hakkında giri olmaması oldukça şaşırtmış efsane progressive gruplarından biri (bkz: rush)(bkz: yes)(bkz: king crimson). 1982 de ingiltere'de kurulmuşladır. isimlerini tolkienin silmarillionundan almışladır. 14 kadar albümleri ve bir o kadarda live albümleri ve toplama albümleri vardır
en iyi dönemini eski vokalistleri fish zamanında yaşamışlardır.80 lere, daha doğrusu rock tarihine damga vurmuş efsane albümler script for a jesters tear ve misplaced childhood ve fugazi fish dönemindendir.1988 yılında fish in marillion dan ayrılmasıyla gruba steve hogarth katılmış ve 1989 tarihli seasons end ile hogarth lı döneme geçilmiştir.bu dönemde de tarz değişikliğine rağmen önemli eserler vermişlerdir.ayrıca steve rothery gibi usta bir gitaristi barındırır bu güzide grubumuz.
uzun yıllar uğraşıp fish dönemi diskografisini tamamladıktan sonra "dur ulan bu steve hogarth nasıl okuyor acep?" diye merak edip karşıma çıkan ilk steve hogarthdönemi albümleri olan the positive light albümünü alıp esaslı bir "hassiktir" çektiğim ingiliz grup. nedenine gelince... atladım otobüse, cd çalarıtaktım kulağıma başladım dinlemeye, atmosferik bir havayla açıldı albüm -ohş işte marillion dedim ve kendimi yeni bir prog-rock ziyafetine hazırladım... hazırladım... hazırladım... o da nesi? atmosferik kısım bitmek bilmiyor, araya da elektronik öğeler karışmaya başladı. ben kendimi avutuyorum "heralde introyu uzun tuttular" "grendel gibidir belki" ama ben bunları düşünürken giren dısçak dısçak ritm oracıkta umutlarımı tüketiverdi. sonradan öğrendim ki bu albüm hogarth dönemindeki şarkıların elektronik remixlerini yaptıkları bir projeymiş, işin kötü yanı hogarth'ın sesini duymak için aldığım albümde vokal kısımları çok çok az ve o kısımlarda da vokalde efektler kullanılmış. yaa yaa
80 lerde ortaya çıkan ve neo-progressive olarak tanımlanan türün öncüsü olan gruptur.fish dönemindeki 4 albümde 70 lerin progressive rock ı ile birlikte özellikle davul ve bas sound unda 80 lerin etkisi de çok açıkça görülebilmektedir.grubun en büyük hit i misplaced childhood albümünden kayleigh olmuştur.bu şarkı da buram buram 80 ler kokmaktadır.bu dönemde camel,king crimson gibi grupların biraz bocalamaya başlamasının oluşturduğu boşluk marillion ve iq gibi neo-progressive grupları sayesinde doldurulmuştur.grubun efsanevi vokalisti fish in yerini steve hogarth a bırakması ise grubun müzikal yapısını büyük ölçüde değiştirmiştir.hogarth ın gelmesiyle birlikte grup daha melankolik bir yapıya bürünmüştür.bu nedenle olsa gerek ki hayranları çoğu zaman marillion u fish era ve hogarth era olarak iki ayrı grup gibi incelemektedir.hogarth era nın en parlak albümü ise 2004 çıkışlı marbles olarak gösterilir.her ne kadar fish döneminin tadı bu albümde alınamasa da marbles bir yeni dönem progressive rock şaheseridir.
ayrıca grup,tolkien e olan hayranlığını misplaced childhood albümünün kapağında yer alan yüzük ile bir kez daha göstermiştir.
grubun hayranlarına yakınlığı da ayrı bir güzelliktir. iyi kötü tüm gelişmeleri aktif bir şekilde facebook'tan duyuruyorlar ve hayranlarıyla iletişim halindeler. şöyle bir duyuru bile yaptılar geçenlerde:
"well it's hot in the studio today and mark's new church organ is making the room very crowded - but we're hanging in there. not long now until we can start sharing some music clips with you - we hope you'll like them"
koskoca adamların bu şekilde yakınlık kurmaları daha bir sevdiriyor grubu. bir de güzel haber, yeni stüdyo albümleri yoldaymış.
80'li yıllarda ortaya cıkan en iyi gruplardan. geç farkettim ama hemen sevdim. özellikle grubun chelsea monday ve grendel şarkıları tadından yenmiyor.. grendel'de ki şu giriş insanı koparıyor.
earth rim walker seeks his meals
prepare the funeral pyres
the shaper's songs no longer heal the fear
within their eyes, [their eyes]
genellikle sonradan keşfedilen, önce neden bu kadar geç kalındığına hayıflanılan, sonra eninde sonunda da olsa tanışmış olmanın verdiği huzurla beraber sevinçten dört köşe olunan ingiliz progressive rock grubu. ilk 4 albümünü farklı bir adamla (ki fish dönemi diye anılır) yaparlar. sonra steve hogarth ile çoğu kimsenin sevmediği benimse taptığım marillion ortaya çıkar. "brave" ve "afraid of sunlight" albümlerine özellikle taparım. bir kez alıştınız mı steve hogarth'ın sesine bir daha bırakmanız mümkün değil. hiç bilmediğiniz bir marillion parçası çaldığında dahi ilk 10 sn'sinde anlarsınız marillion imzası taşıdığını. okurların daha çok merak ettiği beğenilen şarkıların isimleri olması nedeniyle bir kaç tanesini yazayım istiyorum. özellikle son dönemlerde made again, beautiful, man of a thousand faces, chelsea monday, living with a big lie, the hollow man, beyond you şarkıları, albümlerinden karışık seçmelerim olabilir bir listedir. 80'leri severler, henüz tanışmamışlarsa acilen edinmelidir albümleri. vazgeçebileceğinizi pek sanmıyorum.
