ayrımcılığa neden olduğu düşünüldüğü için adı anadolu lisesi olarak değiştirilen, sadece dil açısından değil, genel olarak eğitimde başarılı olan okullardı. sınavla girilen bu okullara kolej denmesi ayrımcılık sayılırken paralı kolejlerin ayrımcılığa neden olmamasını ise hala anlayamamışımdır.
başta eskişehir, istanbul (kadıköy), izmir (bornova), diyarbakır, samsun ve konya (meram) olmak üzere altı tane açılmış, daha sonraları da aralarına ankara ve bursa eklenmiştir.
amacı, zeki gençlerin yabancı bağlantılı kolejlerin eline geçmesini engellemek ve bu zeki gençlerin kendileri gibi zeki olanlarla birlikte vatansever, atatürkçü ve donanımlı insanlar olarak türkiye cumhuriyetine hizmet etmeleri amacı ile kuruldu. adnan menderes döneminde bir yetkilinin tabiri ile bu kolejler yabancı misyonerlere karşı türk misyonerler yetiştirecekti. buralarda her öğretmen görev yapamazdı, çok nitelikli ve kaliteli öğretmenler seçilirdi.
1975 yılında isimleri anadolu lisesi olarak değişmiştir. en son bülent ecevit zamanında açılan ankara ve bursa maarif kolejlerini kabul ederler. (ankara maarif koleji olarak mezun vermediği için ve kolej onlara ted ve yükselişi çağrıştırdığı için kolej kelimesini sevmez) daha sonra pıtırak gibi çoğalan ve artık anadolu lisesi olarak açılan diğer anadolu liselerinden ayrı görürler kendilerini. bu da normaldir çünkü sağlam geleneklerin kökleri o disiplinli zamanda atılmıştır.
zamanla her ile en az üç beş anadolu lisesi açılması, öğrencilere sadece kendi ilindeki ve üç büyük şehirdeki anadolu lisesini yazma hakkı verilmesi kaynakları kurutmuş, bu okulların elitliklerini kısmen kaybetmelerine sebep olmuştur. çünkü hem o kadar çok miktarda kaliteli öğretmen, hem de o kadar çok miktarda kaliteli öğrenci yetişmemektedir.
kaybeden maarif kolejleri gibi gözükse de aslında kaybeden türkiye olmuştur. çünkü gerek bürokraside gerek özel sektörde ülkenin lokomatifi olabilecek bu grubun önünün kesilmesi ülkeye kaybettirmiştir.
