekli kötü bir koku alıyorlarmış gibi bir yüz ifadeleri vardır(ki bu tanıma gene hitler tamamen uyar) ayrıca bu insanların en vahşi istekleri necrophagia* dır.
bu insan tipi freud'un "anal kişiliği"ne benzer.

ölü seviciliktir.

olayın asıl akıl alıcı boyutu,necrofili hastası kişinin ölü ile cinsel ilişkide bulunduktan sonra ceseti parçalara ayırması ve en çok da işin bu yönünden haz almasıdır.

(bkz. necrophilia)

islamda kadının erkekten yarım metre daha derine gömülmesinin sebebi

cenazeler üzerinde cinsel açlığı giderme

(bkz: iğrenç)

piskopatlık ve hayvanlıkta son noktadır. bunu yapan bırakın insanı herhangi bir canlı türü olamazdır.

bir kedinin ölü bir kediyi becerme olayına tanık oldugum gün varlığını öğrendiğim enteresan ama bir o kadar iğrenç cinsel sapkınlık
(bkz: bunu yapan insan değildi zaten)

(bkz: necrophiliac)*

ölüsevicilik. osmanlıcası: nebbaşlık

- naber kız? mezarlık şiirimi okudun mu sen bakiiim?
+ aaa yazdın mı beaa?
- evet, ama bi kısmını okuycam şindi sana taam mı?
+ ay taam oku be
- eminim yalnız seviştiğim kadınlardan daha ruhsuz olamazdı bana değen bacakları, heheh nasıl ama
+ abi kaptırmayasın sen bu işe kendini sabaaaa karşı mesarlıkta bulmayalım seni
- mezarlık olabilir evet ama beni toprak olmuşlar tahrik etmiyor, morg ya da gasilhaneler daha cazip ama tabi taze gömülmüş bulabilirsem o daha da iyi olur
+ ay yeter bi daaa demicem ölü sevicisi felan diye
- farketmez benim için artık girdik bu işe, hee bu arada ne zaman ölüüceen sen kız nihohahhahah
+ böööğğğk irençsin bekir

(film izlerken)
-of be taş gibi karı öldü anasını satayım
-nolmuş yani ölemez mi
-biri soğumadan sikse boşa gitmese bari
-hayvansın rıza

(bkz: leşcinsel)

(bkz: en iyi ingiliz ölü olandır)
(bkz: en iyi erkek ölü olandır)
(bkz: en iyi kadın ölü olandır)

(bkz: viva la muerte)

(bkz: nekromantik)

beterin beteri vardır,
(bkz: pasif eşcinsel nekrofili)

savaş; hangi fikir, hangi haklı sebep olursa olsun, bireysel olarak sevgiden uzak kalan insanların, toplu halde nefret sinerjisi üzerine toplanıp, yaşamlarındaki sevgi eksikliğinden ötürü sahip oldukları öznefreti, düşmana yönelterek paylaştıkları, kustuklarıdır.

aslında sapkınlıktan ziyade bir hastalık olarak görülmeli, tedaviye gidilmelidir. geçmiş çağlarda (genelde taşrada) bir çok insan bunlar "hastalıkları" yüzünden vampir sanmakta,bu insanları yakmakta, canlıyken organları çıkartıp kalplerini yakmaktaydılar.

(bkz: http://www.fat-pie.com/...)

sahte medeniyetin üzerine kurulduğu, yıkılmaktan kurtulamayak çürük kolonları...

ewan mcgregor ve nick nolte un başrolünü paylaştığı gece bekçisifilminde işlenen sapkın davranış.

(bkz: ölüsevici) cinsel sapkınlıktır. sırf bu hastalık yüzünden morgda iş ayaranlar olduğu söylenir...

ölüsevicilik deyip geçmemek gerekir. koskoca insanlık tarihi ölüsevicilik üzerinde yükselince, bunun hayata yansımasına pek şaşırmamalı.

sürekli ölüsevicilerden bahsedip dururuz. peki ölüseviciler sevişecekleri ölüleri nerden buluyorlar? ölüsevicilere ölü sağlayan bir örgütlenme mi var? yoksa mezarlık bekçileri bu işi birbirlerinden bağımsız olarak mı icra ediyorlar? ölüseviciler kaça ayrılıyor? ceset kokusuna katlanabilirim diyorsanız, buyrun başlayalım.

öncelikle bir ölüsevicininin profilini çıkarmaya çalışmak ilerlememiz açısından ve konuya bir girizgah olması açısından önemli. kimdir ölüsevici? ne yer, ne içer? gündelik yaşantısında nasıl takılır?

öncelikle bir ölüsevicinin bir ölüsevici olduğunu asla tahmin edemeyeceğimiz gerçeğiyle yüzyüze olduğumuzu kabul edelim. akşamları koltukta uyuklayan babanızın ya da mahallenin kedilerini beslemeyi bir gün bile unutmayan kapı karşı komşunuzun bir ölü tutkunu olup olmadığını asla bilemezsiniz. içten gelen bir dürtüye karşı koyamayan bu insanları, genelde bu iş için geceyi beklediklerinden, gündüz gördüğünüz, selam verdiğiniz, aynı bakkaldan alışveriş yaptığınız diğer normal(!) insanlardan ayırdedemezsiniz. ancak onları iş üzerinde ya da şimdiye kadar beraber oldukları ölülerin resimlerini sakladıkları ölüler albümüne bakarken yakalamalısınız ki, karanlık tutkularının farkına varabilesiniz. onları tanımanın ne kadar zor olduğunu bir nebze anlatabildiysek şimdi bu doymak bilmez tutkularını geçici de olsa nasıl doyurduklarına geçebiliriz.

gece yeryüzüne inip ışık ölülerden yana olunca onlar yaşamaya başlarlar. kanları gece yarısı yaklaştıkça kanı donmuş ölüleri düşünerek harekete geçer. ama önce uzun bir gündüzü bitirmek zorundadırlar. gündüzleri gazetelerden okudukları ölüm ilanlarından, morgda çalışan görevliden ya da cenaze işlerinde çalışan ve bu işle ilgilenen memurlardan günlük ölü piyasasını alırlar. gece hangi mezarda ya da hangi morgda "iş" olduğunu öğrenmek günlük rutinlerini oluşturur. ölüseviciler kendi aralarında, yaşlı ölüden, genç ölüden, erkek ölüden, kadın ölüden, bakire ölüden hoşlananlar olarak altdallara ayrılırlar. ölüsevicimizin, kendi beğenisine uygun ölülerin günlük raporunu çıkardıktan sonra artık tek yapması gereken şey, normal bir insanmış gibi geceyi beklemektir.

ülkemizde yaşam standartları düşük ve insanlar cinselliklerini bastırmak zorunda olduğu için aktif ölüseviciler bulmak zordur. batıda insanlar bu konuda daha rahat olduklarından orada işler biraz daha zordur. öncelikle kendini ölüseviciler dünyasına kabul ettirmiş olmalı, daha sonra ölüsevici sayısının günlük ölümlerden daha fazla olmasından dolayı sıraya girmeli ve oldukça yüksek paralar ödemelidir. biz de ise, örneğin izmir de aktif olarak ölüsevici olan sadece 54 kişidir. bu yüzden sıra söz konusu değildir ve morg görevlilerinin ya da mezarlık bekçilerinin maaşları düşük olduğu için de az paralara ölü ayarlanabilmektedir. tabii bu aşamaya gelebilmek için ölüsevicimizin öncelikle kabul edilmiş bir ölüsevici olması gerekir. bu konuya daha sonra izmir de irtibat kurduğumuz bir ölüseviciyle yaptığımız röportajla devam edeceğiz. (nasıl ölüsevici oldu, “ölü satın almaya ne zaman başladı, vs.)

bu aşamaları geçen ölüsevicinin yapması gereken tek şey ölüsevici eğilimlerini – yaşlı, genç, vs. – belirlemek ve mezarlıktaki ölüyle mi yoksa morgdaki ölüyle mi yatacağına karar vermektir. türkiye de aradaki fiyat farkı oldukça fazla olduğu için yoksul ölüseviciler genelde mezardan çıkarılacak olan ölüyü seçmek zorunda kalırlar. mezardan çıkarılacak olan ölü hem morgda başka bir ölüsevicinin elinden geçtikten sonra mezara geldiği için, hem de toprak altından çıkacağı için - pis olacaktır ve temizlemek gerekecektir - ucuzdur. yakalanma riski de morga göre daha azdır. morgda yatan ölü hem istenildiği gibi soğuk olduğundan hem de üzerinde başka herhangi bir işleme gerek olmaması yüzünden daha pahalıdır.

evet, sanırım bundan sonra mezarlıkların yanından geçerken ürpermeniz için biraz daha fazla sebebiniz oldu. hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığına, gazetesi kucağına düşmüş koltukta uyuklayan babanızın bir canavar olmadığına, mezarlık bekçilerinin toprak rengi yüzlerinde okunması gereken çok daha fazla şey olduğuna dair bir fikriniz olduysa yazı amacına ulaşmış demektir. yazıdan çıkarabileceğimiz bir diğer anafikirse tabi ki öldükten sonra yakılmayı istemenin çok mantıklı olacağıdır.

derste hocanın nekro kelimesi latincede ölü anlamına gelir bu ada eklenip ölüyü simgeleyen terimler vardır demesinden sonra artık nerden duymuşsam "hocam nekrofili var mesela ben biliyorum" diye atlayıp tüm sınıfın birden susup bana bakmasına neden olan tanımlama. keşke birde ne olduğunu hatırlayabilseydim.