mavi sabahlıklı kadın  

"27 mayıs'ta ordu yönetime el koyduğu sırada topçular'da oturuyorduk. komşularımızdan çocuksuz bir genç kadın (korugan daki "mavi sabahlıklı kadın") istediğim zaman gidip kitaplarını okumama, bazen de evde okumak için ödünç almama izin veriyordu. ama ben oturup onun yanında okumayı daha çok seviyordum. saçlarımı okşadığında heyecanla ürperirdim. evin dinginliği, saatin tiktakları, sobanın üstünde usul usul kaynayan tencereden çıkan tıkırtılar, kimi zaman radyodan gelen keman sesi ne güzeldi!.. bazen bir kitabı birlikte okurduk. öyle zamanlarda dikkatim dağılırdı, okuduğumdan pek bir şey anlayamazdım. sıcaklığını duyumsardım, parfümünün uçucu kokusuyla yürek atışlarım hızlanırdı, gözümü kitabı tutan güzel elinden, sayfaları çeviren narin parmaklarından ayıramazdım. sanıyorum o yıllarda alçakgönüllü de olsa bir kitaplığı bulunan evler, bulunmayanlardan daha çoktu. şimdi durum tersine döndü. ne hazin!"

(sulhi dölek)

şiirsel bir imge olsa gerektir.

sabahlığın sıfat olarak kullanılması kadının genel bir özelliği olduğunu, her sabah o sabahlıkla evin içinde bulunduğunu hatırlattığı için imgelemimizde hoş bir görüntü uyanıyor.

çağrışımlar kuşkusuz farklı anlamlara açılmakla birlikte genel olarak mavi sabahlıklı kadın imgesi tipik burjuvazi yaşamı içindeki o kendine has, saydam rahatlığı da hatırlatıyor sanki. bu açıdan bakarsak -birebir aynı olmasa da- edebiyatla ilişkisi bakımından da bu imgeyi şiirsel bulmamız son derece olağandır.

(bkz: ne güzel komşumuzdun sen fahriye abla)