bir dilemma mezun olmak benim için.mutluluk ve hüznün kesiştiği nadir anlardan insan oğlunun hayatındaki.tıpkı evlenmek gibi..hayatını sevdiğin insanla birleştirmenin mutluluğu ve diğer sevdiklerinle ayrılacak olmanın hüznü.
benim için bir iç hesaplamadan farklı olmayacak mezun olmak.itüye girdiğim ilk gün ve itüden çıktığım son gün arasında geçen zamanın değerlendirmesi.bana verdikleri benden aldıkları..itünün ben de bıraktıkları benim itüde bırakacaklarım..özellikle benim itüde bırakacaklarım..en güzel dört senemi dört tane canımın yarısı dostumu ve belki de bir daha asla göremeyeceğim büyük aşkımı..
acilen işleme koymam gereken eylem. öyle ki mezun olmak ardından ayrı belalar getirir. evvela bir askerlik hadisesi vardır ki baş göz üstünedir, ardından iş bulmak gerekir ki adamda ne baş ne göz bırakır, hele bir de başgöz olmak vardır ki bu apayrı bir staj devresidir.
hayatında bir dönemini daha bitiriyor olman demektir.
bir dönem daha biter işte, sona doğru yaklaşmanın verdiği üzüntüyle yeni bir hayata başlama heyecanı birbirine karışır. yalan gibi gelir, büyümek insana korkutucu gelir. üzerine alacağın sorumluluklar ağır basarken kepini havaya atman ne kadar hafifletir her şeyi?
her insan hayatının bazı dönemlerinde mezun olur bir şeylerden, bir yerlerden; emekliye ayrılırsın aslında. yapabileceğin kadarını yapmışsındır, senden beklenenlerin yanında senin beklediklerin vardır artık önünde.
veda etmek işte; arkadaşlarına, her gün selamlaştığın memurlara, miden kaldırmasa da sadece arkadaşlarınla içmek için katlandığın plastik bardaktaki çaya, kantindeki muhabbetlere, bir daha kendini eskisi gibi hissedemeyceğin okuluna...
her bitiş başka bir başlangıca neden olsa da, sevdiğin bir şeyi bitirmek sana ağır gelir. yerini başkalarına bırakma sırası sana gelmiştir. senden öncekiler de böyleydi, önce üzülüp şaşırdılar, sonra alıştılar ve devam ettiler.
herkes bir yerlerden sarıldı hayata. boş bulduğun yerde sen de tutunmaya başlaycaksın. unutacaksın bugünleri, başka telaşların içinde kaybolacaksın. geriye dönüp baktığında yerini bıraktığın insanların yine arkanda olduğunu göreceksin ve anlayacaksın gene zamanın geldiğini, gene bırakman gerektiğini...
hayat böyle galiba; her şey sırayla. aynı düzende devam etmeli, bozmadan, düzene uyarak yaşamalı. arada bir sıradan çıkmaklı, farkı görebilmeli. düzenin içinde hizaya girerek sıkmamalı kendini. mezun olmak düzene uymaksa bunu da es geçmeyip bir kerecik de olsa sevdiğin bir yere veda etmeyi bilebilmelisin. hem bu veda da değil aslında. değişen şey, senin sıfatın, adının önündeki ünvan. yoksa sen yine aynı sensin!
tam bir hafta önce tadına vardığım kapanış müziği.aslında sevinirken aynı anda omuzlarım ağırlaşmaya başladı o anda hissettim ki sorumluluklar artmış efendim.
(bkz: askerlik)
(bkz: iş bulmak)
ülkemizde ileri görüşlü hocaların ya da öğrenci işlerinin sürekli engel olmaya çalıştığı hadise. zira mezun oldum, diyebilenlerde bu heyecan pek uzun sürmez, "ee şimdi n'olacak?" sorusu taptaze beyinlere lök gibi oturur. (bkz: işsizim dostlarım)
çewremdeki pek çok kişinin(ailem komşularım ve akrabalar) inatla tanıdıkları bir adamla beni baş göz etmeye çalışcakları komedi serisinin başladığı an olacağına eminim...hatta annanemin olayı abartıp "hazır okunmuş(okumuş) kızımız var yer misiniz" diyeceğine bile eminim...şimdi gelde bitirme tezinden aa aldığına sevin...
2004 mayıs ayında başıma gelen olaydır. süleyman demirel binasında yapılan menzuniyet töreni ile diplomalar alınmış, kepler havaya atılmış, fotoğraflar çektirilmiştir. artık quiz,vize,final,ödev,cc,dd,f ler olmayaktır. olmamasıda gerçekten mükemmeldir. üzerinden yaklaşık birbuçuk sene geçti. şimdi durupta arkama baktığımda beni pişman eden tek şey, yüksek lisans yapmayacak olanlar için dd ya da aa almanın pek birşeyi değiştirmediği gerçeğini öğrenciyken anlayamamış olmamdır. iş ararken kimse bana not ortalamamı sormamıştır. işe girdikten sonrada kimse not ortalamamı sormamıştır. okulu özleyeceksin diyorlardı. az da olsa özledim fakat her yaşta yaşanması gerekenler yaşanılmalı.18-23 yaşlarında üniversitenin tadını aldım. daha fazla almayada gerek yok.
an itibariyle yaşadığım keyif. okula girdiğim günden beri bu anı bekliyordum. gerçek bir kaosla karşılaşmış olmam umrumda bile değil...
gaziden kurtulmamın muhteşem tadını çıkarıyorum..*
her gün bi milyon kişiden "şimdi ne yapacaksın,iş buldun mu?" sorularını duymaktır..işin garibi hemen ertesi gün yine aynı kişilerden "daha bulamadın mı iş,bulamadın iş..ne yapmayı düşünüyosun?" sorularını duymaktır..insanı bunalıma falan sürükler..
hangi okuldan mezun olursanız olun, tükürdüğünüzü yalamaktır. ilköğretimde liseye, lisede üniversiteye özenen öğrencinin hep bir önceki aşamaya dönme isteğidir. okuldayken istediğiniz kadar küfredin, elinize diplomayı verdikleri anda; özlemeye başlarsınız öğrencilik yıllarınızı. bilirsiniz çünkü artık dönüşü yoktur bu yolun. o kapıdan çıkacak ve daha ne olduğunu anlamadan, binbir türlü sorumlulukla boğuşuyorken bulacaksınızdır kendinizi. ilk andaki yenilik hissiyle laylaylom takılırken ve kendi paranızı kazanmanın hazzını tadarken, kazandıklarınızı harcayacak zamanınızın olmadığını fark etmektir mezun olmak. hafta içi saat 18'den sonrasına, şanslıysanız cumartesi ve pazarın tamamına sahip olmaktır. öğlen vakti nevizade kaçamaklarına elveda demektir. sabah yaptığınız kahvaltı keyiflerinin ardından, boğaza nazır bir kafedeki okuma seanslarınıza, gün içerisinde sinemaya gitmeye ve çok sevdiğiniz geceye uzak kalmak demektir.
mezuniyet sonrası ilk 3 sene atlatılıncaya kadar, öğrenci mi yoksa mühendis mi olduğunuza karar verememek; sonrasında kendinize bir yol çizmeye çalışmaktır. anlayacağınız sancılı bir dönemdir ama eğlenceli kısımlarına odaklanılarak hafifçe atlatılabilir.
biten yalnızca okul değildir çoğunlukla..bir sayfa daha kapanmıştır hayatında, mutluluklarıyla, gözyaşlarıyla, acı tatlı yaşananlarıyla..ve tabi ki insanlarıyla.. hele bir de her karışında birbirinden hatırlanası anılar olan koca bir kent brakıyorsan ardında..
günlük gülistanlık günlerin yerine iş arama telaşının, geçim derdinin, öğrendiklerinle hesaba çekilme zamanının başlaması. özünde güzel bir kelime gibi görülmesine karşın, içinde derin gelgitler barındırır.