attila ilhan'ın bu dizeleri
üç fidan için yazdığı söylenir. gün olur devran döner başka bir fikrin devrimine baş koymuş bir adam, uzak ülkelerde yaşayan bir masal kadın için söyler, bile isteye bir harf ekleyerek söyler. söylerken ağlar, ağlarken söyler. uzak ülkede bir kadın müjgan'ında yaşlarla dinler.
evvel zaman sonra olur, bir var bir yoka dönüşür masal. mahur beste yine çalar. sert adamlar gitmiş yalnız kederli bir yalnızlık kalmıştır geride. simsiyah bir teselli olur mu bilmem şarkı kalanlara ama...
ama...
şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
o mahur beste çalar müjgan'la ben ağlaşırız
gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
o mahur beste çalar müjgan'la ben ağlaşırız
bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı
güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı
hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı
gittiler akşam olmadan ortalık karardı
bitmez sazların özlemi daha sonra daha sonra
sonranın bilinmezliği bir boyut katar ki onlara
simsiyah bir teselli olur belki kalanlara
geceler uzar hazırlık sonbahara
