"dayanamaz kalbimin içinden çıkardım,
utanmadan dünyaya tepeden bakardım!
kimse beni bilmez,
bilmez beni bilmez,
bilmez beni kimse, ben hep saklandım."
insana daha ne kadar toy olduğunu anlatır.kimse kimseyi bilmez aslında çünkü herkes saklanır.
"yanmalısın, sönmelisin, ruhları incitmeli...
inanırken yalanlara delirmiş olmalısın!
bakmalısın, görmelisin acıyan yerler neresi
varmak için heplere, önce hiçi göze almalısın.
ah o kızgın bakışın, bir de üzgün bakışın,
yüzlere gülüşün ve anidir düşüşün!"
bu da öğüttür biz toylara verilen.aslında bildiğimiz şeylerdir ama yasemin mori bunu o kadar içten sunar ki bir daha anlarsın.yanmalısın ki küllerinden doğasın.anlamalısın karşındakini,bir görüşte anlamalısın içindekileri.maskenin altında sakladığın gözyaşları..saklama boşuna.
"ağlarla kaplı hiç bilemezsin!
her yanım, her sözüm, her savaşım, her yönüm
öyle zor, öyle zor geliyor ki her yeni gün...her yeni gün...her yeni gün..."
yapabilecek bir şeyin de yoktur işin kötüsü.kısır bir döngüde döner durursun ve sen heplere varmak için hiç olana kadar dünyanın en büyük işkencesi gibi gelecektir o
her yeni gün...