|
|
- ulusalararası alanda icra edilen her maçın dış basında nasıl tezahür ettiğini bilmek için yanıp tutuşan, karnına sancılar giren, gazete sayfalarında uzun uzun analizlerde şöyle övüldük/yerildik alıntılarına kilitlenmiş bizlerin yaşadığı çılgınlıktır.
iyi de oynansa kötü de oynansa, oynanmasa da yapılan yorumların en önemli unsur olduğunu var sayıp o doğrultuda hallenen bir yapımız var.
tıpkı küçük bir çocuğun çevresindeki büyüklerden övgü almak için gözlerinin içine taa göz bebeklerinin ortasına bakması gibi, ve büyükler afferin evladım ne güzel yapmışsın deyince dünyalar çocuğun olur. kanatlanıp uçar neredeyse...daha ergenlğe ardır nasılsa, adam olacak çocuk.
bu bana ters geliyor, kazanımlarımız yahut başarısızlıklarımızı çeverenin verdiği tepki ile ölçmek yanıltıcı olmaktadır. dahası kendi ayakları üstünde duran ergin bir ülkenin çok da umursamayacağı hadiselerdir bunlar.
bu yüzden elalem ne der, konukomşu nasıl bakar demektense. çok güzel oldu diyebilyorsak kendi iç sesimizle gerisi mühim değil. ergen olmuşuz hatta adam olmuşuz demektir.
başarılı olduğumuzun geçerliliği için çeverenin kabulune ihtiyaç yoktur.özgünlük budur. zira zaten başarıldıysa çevrenin inkar edebileceği bir şey kalmamış demektir...
işin bir de daha düşündürücü boyutu vardır.
neden alıntı yapılan, "bizi şu cümlelerle övmüşler" denilen, "bakın başarımızı nasıl alkışlıyorlar" diye vurgulanan yüceltme haberleri sadece batı basını ile kısıtlı...
neden sadece ingiltere, fransa, almanya, italya, amerika vb. gibi ülkelere dikkat veriyoruz büyük bir şehvetle?
oysaki türkiye'nin başarısını aç gözlü büyük devletlere karşı kazanılmış bir zafer olarak gören -tıpkı bizim gibi-, yüzyılların yıpranmışlığının getirdiği mahcubiyetin önüne geçen bir sevinç yaşayan ülkelere neden bakmayız hiç ? afrika basınından ortadoğuya, doğu türkistandan kafkasyaya,pakistandan balkanlara hatta güney amerikeya kadar zeferlerimizi kendi zaferi gibi kanıksayan, her maç sonrası kendini sokağa atan emperyalizmden derin acılar çekmiş kitleler/ülkeler var bizim umursamadığımız, göz ardı ettiğimiz ?
ey büyük türk medyası, ey büyük türk medyası okuyucuları merak ediyorum nerede bu mazlum milletlerin sevincini yansıtan manşetler ? gazete küpürleri? yorumcu makaleleri?
bizleri kendi başkaldırılarının, ezilmişliklerinin , sömürgecilere diklenen gözü kara delikanlılığın temsilcisi olarak gören bu insanlara sırt çevirmek hiç de merçe değil !!!
- george orwell'in sözünü hatırlara düşürüyor söz konusu uygulama;
"all animals are equal, but some animals are more equal than others"
(bkz: bütün hayvanlar eşittir ama bazıları daha eşittir)
- bir millet kendini gereğinden fazla özel hisseder de tüm dünyayı misak-ı milli sınırları zannederse olabilecek muhtemel sonuçlardan biri.
(retro, 28.06.2008 15:17)
- bu çılgınlığı, ülke olarak ne avrupalı ne de ortadoğulu olmamamızın verdiği aidiyetsizliğe bağlayıp anlayabiliyorum fakat son dönemde ortaya çıkan "macar basını" fenomeni anlamak gerçekten çok güç. her dış basın haberinde "macar basını bizim için ne demiş" tadında yazılarının ne derece ilgi çektiği büyük tartışma konusudur kanımca.
- giriyi yazdıktan sonra şahsım düğmesine tıklayıp "oy aldı mı?", "nasıl oy aldı?" diye bakma çılgınlığına benzer.
- genellikle zaferlerden sonra olan çılgınlıktır. eleştirileri ise ırkçı ve taraflı bulup aktarma gereği duymaz bizim medyamız.
- ülkenin yıllardır bir türlü üzerinden atamadığı aşağılık kompleksinin hayata geçmiş hali. ne zaman ki bir başarı elde ediyoruz, "aha gördüler mi naptığımızı, ne dediler acaba" şeklinde başkalarının gözündeki imajımızı elde ettiğimiz başarıdan daha öne koyuyoruz. elde ettiğimiz başarı da başarısızlık da bizim değil mi; biz kendimizi bildikten sonra başkalarının ne dediği, ne düşündüğü çok önemli mi?
- istisnalarına da denk geldik fakat yabancı basınla bizim basın arasındaki şöyle bir fark tespit ettim efendim. izninizle paylaşmak isterim.
şöyle sanal bir müsabaka yaratalım: italya - türkiye euro 2074 (denk gelir herhalde bu tarihe)
italya: 5 türkiye:1
italyanlar'ın manşeti : del mia o, petro vendicelli 5 (yani gök maviler coştu : 5)
bizim manşet: milliler dökülüyor ya da milli takım alarm veriyor vs.
bir de tam tersi skora bakalım:
italya : 1 türkiye : 5
italyanlar'ın manşeti: il non troppo, sostenuto medicianne forza turkiya ( yani, türk lokumu acı geldi)
bizimkine bakalım: çok yaşayın çocuklar, türkiye sizinle gurur duyuyor, italyandan yediler, gibi.
demem o ki, galibiyeti de mağlubiyeti de milli takım üzerinden izaha yeltenmekten başka bildiğimiz yok. bileceğimiz de yok. fazla ekmek yiyoruz sanırım. halbuse elin adamı kendisini paralayan elin takımını taltif eden , saygı duyuduğunu gösterir başlıklar atmaktan kaçınmaz.
halbuse italyan'ın çizmesi götte acı patladı, italyan'dan yedik, ya da ne bileyim italyanca bir manşet de olabilir." italy 5 turkei 0 " gibicesine...
- aşağılık kompleksimizin dışa vurmuş hali. eğer kendine güveniyorsan,başarılı olduğuna inanıyorsan milletin ne dediği umrunda olmaz insanın. tabii ülkeler içinde aynı şey geçerli.
- türk insanının doğası gereği ortaya çıkıyor aslında bu durum. çevremizdeki insanların söyledikleri şeyleri(iyi veya kötü) o kadar çok önemsiyoruz ki bu durum haliyle medyamıza da yansıyor bahsedilen durumda olduğu gibi.
edit: peeh... o kadar çok "durum" yazmışım ki o kadar olur.(ronn, 28.06.2008 18:48 ~ 30.06.2008 01:49)
- her şeyi geçtim mtk fener maçında da kendini göstermiştir bu çılgınlık. yahu interi yenersin anlarım italyan basını ne dedi havalarını çünkü hava atılacak nedendir. interdir. lakin allahın mtk budapeşte takımını yenmen çok mu önemli hava atılacak iş. küçüklük kompleksi olmasın sakın.
|
