kilo vermek isteyen bayanlarımızın mutlaka uğramaları gereken şehir. özellikle temmuz ayının ortasında yapılan kayısı festivaline katılıp 35 derece sıcak altında 3 kilo yaş kayısıyı mideye indirdikten sonra üzerine 3 litre buz gibi su içildiği takdirde, cırcır olup, bağırsaklarda dahil olmak üzere vücuttaki tüm ifrazatı sıçarak 1 günde 10 kilo verebilirsiniz.
doğunun en büyük ili olma payesini son yıllarda erzurum'un elinden alan ayni zamanda memleketim olan şehir. yağmur yağmasa bile 50 yıl yetecek su rezervi olduğu efsanesiyle beraber, suyundan kaynaklandığını düşünülen bereketli bir toprağı vardır. kayısının haricinde, kocaman üzüm ve kirazları da yenilesidir. dut, vişne, ayva, erik vs de harikadır. malatyayla yakın uzak ilişiği olan herkes meşhur peynirini de bilir. ovayı çepeçevre sarıp ergenekon havası veren beydağlarına da çok türkü yakılmıştır. ki bu nedenledir ki şehre her yönden giriş-çıkış güçtür.
son zamanlarda basında çıkan "malatya çocuk yuvasında dayak skandalı" ve "malatyada 5000 kişi ishal" başlıklı haberlerden dolayı b.ku yemekte olan ilimiz.
inanılmaz ama gerçek olan bir şehrimizdir. bir vesileyle gittiğimde 4 katlı bir kebapçıda yemek yemiştim. her birinde ayrı müzik çalıyordu. en üst katında da kalsik batı müziği ile klasik türk müziği çalıyordu.
ayrıca son derece güzel ve bakımlı bir otobüs terminali var.
pek çok ilde olduğu gibi insanlarının kendine has şivesi olan memleketim.
malatyalılar kelime başlarında "k" harfini kullanamazlar, kullansalar bile o "k" o kadar net çıkmaz. tek düzgün "k" harfi "kölge" kelimesinin başında söylenir. orada da zaten "gölge" denmek istenmektedir.
bir örnekle irdeleyelim:
cümle: gardaş sen şunu dut, ben tudun kölgesine uzanam.
meali: kardeş sen şunu tut, ben dutun gölgesine uzanayım.
görüldüğü gibi meal cümle esas cümlenin yanında samimiyetsiz kalır.
yaygın bir yanlış kanı da malatya şivesinin kürtçe konuşmaktan bu hale geldiği kanısıdır. malatya'da türk olsun, kürt olsun hemen herkes bu şiveyle konuşur. bu şive, ermenilerin türkçe konuşma şivesine çok yakındır. malatya eskiden ermenilerin kalabalık olduğu bir şehir olduğundan bu şive halk arasında yayılmıştır. halen izleri sürmektedir.
hayatında ankara'nın doğusuna çıkmamış olan şahsımın iş icabı son iki haftasını geçirdiği ilimizdir. her tarafında şehrin dört büyükleri olan kayısı, inönü, özal ve beydağı ile alakalı unsurlara rastlamak mümkündür. bir de kanalboyu caddesi vardır ki burda yan yana dizilmiş bodo, mardo, ado, mado, almedo ve edo adlı mekanlar (do'lar dondurma manasındadır efendim) insanı bir garip ruh haline sokar, azıcık bi dondurma yiyesin varsa bile o isteği de alır götürür. şehir içi otobüslerinde akbil kullanılması ile beni dumura sokan malatya'ya gidilirse fuzuli caddesi'nde kervan ocakbaşı'na gidip tereyağlı urfa köfte devirmek şarttır. velhasıl havası güzel, suyu güzel, büyükşehir ile küçük şehir arası sıkışmış bir güzel anadolu kentimizdir.
en çok gidilen yerlerinden biri olan kanalboyu caddesi dondurmacıların bol olmasından dolayı halk arasında yalama caddesi olarak da bilinir. ama dondurmalar da muazzamdır, dadından yenmez.