çoktur böyleleri.
her şeyin kötü yanını görürler, pessimistdirler.
evde kalırken ailelerini beğenmezler, arkadaşları veya sevdikleriyle kaldıklarında onları beğenmezler, ortamı, evi, havayı, suyu beğenmezler.
yalnız kendileri vardır, her şeyden üstündürler ve kimse onlara layik olmadığı için yalnız kalırlar, bir nevi kendilerini izole ederler.
kesinlikle denemezler de mutlu olmayı, çünkü onuda beğenmeyeceklerdir.
böylece milletin arasına mutsuz insan olarak karışırlar ve ölene dek mutsuz bir hayat sürdürürler, hiç bir şeyden zevk alamayarak.
mutlulukta mutsuzlukta insanlığın şanındandır.ikisi birbirini var eden bu karşıt kavramlardan herhangi biri olmasa hayat var olduğunu düşündüğümüz anlamından yitirirdi.fakat yinede insanlar mutsuz olduklarında bu durumdan yakınmaktan kendilerini alamazlar.oysa mutlu olmaktan yakınan bir insana rastlanmaz.doğa gereği bir olaydır kısaca.yakınsakta yakınmasakta yer yer mutsuz olmak kaçınlımazdır.ama unutulmamalıdırki bazen mutlu olmakta kaçınılmazdır.
iki şekli olan insan türüdür.
ilki mutsuzluğu kendine hayata karşı bir duruş olarak seçmiş insanlardır. bunu genelde ilgi çekmek için yaparlar ki fazla olgunlaşmadıkları çok kolay belli olur.
bir de fazla düşünmekten mutsuz olanlar vardır. etrafında gerçekleşen her olaya kafa yoran insanlar genellikle mutsuzdurlar. hayata toz pembe bakamazlar. gece yastığa kafayı koyduğu gibi uyumak onlar için çok eskilerde kalmıştır.
mutluluğu uzaklarda bir yerde unutmuş ki unuttuğu andan itibaren onu arayacak gücü kalmamış, içinde hapsolduğu hali, gösterebileceği çabaya mağdur bırakan bir keşif muhtaçıdır.
mutsuz olmak isteyen insandır. bazen sarmaşıkları kişi kendi büyütür, sonra neden büyüdü diye kendini süründürür sağda ve solda. transfer olur sürekli istedikleri başkalarından, başka yerlere. birileri çekiştirir sürekli, zorlayarak. hep bugüne takılmış insandır, dünden daha fazla, bugün nasıl geçecek düşüncesi ve senaryosu ile...
sevgisiz insanlar kadar kötü olmasalar da gene de hoş olmayan daha doğrusu olamayan insanlardır..bu insanlarla iletişim kurmak da acı verir insana.. hayır "hep eğlenelim heleloy heleloy" demioruz tabi de nedendir bu karamsarlık, memnuniyetsizlik hiç anlamıyorum..
