melankolik  

çok zorladığınızda burunlarından nefes vermek ve ağızlarını yaymak suretiyle azcık gülen ve bu derin, somurtuk tavırlarıyla yanındakilerin de ruh haline ister istemez etki eden kişilerin aldığı sıfat.

(bkz. melankoli)

aşk acısı çeken insan.

sikindirik insan*. hapı yutmuş kimse. yaklaşmayın, bulaşmayın, uğraşmayın...

danone halkla ilişkiler müdürü olmasından şüphe duyduğum yazar. (bkz: neden olmasın)

danone nin danışmanlığını yapan dördüncü nesil yazar. zor oldu ama sonunda konuşturduk.
(bkz: milli istihbarat)
(bkz: cia)
(bkz: mossad)

(bkz: melankolik asalet)

(bkz: melancholic)
(bkz: ego)

melankoliklere satürn çocuğu dendiği bilinmektedir. ingilizce de hüzünlü tiplere "saturnine" denmekte.
arap astrolojisine göre satürn gezegeninin bedendeki kardeş organı dalaktır, bu inanca göre satürn, dalak üzerinden insan ruhunu, bedenini etkiler. dalak kuru ve soğuktur. batı dillerinde "spleen" hüzünle eş anlamlı kullanılmıştır..
satürn soğuk,kuru,acı,kara ve pürüzlüdür. etkisindeki insan da acı çekmek, hüzünlü, yetenekli ve bilge olmakla yazgılıdır.ruhu acı içinde, günahkarlığa özel bi meyli olmasına karşın tanrısal işlerle uğraşır.
...melankonikler için kaygı korku ve üzüntü veren şeylerin gerçek olması gerekmez.onlar bunları imgeleriyle üretebilirler....koyu safra tinin ışığını karartır, ruhsal karmaşaya neden olur.us gerçeği açık ve net olarak görüp değerlendiremez." s. teber in kitabından alıntıdır.

pek çok yerde ölmüş olmasına rağmen, sonbaharda hiç ama hiç ölmemiş olandır. sonbaharda yeniden, bir kez daha hep bütün gücüyle doğmuş olan.

bir de ben vardı. her yerde öldüm ama hiç gün doğumundaki o alacalı kızıl gökyüzünde ölmedim ben. büyüyüp geri döndüm yazıya. masallar açtım, dinleyene kaybettiklerini vaad eden.

kendini dünyadan soyutlamış, dış dünyayla ilişiğini kesmiş, odasına kapanmış, dört duvar arasında kendini sorgulayan, kendine sorular sorup asla cevap bulamayan, cevap bulamayınca ümidini kaybeden; ama geçmişte yaşadığı güzel anıları hatırladıkça umutlanan, bağlanmak isteyip zarar göreceğini fark edince ani bir manevrayla bir anda vazgeçen, kararsızlıklar, anlaşılamayan kalabalık yalnızlıklar içinde kaybolan, çıkış yolu bulamayıp nereye saldıracağını şaşıran, zaman zaman inatlaşan ve bu inadından ötürü kendine yüklü miktarda zarar veren, hiç ummadığı bir anda gözleri dolan ve gözyaşlarını tutamayıp hıçkıra hıçkıra ağlayan insan modelidir. belki de daha fazlasıdır, bilemedim şimdi...

ama bu insanlar kendilerine duydukları saygı için hayata kaldıkları yerden devam ederler. işte bu yüzden güçlüdürler.

ben bu aralar böyle bir hâl içerisindeyim işte. ama güçlüyüm.

(bkz: jay jay johanson)

hayatımda nefret ettiğim insan modelidir. her şeye ağlar, zırlar. insan dediğin dünyaya gülmek için gelmiştir. tamam bir derdin sıkıntın olur üzülürsün, ağlarsın. bazen paranoyaklaşırsın ağlarsın da insan her dakika üzgün gezer mi allah aşkına. liseden bir arkadaşım bu tanıttığım kişi. her dakika gözleri dolu, dokunsan ağlayacak o cinsten. sevgilisi var; ağlamaklı, sevgilisinden ayrılır; ağlamaklı, küçük kardeşiyle oynar; ağlamaklı, mutlu olur yine ağlamaklı.
(bkz: yeter lan)
(bkz: iyiki küsmüşüm)*

gerçek bir melankolik, güçlü olduğunu hissetmez.

(bkz: yalancı)

melankolik adam evde oturur. bulaşıkları birikir, gözleme kağıtları yerleri doldurur, evden çıkamaz, çıksa da kimseyle konuşmaz, konuşmak zorunda kaldığında sıkılır, bakkala gittiğinde bile sadece sigara standına bakar bakkal anlar ve onun içtiği sigarayı uzatır, bukowski okur, bu mınakodumun ihtiyarı beni yazmış der, buna aptalca inanır.

%95'ini sagopa kajmer dinleyen, mastürbatör, sivilceli lise ergenlerinin oluşturduğu insan modelidir.

(bkz: benim lan bu)

isviçreli bilim adamları, herşey yolunda iken illa hüzünlenecek bişey arayan-sorun çıkaran insanlara "melankolik" etiketini basıvermiş.
gerçi türkiye sınırları içinde buna "dayak aramak", sözlükte ise "sanırım tek eksiğiniz yaraktı" deniyor ama isviçrelilerin ki daha kibar.

böyle işte bilider.. benim bu.

(bkz: işin gücün trajedi)

büyük ihtimal, kısa bir süre için bu duruma geçen kişi modelidir. melankoliklerin büyük çoğunluğunu hayatında hiçbir zaman gerçek anlamda üzülmemiş ve bu duyguyu iliklerine kadar hissetmek isteyen ergenler oluşturur bence. yani gözlemlerim böyle. daha önce yaşadığı duyguların tadını doğru düzgün alamayan bünye, zekasının ve egosunun gelişimiyle her türlü duyguyu aşırı şekilde yaşamak ister. böylece etrafta kahrolsun hayat çok boktan deyip, tek kaldığında üzülme duygusunu hissetmeye çalışan insanlar topluluğu ortaya çıkar.

bir de schopenhauer denen bir adam var. çok yakın zamana kadar bu adamın kitaplarına çok kaptırdım kendimi. ulan öyle bir kaptırma ki her yerde acı var, üzüntü var sanki. sağıma bakıyorum hüzün, soluma bakıyorum ümitsizlik. işte bu şekilde de melankolik olabiliyor bir insan. ancak bir zaman geçtikten sonra bu adamın kendi algı kıtlığını genellediğini ve aynı kıtlığı okuyucularına geçirmekten başka bir şey yapmadığını anlayınca yani böyle felsefelerin amaçsız, anlamsız, faydasız şeyler olduğunu farkedince her şey eski haline dönüyor. evet, bir dönem melankolik olmak güzel bir şey çünkü tüm bu melankoliye sebep olan duyguların ne kadar gereksiz ve zararlı oldukları ancak bu şekilde anlaşılıyor. güle güle melankoli ve ona sebep olan ilkel duygular. bir daha mümkünse görüşmemek üzere.

(bkz: ı'm a melancholy man)*

muhtemelen benim gibi aşağıdaki şiiri okuyordur.

melankoli

o şehirde gene şarkılar söyleniyordur
karşılık görmemiş sevgiler üstüne
ışıkları sönmüş odamda
yarım kalmış şarkımı duyuyor musun?
beni sorarsan gene yapayalnızım
sen sıcak yatağında rahat uyuyor musun?
boş kalan yastığımı başkası mı doldurmuş?
ellerini okşayan o yabancı kim
öyle uzak bakma yüzüme
seni artık yolundan döndürecek değilim
ne o gözlerin dolmuş yoksa ağlıyor musun?
kırk yılda bir olsun beni anıyor musun?
özlediğin hayatı buldun mu bilmem
gözlerinde hala hüzün var gibi
gene yüzün gülmüyor anlat nedendir
gene aşksız gene bomboş mu için
niye ellerin soğuk yoksa üşüyor musun?
mutluluğun peşinden hala koşuyor musun?
kar mı yağdı güvendiğin dağlara?
seni de bir türlü umdurmadı mı kader?
üzme kendini her şeye rağmen
dünya yaşanmaya değer
bu yerler bu alem her şeyden yoksun
sana sesleniyorum duyuyor musun?

(bkz: ilhan geçer)

yanında bir saatten fazla kalınmaması gereken insan.

bir süreliğine geçerli olabilen bir ruh halidir.
sonra da geçer nihayetinde.