sevgi bir bireyi sevmenin ötesinde , herşeye sevgi ile yaklaşmaktan dolayı gönül sahibi olmak demektir.dünyada sadece gördüğümüz kadar olan kısmı algılarız , ne görmek istiyorsak onu görürüz , görmek istediklerimizin yarattığı manevi varlığımızın dünyasında ağırlık ya iyide ya da kötüdedir.kendi dünyamızı iyilik ile ağırlıklandırdığımız sürece samimi bir gönül ile yaşarız ve çevremize sevgi ile yaklaşarak en çorak toprakları bile yeşil görürüz , yeşili gördükçe sularız ve çevremize kendimizden kopan güzellikleri istemeden saçarız.sevginin zıttı olan nefret sahibi kişilikler hiçbir zaman gönülleri ile yaşamazlar , kızgınlıklarını ve kinlerini yaşatarak içlerindeki insaniyeti erittiklerinden
erdemden oldukça uzaklaşırlar.bu gibi insanlar birbirlerine verebilecekleri hiçbirşey olmadığını farkedinceye kadar beraberlik içindedirler , ta ki kendilerini aramaya başlayıncaya kadar...
