mustafa yağcı*  

yıllardır istiklal caddesinde boş boş takılan ve senede bir kez yüzündeki kıl yumağı sayesinde televizyonda boy gösteren insanoğlu.

çeşitli madalya görünümlü rozetlere de sahiptir kendisi.

köprünün ayak üstü satıldığı dönemde istiklal caddesini alan eleman bir nevi arsasını kontrol eden eleman

ilk defa görenlerin yedi savaşta yedi kere esir düşüp yedisinde de tüm ülkeyi kurtardıktan sonra aldığı yedi ölümcül yara yüzünden yedi kere gazi olmuş ve yedi sülalesinin yedi kıtaya dağılıp yedi düven destan yazdığı...hede hödö.... (bkz. bokunu çıkarmak) bir savaş kahramanı zannedebileceği, istiklal'in demirbaşı.

(bkz. bannera gel)
(bkz. diskonnektus erektus)

kendisiyle fotoğraf çektirmek isteyen turistlerden ücretini alıp fişini de kesen dayıdır. pos makinasına geçmesini beklemekteyim.

dün kendisiyle fotoğraf çektiren iki bayandan para isterken gördüğüm insan

ilk gördüğümde balmumundan heykel sandığım, pala bıyıklı, taşakları kadar tespih taşıyan ilginç dayıdır...lakin her gün gazete okuyor takdir ettim!

edit: kendisi öldükten sonra balmumundan heykelini yapmışlar, şom ağızlı mıyım nedir! gönüllerde yaşasın ne diyeyim?

birkaç arkadaşımla beraber onu köfte piyaz da yemeğe götürmüştük. hiç bir zararı olmayan sadece hafıza da problem yaratan, harika tarih kokan amca. çok güzel hey gidi günlerşeklinde hikayeler anlatır. ve çok okur.

diğer adıyla mustafa yağcı*..pala şair..hep okuyan, hep şiir yazan, muhteşem tarih kokan, ama hep yalnız olduğunu hissettiğim değerli insan..10 gündür kendisini görmüyordum, korktum, telaşlandım, üzüldüm, nerede acaba dedim..bugün motorda işe gelirken karşımda oturan adamın gazetesindeki köşede resmi dikkatimi çekti 'pala şair öldü'..yıkıldım, tüylerim diken diken oldu, gözlerim doldu..yazılanlara göre kalp krizinden ölmüş, esnaf kimsenin haberi olmadı sessiz sedasız gömdük onu demiş..ama en acı veren cümleyi köşedeki kestaneci demiş'' pala çok yalnızdı. en büyük yoksulluk yalnızlıktır. yoksa parasızlık ne ki?'' mekanı cennet olsun diyebiliyorum şimdi sadece. çok severdim kendisini, özellikle köfte-piyaz yemeği çok severdi, arkadaşlarımla kendisini götürmüşlüğümde vardır, iyi ki gitmişim, iyi ki onunla sohbet etme fırsatım olmuş, iyi ki tanışmışım..artık selam veremeyeceğim insan..güzel insan..güzel uyu.

madam anahit hayata veda ettikten sonra çiçek pasajı nasıl eksik kalmışsa, istiklal caddesi manzaraları da artık eksik.

istiklal caddesinde elinde hayvani taneli tesbihi, kafasında kırmızı kurdela sarılı şapkası, kayzer wilhelm tarzı pala bıyıkları, tozlanmış takım elbisesi ve ceketinin sol omuz hizasındaki onlarca rozeti ile yıllardır istiklal caddesini turlayıp turistlere çektirdiği fotolarla ayakta durmaya çalışan efsane bir kişilikti. 2008 yılının mayıs ayının ortalarında bu yalnız insan kalp krizinden vefat etmiştir. varlığının müdavimlerinin başı sağolsun.

istiklal'in olmazsa olmazlarındandı. herkesin başı sağolsun.

rengârenk şapkası, pala bıyığı ve üzerindeki sayısız madalyasıyla tanınan beyoğlu'nun renkli ismiydi gecen hafta vefat etti.geçini fotoğrafını ceken turistlerden aldığı üç beş kuruşla sağlıyordu.türk bayrağından zülfikâra, barış işaretinden film festivaline, istanbul’un, türkiye’nin tüm renklerini üzerinde taşımakla övünür, ağa caminin önünde öylece bütün gün durmasının ülkeye kültürel bir hizmet olduğunu söylermiş. çok sevdiği istiklal caddesi’nden kaybolurken arkasında ağa camii önündeki fotoğraf sergisinde sergilenen son fotoğrafı kaldı.
“pala çok yalnızdı. en büyük yoksulluk yalnızlıktır. yoksa parasızlık ne ki?”
cümleside caminin önündeki yıllarını palayla gecirmiş kestaneciye ait.

güler yüzü yetiyordu allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun.

şu sıralar kazım taşkent sanat galerisi'nde yaşıyor.

heykelinin önünde her daim bir kalabalıkla duran merhum. fotoğraf çeken falan neyse de, saatlerini bu adamı izleyerek geçirenlerin derdini bir türlü çözemedim.

bir istiklal caddesi efsanesidir bu amca. caddeye çıkan herkes kesinlikle bir kere görmüştür. görmese bile istanbul'un tanıtıldığı küçük kitapçıklarda fotoğrafına rastlamışlardır. neyse bu amcanın en belirgin özelliği yaz kış demeden lacivert bir takım elbise giymesidir. kafasında fötr şapkası, ceketinin üstünde onlarca anlamlı anlamsız rozet bulundurmasıdır. bunun yanı sıa başlıkta da belirttiğim gibi pala bıyıklarıdır. bıyık bıyık değil mübarek urgan gibidir. en çok turistlerin dikkatini çekmektedir bu amca. bu amcayla fotoğraf çektirmek sanırım turistlerin en büyük hayali. her daim birileri ile fotoğraf çektirir. ve sanırım fotoğraf çektirdikten sonra da para ister.

şimdi bu amcanın balmumundan heykelini yapmışlar. galatasaray'ın oradaki yapı ve kredi kültür merkezinin önünde camekanın içinde durmaktadır. adam ne mühim insanmış meğer balmumunun bile önünde sıra var.

bir de zamanında okumuştum, dünyanın en çok tanınan 1000 insanının içinde mi neymiş bu amcamız. mekanı cennet olsun.

ne ki bu derdim eskiden ? ne yapmış kendine, o bıyık ne, nedir amaç?

geçtiğimiz sene istiklal caddesinde heykelini gördüğümde içim burulmuştu.

bir arkadaşım " ya bu herif de amma abarttı işi. napmış bak salak girmiş camekanın içine takılıyo.. millet de fotoğrafını çekiyo.." dediğinde önce bir kahkaha attım arkadaşın denyoluğuna. ardından yitip giden onca şeyin arasında pala dayının duruşunun lise yıllarıma kattığı merakı hatırladım.