1. maltepenin efsane lisesidir. ama ne yazıkki artık yerinede yeller esiodur. tarihe kazınmıştır. çok köklü bi okuldu aslında nie kıydılar bu güzide liseye anlamadım..
  2. yılların değil depremin eskittiği okuldur.maltepe merkezde, eski maltepe süper lisesi şimdinin maltepe merkez anadolu lisesinin tam karşısında ,aynı bahçe içersinde bulunurlardı.bundandı ki kavgası gürültüsü hiç bitmezdi.süper tarafla birbirlerini sevmezler ,bele bele çocuklar gelir ehe ehu siz süper misiniz kızlar , ehu ehe biz de kurşunsuz derlerdi.hocaların çoğunluğu iki binada da ders verirlerdi.bandosu,voleybol takımı ,falanı filanı hep ortaktı.bahçesinde çeşmesi,bir spor salonu vardı.kapısından polis ambulans eksik olmazdı.milli güvenlikçinin 'darbe zamanında okul basıldıydı da ben bu okulda okurken ,öğretmen kapıyı kilitleyip bizleri camdan atlatarak kaçırdıydı' diye bir hikayesi vardı.zira o zamanlar da lünepark misali eğlenceliymiş. şimdilerde süper tarafı merkez anadolu oldu ,yılların maltepe lisesi yıkıldı.hey gidi hey gençliğim eyvah.
  3. maltepe'de yaşayanlar için efsanevi nitelikteki okul. düz lise-süper lise çekişmesinin kıyasıya yaşandığı bir eğitim yuvasıydı. aynı bahçede iki ayrı dünyaydık. düzler pek sevmezdi bizi. biz süperler de pek hazzetmezdik kendilerinden. şimdi aradan yıllar yıllar geçince düşünüyorum da onlar daha haklıymış bizi sevmemekte.

    - bizim binamız pırıl pırıl bakımlı, onlarınki harebeydi.

    - bizim sınıflarımızda sınıf mevcudumuz taş çatlasın 30 iken onlar 60-70 kişilik sınıflarda geziyordu.

    - bizim tuvaletlerimiz gayet klasken, onların koridorlarında bile kokudan dolaşmak mümkün olmuyordu. bir keresinde düzlerden birinin "lan ben süperlerin helasında ders yaparım be" dediğini duymuşluğum vardır.

    - eşit olduğumuz tek yer spor salonu sanırdım ama orada da biz basket maçı yaparken onlar kenardan izlerdi.

    tamam depreme dayanıklılık falan mühim şeyler bunlar. lakin anılarımız yok oldu. okuduğum ilk okul da aynı durumdan nasibini aldı mesela. oradan geriye de unutulmaya yüz tutan 3-5 anı kaldı. aradan önlerinden geçiyorum da soğuk, ruhsuz bina hepsi, taş yığını. oysa hayallerim vardı oralarda okurken. çocuğumu alıp gezdirecektim oralarda. bak diyecektim, yavrum. ben burada okumuştum bir zamanlar. şuradaydı sınıfım. şuradan kaçardık. şurada böyle böyle olmuştu diye. gerçi alıştık hayal kırıklığına. arada karılaşılan eski dostlarla yapılan hoşbeşler de olmasa daha çok koyar adama.