bu kelimenin anlamını bilmiyordum. o
* söyleyene kadar.
gerçi buraya yazmaya başlayınca farkettim ki hala bilmiyormuşum, unuttum. fareli mareli birşeylerdi.
belki de en iyi bildiğim kelimelerdendir. ona da emin olamıyorum.
yıllar yıllar önce upuzun saçlı bilge, meraklı bir genç varmış. odtü hazırlık e kantininde saçlarını bir o yana bir bu yana sallar, kolu yerinden fırlayacakmışcasına sözlerine ritm tutarmış. kendini fiziğin çimenleri, yemekhane, hazırlık binası arasındaki o düz yola sıkıştırmayıp yeni dünyalara, bilmediği diyarlara götürecek bir yol tutturmuş kendince, iyi de yapmış. zira o yolun yolcusuyuz birlikte. tanışmamız bu vesileyle oldu.
sonra uzun zaman sırt sırta neler neler... yeri geldi o bana sır küpü oldu, yeri geldi ben ona alay nesnesi. yeri geldi "abi" deyip aradım, gerisini getiremeden hıçkırıklara boğuldum, o gelmeye üşendiği nefret ettiği mesafeyi aşıp geldi benim yaşımı silmeye. beyimiz aşık oldu diye, bir nevi sevgililik yaşadık ikimiz gece yarılarına kadar. mesajlaştık sürekli, içeriği
psycho kızımızın yaptıklarını çözümlenmesine ilişkin onlarca bip biip sesi, ekranda yeni mesaj alındı cümlesiyle. yeri geldi hafif narkozlu kafam eşliğinde kafelerde oturduk mal gibi, akşamında satışlara uğramış vaziyette kapısı ona sonsuza dek açık olan evime gelirdi. anıra anıra gülerek monopoly oynarken kendileri kismi felç geçirince ben de az kalsın tutamayıp altıma işiyordum. ve sanırım o tarihten bu yana öyle gülmüşlüğüm de yoktur. dökülen saçlarımıza kırışan ellerimize rağmen "abi bu bahar şenliğinde eskisi gibi eğlenelim lan" dedik, benim bacağımın alt bölmesi üç gün üç gece tutmadı. onun başına gelenleri bilemiyorum. ama bahar şenliklerine dairr aklımda kalan bir iki insandan biridir, o ayrı. -haydi eller havaya-
bir sevgilimi billirim erkeğim namına, bir de babamı. benim öz be öz erkek kardeşim ya da abim yok. ama illaki olması gerekmez eminim buna.
öylesine şanstır ki bu; seneler birikirken anıların da birikmesi öte yandan. rüzgarda savrulan yapraklar gibi olmaya inat bazen birimiz diğerini ittirdi sırtından, ağladı bazen. bir bakışımız yetti kandırmaya birbirimizi. bazen ikimiz birden malladık, gecenin ortasında kendimizi alakasız yerlerde bulduk. sonra kimi suçlayacağımızı bilemedik. evde mal gibi zaman ziyanı olan filmleri patlamış mısır, çekirdek, çay eşliğinde aile evi modunda izledik. -hem de ikinci cdsini bile çekmişler.-
az paramıza rağmen; ki ben çok olduğunu hiç hatırlamıyorum- sinemaya gidip spidermanı iki kişilik koltukta izlerken aklımızda önümüzde arkamızdakiler gibi "ahaan da çift kişilik koltuk dur lan zuktur et filmi tadını çıkaralım" yoktu. harbiden film vardı, "ahaaa atladı lan şerefsiz gitme lan peşinden" gibi cümleler vardır kesin. bir de "abi çok sıcakmış havalar, bu ne lan gavur şeysi gibi lan" vardır ki; sidiğe dönmüş biralar eşliğinde saat beşte edilmiş cümleler vardır ki; anladın sen anladııııın....
gitme lan hollanda'ya daminarka'ya neresiyse işte. o kadar istemiyorum ki gitmeni ismini bile hatırlamıyorum gideceğin yerin.
hani izmir'de çift katlı evin alt katı tv stüdyosu olacaktı lan. (ohaaa anuna koyiim tv stüdyosu neymiş lan, ne kurcaktık biz yaav.) hani o güzel gözlü ceylanların pınarı, hani kızımız olacaktı fareli köyün kavalcısı.
ne güzel komşumuzdun sen fahriye abla.
edit: yükseldi bugün biraz.
yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar
