nedamet getirmek  

pişman olmak..

pişman olmakla tam özdeşleştiremediğim eylem. pişman olmak bir durumdur yalnızca, ya da ruh halidir.

babam ve oğlum'da, kollarını iki yana açıp kendinden geçerek haykıran babayı hatırlayın...

işte o bölüm tam anlamıyla bir nedamet getirme sahnesiydi.

pişman olmanın günümüzde pek kullanılmayan eski hali. nerde görünse, duyulsa ve okunsa -bilenler için- şüphesiz ki şu muazzam mısraları akla getirir;

bu akşam vakti deniz,
o bütün hasretimiz,
sanki gelmiş de dile,
nedametin sesiyle,
çarparak kafalara,
yetmez mi, diyor deniz,
karada çektiğiniz?


cahit sıtkı tarancı