ne karşılık vermek ne unutmasına izin vermek  

sadist ya da narsist insan işidir. ilgi delisi de olabilir. gerçekten arkadaşsa eğer unutmanıza zaman tanıyıp kendisi görüşmek istemeyecektir. bunu açıkça belirtmeyeceği için aşık olan kişi neden uzak durduğunu ya da neden böyle davrandığını anlayamaz. tabi aşık taraf da mazoşistse inadına görüşmek isteyecektir görüşmediklerinde arkadaşlıklarının bozulacağını sanar ancak yanlış sanar. görüştükçe aşık olur, her görüşünde daha da vurulur. ve aşık olduğu kiişinin hayatına sizden başkaları girmeye başladıkça daha da acı çekmeye başlanır. işler daha da boka sarar.
(bkz: o hikayedeki mal benim)

karşılık vermeyen kişiye haksızlık etmemek lazım belki o da kafası karışık ne istediğini bilmeyen biridir ki yadırganmamalı hayat böylesinden çokca barındırır içinde. hem insan egosu en yüksek olan canlılardan biridir. belki çok ihtiyacı vardır birileri tarafından gerçektek sevilmeye ilgi görmeye sığınmaya ihtiyaci vardır ya da. illa kötü karşı tarafa acı çektirmek isteyen sapık ruhlu biri olmayabilir. sadece kendi aşkına karşılık beklemek kadar bencillik içerir seven kişinin gitmemesini istemek de aslında. tamam belki biraz daha fazlası ama yine de aşık olan kişi gercekten seviyorsa okadar kolay gitmek istemez zaten bir müddet yarasının olgunlaşması gerçekten dibe vurarak içinde ayağa kalkıcak gücün oluşması için zamana ihtiyacı vardır. karşı tarafda aynı zamana ihtiyaç duyar biraz olsun almış olduğu yaraların kabuk bağlaması için. aynı anlara denk geldiğindeyse biraz vakit verilip beklenmeli. sıraları geldiğinde bu iki hastalıklı ruh benciliğini de alıp ordan uzaklaşmak isteyecektir zaten. sadece zaman...

(bkz: ne emmeye ne gömmeye gelmek)
(bkz: cık cık cık)
(bkz: ooh yeah)

(bkz: hem yan tut hem dökme/@2021833)

(bkz: kedinin fare ile oynadığı gibi oynamak)

şimdi ahkam kesmeyi bırakıp açıkça söylemem lazım ki hepimizin yaptığı ve karşılığında tav olduğumuz hadisedir. aslında şerefsizliktir. şöyle ki bizi sevene onu sevmiyorsak karşılık vermemek doğal amma ve lakin unutmasına izin vermemek... işte bu hayvani egolarımızı tatmin yöntemimizdir. biz ona ne yaparsak yapalım bizi seven biri vardır, susasak koşup kantinden su alır, moralimiz bozuksa noldu canım ya neyin var senin niye asık suratın gibi cümlelerle derdinizi unutturur,sınıfa girdiğimiz an gözleri parlar...vs vs vs. fakat biz onu görünce hiçbir heyecan belirtisi yoktur içimizde,sevgiye dair bir kırıntının lafını etmek bile saçmadır bizim ona karşı hissettiklerinizi anlatırken. gel gelelim ki bizi unutmasına izin vermeyiz ve onun duygularını sömürerek egolarımızı tatmin ederiz.



not:eksi verseniz de umrumda değil. çünkü söylediklerim yalan değil. kim beğenilmek istemez ki? itiraf edin kullanıyoruz bizi seven fakat bizim sevmediğimiz insanları.

cinayetten bir farkı yoktur aslında. bu karşındakini yavaş yavaş öldürmektir. zehirlemek gibi... bu tuhaf olayın sonunda karşındaki kişinin ruhunu öldürürsün. sen canın sıkılıpta çekip gittiğinde o ne yapacağını bilmez bir halde soru işaretleriyle kalakalır.kedi - fare oyunu bir nevi. sonra yine canın sıkılır yine başlarsın oyuna bu sefer dozaj yükselir unutturmama oyunu adı kolay olmamalı. biliyorsun karşındaki deli divane sana. hayatın getiridiği her sıkıntıyı ondan çıkarırsın.o garibim de sen bir gülümse diyefino'ya döner. ama yazıktır.. günahtır... insanlar unutur ama hayat unutmaz not defterine yazar bunu çıkarır acısını elbet...

(bkz: vermeden almak hevesi)

(bkz: günah yahu)

karşıdaki insanı rölantide mal gibi bekleten ayıpçıl hareket. böyle bir eylemin kurbanıysanız, ara ara yeşeren umutlar yüzünden ne olayı kesip atabilirsiniz ne de elinizde somut bir tepki olmadan ileri atılabilirsiniz. bazı günler 20-30 defa ''ne olcak bu iş'' diye kara kara düşündürdüğü de gözlemlenmiştir.

aslında her türlü insanın hem yapan hem de yapılan konumunda olabileceği durum. çünkü her insanın doğasında egoistlik ve yine her insanın içinde engellenemez bir umut vardır. insanlar sevilmeyi sever. birilerinin hoşuna gitmek hoşumuza gider. biz onlardan hoşlanmasak bile onların ilgisi sürsün isteriz. bu bir çeşit ego tatminidir kişi için. karşısındaki karşılık alamamaktan bıkıp vazgeçtiği anda hemen yüz verir, yeniden bağlar onu kendine, yine umutlandırır ama yine onun olmaz, yine karşılık vermez. belki dünyanın en adice hareketidir ama yapar bunu insan. öte yandan yine aynı insan, durmadan ümit edendir. her hareketten umutlanır tek bir sözüne, bir bakışına, gülüşüne tavdır. çaresiz aşıktır. bilir, kızar ama umut etmekten vazgeçmez. aslında o da herşeyin farkındadır ama o da işine geleni yapmaktadır. o da umutlarıyla mutludur. her seferinde yüz verip geri çekileceğini bildiği halde sevmekten vazgeçmez ve üstlik bunun için -her ne kadar suçsuz sayılmasa da- karşısındaki suçlar. bile bile heveslenmesine, umutlanmasına ve vazgeçmemesine rağmen karşısındaki suçlar. işte böledir insan; hem lanet okur, hem de yapar.