ne oldu yav bize ?
ne ara kaybolduk?
hangi ara iyiye ait her şeyi sevgi pıtırcıklığının, bilmem ne saçma sapan alayların konusu ettik?
sürekli kötü sonla, intiharla, kanla biten kitaplar mı yoksa filmler mi böyle yaptı bizi?
ruhumuz hangi ara sefaletin, çirkinin, leş seviciliğin müptelası oldu?
eski türk filmlernin zarif güzelliğine ne oldu be?
ofsayt osmanın finalinde gol ulan gol diye sinemaları yıkan kimlerdi, bi ara indirilmiş vazifeleri bitince geri alınan meçhul adamlar mıydı?
erol taşın konuşma yaptığı kürsyü çürük domates yağmuruna tutan insanlar nerde?
naif
ne güzel kelime
söylenişi bile ne güzel
ruhum acıyor artık, bu kirden pastan
içim kapkaranlık, umutsuz, derbeder,
karpuzcu raşit abinin kayınbiraderine borç ederkten yapılan nişan yüzüklerini takmadan kaçan orospu müjgan gibi
maddedin,
huzursuzluğun,
intiharın,
çıkmazın,
kimsesizliğin,
depresyonun fahişesi mi oldu ruh?
halbuki mevlana da yunus da bu topraklardan üfledi o güzel nefeslerini üzerine ayaklarını koydukları dünyaya.
