hele ki pazar sabahı olursa iğrenç bir durumdur. zaten bir önceki gece cumartesi gecesi geç yatmışsınızdır, sabah göbeğinizi kaşıya kaşıya kalkarsınız, evde dolanırsınız, anne can hıraş çamaşırları topluyordur;
sel: günaydın anneeaaahhhh (esneme hali )
anne: günaydın
sel: anne bana sucuklu yumurta yapsana (o sırada mutfaga geçilmiş, pazar gazetelerine bakılır)
anne: tamam kızım yaparım, hede hodo teyzesi ve kızı gelicekler bugun.
sel: iyi gelsinler
anne: şimdi ama.
sel: neeeee, şimdi miii?? yahu saat daha 10!!! belki ben 12 ye kadar uyuyacaktım, ayıp yahu, insan öğleden sonra gelir, ne düşüncesiz insanlar, bik bik bik....car car car....
anne: ya kahvaltını çabuk yap, ya da al şunları tepsiye odana götür odanda ye, kokutucaz evi!!!!
sel: offff yaaa anne sözlükte pazar sabahının içine eden beyinsiz misafir diye başlık açıcam
anne: napim kızım? gelme mi diyim???
sel: niye geldiklerini biliyosun di mi? senin gül yüzüne gelmiyolar!!!! kızı sana fal baktırmaya geliyor, rüyasında görmüştür, ulan bari çıksa baktığın fallar (anne darılmaya başlar)
anne: herkes çıktığını söylüyor, bi sana baktıklarım çıkmıyor
sel: herşeyimi biliyosun diye olabilir mi? (sucuklu yumurta çay ve kızarmış ekmek zebellah gibi bir tepsiye konur, afedersiniz g.t kadar odada ikibuklum kahvaltı edilir, içeriden şen kahkahalar sesleri yükselirken)
düşüncesiz insanlara uyuz oluyorum kardeşim, saçma sapan saatlerde misafirliğe gelmeyin!!! ben gitmiyorum, düşünüyorum, uyuyodur, hastadır bilmem nedir....sinir oluyorum sinir.
ebeveynlerini ve muhabbetlerini küçümseyen ne oldum delisi insanların yaptığı saygısızlık ve terbiyesizliğin şaha kalktığı aktivitedir,gidersin hoşgeldiniz dersin yemeğini yemeye odana kapanacaksan kapanmaya devam edersin,kimse hoşgeldiniz diyince dudağınıza yapışmıyor merak etmeyin.
ergenlik döneminde bolca yaptığım birşeydi bu.hele de gelen misafirlerden hoşlanmıyorsam, misafirde çok uzun süre kalmayacaksa kapanırdım odama, soyutlardım kendimi ortamdan.ohh miss...
gerek ergenlik dönemimde gerekse bugün, haz etmediğim biri geldiğinde yaptığım eylem. tamam ayıp mayıp ama napayım...
halen eve sevmediğim biri gelince çıkmam odamdan annem de her seferinde "kızıımmmmm gelsene bak x teyzenler gelmiş hoşgeldin deseneeee bak seni soruyooo" şeklinde seslenmek zorunda kalır. ben de giderim "aaa hoşgeldin x teyze nasılsın, duymadım geldiğini müzik dinliyodum" vs. şeklinde yalanlarla kurtarmaya çalışırım durumu...
tabi misafir gittiğinde annemin değişmeyen lafları gelir yine: "24 yaşına geldin hala ben mi öğretcem sana biri gelince hoşgeldin desene kızım hiç istediğim gibi bi genç kız olamadın... bak sibel ne kadar olgun hanım hanımcık..." (müzik köklenir)
ergenlik dönemi ve sonrasında sürekli yaptığım ve şiddetle eleştirildiğim bir şeydir.bu eleştiriler sonucunda bunun sadece bana özgü bir gariplik, asosyallik falan olduğuna bile inanmıştım bir ara. neyse ki benim gibi hissedenler ve bunu saklamayanlar var çok miktarda.
misafirden kaçışın yanlış yöntemidir. doğrusu misafire selam çakıp dışarı salmaktır bünyeyi. böylece yabani görünümü, evde durmayan fırlama insan havasıyla değiştirirsin. dışarıdaki tebaa da gül cemalini görmüş olur.
ailesiyle yaşayan herkes yapar bunu.
ben 2-3 yaşımdan beri yapıyorum. hatta bundan 5-10 yıl öncesine kadar, ışıkları söndürüp, dolabımın içine girip, kapıları kapatıyordum. ultra güvenliydi.
bir de, misafir aniden geldiyse masanın altına da saklanabilirsiniz. oradan kaçmak maharet gerektiriyor ama.
umut sarıkaya' nın esprilerine sık sık konu olan durumdur. örneğin bir karikatüründe, odasında kolunda kargasıyla oturan çocuğa * , annesi ;" alfred oğlum, dayıngiller geldi. bir içeri gel de selam ver ayıptır." diyordu.
aman ben onları sevmiyorum odamda onlardan ırak yaşarım rahat olurum demektir, kendini bilmezliktir, ayıptır, ergenliktir yada ergenin genelde yaptığıdır bu iş. iş bu eylem artık can sıkmayan hale dönüşmüşse en yakın zamanda psikolog veya türevlerine uğranması ön koşuldur.
gençliğimde yaptığım, yapanları da asla kınamadığım bir davranış biçimi. sizden en az 15 yaş büyük insanlarla konuşacak ortak bir konu olmadığından, gayet doğal bulmuşumdur her zaman. ben tamamen evde yok izlenimi verecek şekilde bir mizansen yaratırdım. anne-baba önceden evde olmadığım konusunda sıkı sıkı tembihlenir, acıkıldığında atıştırılacak abur-cubur odaya yığılır, misafir zili çalar-çalmaz da kısa inziva için odaya çekilinirdi.
evde olmama izleniminin en kötü tarafı da, odamın doğrudan salona açılmasından mütevellit, çiş gelince hiçbir şansınızın olmamasıydı. misafir gidene kadar, sessiz adımlarla odamda dört döner, çeşitli akrobatik hareketler yapar, "lan çıksam mı acaba?" çelişkisini yaşar ancak bu kadar yüzsüzlüğe kılıf uydurulamayacağından, çıkmaktan vazgeçer ve ıkınıp-sıkılmaya devam ederdim saatlerce. ne zaman gideceklerini anlamak için de kulağım hep salonda olurdu doğal olarak..hem muhabbete girmemek için odana kapan, hem de konuşulan herşeyi dinlemek zorunda kal..ne azaptı anlatamam.saatler sonra misafirler gidip de 200 metre engelli koşucusu gibi tuvalete koşarken, çişimi tutmaktan fal taşı gibi açılmış gözlerimden yaşlar boşanırdı genellikle..
misafirin küçük çocuklarından kaçmak için girişilen vuku. akabinde kapıya barikat kurulur, ışıklar ve sesler kapatılır, ölü ayağına yatılır. aha yine geldiler kaçıyorum
bazı insanlar çocukları mıncırarak hatta daha ileri gidip tokatlayarak severler, işte böyle insanlıktan nasibini almamış kişiler yüzünden henüz akıl barik olmamış yavruların psikolojileri bozulur ve eve gelen her misafir potansiyel erol taş olarak görülür ki şahsımın da başına sıkça gelmiştir, misal zeki amcan geldi dedikleri zaman tüylerin diken diken olması deyimini test etmişliğim vardır.
bu nedenledir ki bu tip insanların sayısıyla, gelen misafirden köşe bucak kaçan çocukların sayısı arasında doğru orantılı bir ilişki meydana geleyazmıştır.
bayramlarda sık sık yaptığım eylem. o anki psikolojim çok gariptir, çünkü 'ayıp mı olur gitmesem insanların yanlarına'yla 'offf kim uğraşacak bu kadar insanla şimdi, gereksiz gereksiz konuşmalar en iisi burada kalmak' arasında gidip gelirim çelişkili düşüncelerle boğuşurum.zor bir durumdur...
gelen misafirlerin 0-5 yaş arası bebelerinden saklanmaktır. gider odana çekilirsin efendi gibi, çıtını çıkarmaz ,nefes bile almazsın. antre ile yatak odalarını ayıran ara kapıyı da kapatırsın. bebeler kolunu kanadını koparmasın diye muhabbet kuşlarını da yanına odaya alırsın. derken bi süre sonra özenle kapattığın ara kapı açılır ve kıkırdama sesleri falan gelmeye başlar. anlaşılır ki bebeler size gittikçe yaklaşmakta hain planlar içine dalmaktadırlar.
bebeler: hihihihihi kapı kapalııı bikbikbik...
ben iç ses: hadi ya çok zekisiniz. neden kapalı acaba?
bebeler: hadi kıralıımm hehiiheeiihii bıdı bıdı bik bik...
ben iç ses: yuuuhh hayvana bak kapalı kapıyı kırcakmış babanın kapısı sanki. şimdi ben sizinn...
bebeler: küüt küüttt - tekme atmaya başlarlar annenlerin yatak odasının kapısına-
ben iç ses: oha kapıya vuruyorlar. artık çıkiim bi zahmet... -kapı açılır-
bebeler: nihooaaaaaa anniiiii* aayaaleett -arkalarına bakmadan kaçarlar, beni görmemişlerdir fakat kimsenin olmadığını sandıkları mekandan olsa olsa hayalet vardır mantığıyla bir anda tırsmışlardır-
ben iç ses: hıhh şöyle hizaya gelin...
çocuklu amca-teyze-yengeler çok sık geliyorsa asla görünmemek gerekir. oturmaya çene çalmaya geldiği için çocuktan kurtulmak ister ki bakıcı siz olursunuz. başınıza salmaya çalışır.
-bak hadi abinin yanına git sana bilgisayar göstersin, araba sürüyomuş sanada oynatsın.. asla ama asla yapılmamalıdır zira bebe alıştımı çıkmak bilmez yanınızdan. annesi babası da çocuk size alıştıkça daha sık gelir misafirliğe.
bunların gidişi kollanmalı, sadece giderlerken ortaya çıkıp "hadin gülegüle gülegüle" denmeli. müzikten geldiğinizi duymamışım ayağına yatılmalı. yoksa haliniz kötü.
bir de annenizin ihaneti vardır.
gelir kapıyı açar "oğlum/kızım bak kimler geldi bir hoşgeldin de" diye odaya dalarlar kucaklarında da çocuk olur ki bunun kurtuluşu yoktur. o çocuğa bakacaksın.
eğer çocuksuz gelirler kapıyı aralayıp sorarsa "git git uyuyomuş de" diye başınızdan savabilirsiniz. misafirlerin yanından bağırıyorsa daha şanslısınız direk ekranı kapat at yatağa kendini 'dosya indiriyorum ondan açık' hesabı.
çok yaptığım bir kaçıştı,şimdi efendim bizim bir komşumuz vardı fatma teyze diye,çok da konuşkandı yani gevezeydi daha doğrusu ve bu teyzenin benimle yaşıt bir çocuğu vardı,e malum böyle bir durum olduğunda hemen başlar anneler karşılaştırmaya senin oğlan benim oğlanı döver gibisinden,bu öyle yapmıyodu ama,bunun çocuğu çalışkandı ben de tembel bir öğrencidim kesinlikle,fatma teyze gelirdi başlardı çocuğunu övmeye spitzer'le karşılaştırmaya,tabii bu beni etkilemeye başlamıştı ciddi ciddi,haftada bir uğrardı fatma teyze benim son durumumu almak için,artık ben çocukluğun verdiği duyguyla kaçış yolu aramaya başlamıştım ve bu geldiği gibi ben diğer odaya geçip ışığı kapatıp uyuma pozisyonuna giriyodum,evet gayet de iyi işe yarıyordu bu yöntem,taa ki bir yere kadar,fatma teyzenin eşi ibrahim amcayı merdivenlerde görene kadar*
