manzara  

güzel özdere'min girişine yakın uçurum kenarı.. mehtaplı gecelere bire birdir.. içkiler alınır, araba yolun kenarına çekilir ve ayı denizin kıyısından izlemenin tadına varılır.. bambaşkadır bilenler için..

boğaziçi üniversitesi güney kampüsünde bulunan rumelihisarını ve köprüyü gören,ders aralarında oturup dinlenebileceğiniz güzel yer.

karşı evin arkasından ay doğdu
akşam serinliği çıktı.
tramvay sesleri geliyor,
deniz kokusu geliyor uzaktan.
manzaradan pek fazla mütehassisim.

orhan veli
nisan 1940

(bkz: bob ross)

keş ağızında naneyi yedikten gayrı mutlu dünyanın anüsten görünümü.

geceleri boğaziçi üniversitesinde güvenliklere göstere göstere şişelerin devrilebileceği kurtarılmış bölge, ayrıca
(bkz: piyasa)

bir yanı mor çubuk makarna
öbür yanı kirli sarı
demek turuncu bir picama
bir soytarı bu
maskara akıntısı
taklatıyor marmara'ya
eski kılıç yunuslarla...
lodosun dönmesinden ki
turner'ı yeniden görmektir
ve boğas ki bir sirk, hipotamlar
filler bütün, develer aslanlar
döne döne gökyüzünde ebrular olmuşlar
koş koş nefes nefese hepsi
aman kaçırmayalım pistteki sıramızı!
yine de en büyük o trapezci
assolist güneş
atlıyor arştan arşa
hemingway'vari biraz ihtiyarlamışsa da . . .
derken efendim birden parladı
tamamen eflatun bir kırlangıç
başımın üstüne kurulu o hünkar çadırından.

(bkz: can yücel)

istanbul yedi tepe derler. her tepesini gezmişizdir de haberimiz yoktur. zaten hayat dopdolu farkında olmadan yaşadığımız güzelliklerle. istanbul da bunlardan biri olmalı. dışarıdan gelen ya da istanbul’a susamış birinin gözleriyle bakabildiniz mi hiç bu şehre? keşke imkânınız olsa. ne keyif alırsınız…

yıllar vardı, bu şehre adımımı yaz vakti atmamıştım. güzdü gelişlerim, arada kıştı. güneş ısıtmazdı, hava akşamları tatsızdı, günler kısaydı. şimdilerde en uzun günleri yaşıyoruz. bana da bir daha belki de hiç yaşayamayacağım bu güzelliğin sonuna dek tadını çıkartmak düşüyor.

balkona çıktığınızda denizi görebilmek ne kadar güzeldir, bilir misiniz?
işte kaldığım evin belki de en güzel yanı bu. kabul, işyerime yakınlığı da bir başka güzellik; ama işte ev ile dışarının ara mekânı bir güzel balkonun insana sunabilecekleri, inanın çok şeye bedel.

kafamı uzattığımda önce tuzla tersanelerini görürüm. babamın elinin değdiği yerleri, insanların gözlerinin potalarda eridiği, kimilerinin öldüğü –aslında elbirliğiyle öldürüldüğü-, kimilerinin az önce işine son verildiği, birilerinin kapısında beklediği ve bazılarının teknelerinin suya ineceği zamanı iple çektiği…

gözlerimi kaydırırım usuldan suya, ardı sıra başka memleketlerin tepelerini görürüm. şurası hereke derim, hereke…halılarıyla meşhur bir başka şehir. eskihisar vapuru vardı bir vakitler. hâlâ da var, niye bir zamanlar dediysem? binişlerim eskide kaldı ya…belki de ondan. o “eski” vapur kucaklardı bizi ailecek. babam, delikanlılarına ve kızlarına şiirler yazardı. şiirlerde sevdalılar öpüşürken görünüp görünmemenin hesabını yaparlardı. biz vapurdan inerdik…babam başka yöne giderdi, biz başka yöne atardık adımlarımızı. annem buruluşuma üzülürdü.

biraz daha sola düşer bakışlarım. güneşi sırtıma alırım, yalova’ya bakarım. deniz otobüsüne binişlerim gelir aklıma. 9 yaşımda kendimi kocaman sayışlarım, tek başıma yollara düşüşlerim. kırk beş dakika boyunca kıpırdamadan yerimde durup, babamın beni alacağını hayal edişlerim. geç kalmaz, hep ordadır. güler gözleri, elleri. kocaman gözlükleri vardır. bana pantolon alır, kemalpaşa tatlısı yapar. ders çalıştırır. “matematik bilimlerin anasıdır” diye öğütler. göz hakkı denilen eriklerden toplar. su içeriz, güleriz. biz onunla hep güleriz. hep gülelim…yalova’dan dönüşte annem karşılar beni. kartal onun yuvasıdır. tren istasyonu şurada. annem civarda çalışır. tüm tembelliğimle dershaneden dönerim. testlerim çözülmemiştir, çözülmeyecektir de.
annemin ayakları buzdur. ayakkabıları su çeker. annem babamı çok sever. annem babamı öyle çok sever ki, yaptıklarını da sever. ayakları bundan su çeker. doğum gününde pasta yemeyişimize üzülüşüm vallahi boğazımdan değil. annem kırkına girmiş…kutlamak istemiştim sadece…
evimiz tersanelerin arkasına kalır. balkondan seçemem şimdi onu; ama bilirim oralarda bir yerlerdedir çocukluğum.

deniz mavidir. adalar, en güzel ve en yakın buranın sahilinden görülür. 20 dakikada varılır büyükada’ya. ada’dan dinleyince istanbul’un gürültüsü duyulur. duyulur da itibar edilmez.

kum çeker gemiler. sayıları çoktur. kumu, yakında yapılacak iki devasa arap kulesinin inşası için çıkartılar denizden. buradan göremem yine; ama bilirim ki oltalarını salarlar suya balıkçılar akşam serininde. acemiler, yanlış olta iğnesiyle boğuşurken, işin ehli olanlar iki kilo mezgit ile dönerler evlerine.
son bir kez hızlıca gezdiririm gözlerimi sırayla evlerin, vinçlerin, denizin, gemilerin, insanların üzerinde. sonra kapatırım yavaşça, izleri kaybolmadan içeri geçerim…