alternative 4dan süper bir anathema* parçası vurur adamı vurur hele o i'm coming to an end kısmı yok mu atlayasınız gelir şarabınızı yudumlar petit beurrenizden bir ısırık daha alırsınız..
life.. has betrayed me once again
i accept that some things will never change.
i've let your tiny minds magnify my agony
and it's left me with a chemical dependency for sanity.
yes, i am falling... how much longer 'till i hit the ground?
i can't tell you why i'm breaking down.
do you wonder why i prefer to be alone?
have i really lost control?
i'm coming to an end,
i've realized what i could have been.
i can't sleep so i take a breath and hide behind my bravest mask,
i admit i've lost control
lost control...
ifadelerin dinginleştiği, soluklaştığı, yaşanan hiçbir şeye anlam verilemediği anlarda, emniyet kemerini çıkarıp; şehir içinde yanlış şeride girerek kilometre saatinin 160 olduğunu görmektir bu şarkıyı dinlemek
hani herkesin depresyonun yalın halini tatmak istediği, distortion denizinde boğulmadan başına ağrılar sokmak istediği anlar vardır ya, işte o anların depresan hapı. vücutta kıl, tüy ne varsa hepsinin birden diken diken olmasına yol açan, aşmış keman solosuyla kanı donduran, vincent cavanagh'ın mükemmel vokaliyle klasikleşen gözleri kapatıp kendini uçurumun kenarında görme olayını yaşatan anathema eseri.
doğru zamanda(sevgiliyi eski sevgili yaptığınız telefon konuşmasının hemen ardından, saat gecenin üçü), doğru yerde(bomboş sokaklar, yağmur altı), doğru kişiyle(kendin ve sadece kendin!) dinlendiğinde ve bir şişe kanyakla desteklendiğinde yarattığı etki maksimuma ulaşır.*
en ciddi yan etkisi; kendinizi iyi hissettiğiniz bir anda bile çalsa bünyeyin birdenbire mutsuzlaşmasına ve hatta (herhangi bir anıyla bağdaştırılmışsa) çökme noktasına gelmesine neden olmasıdır. bu etkiye maruz kalmamak için sadece ve sadece depresif anlarda depresyondan çıkmak istenmediği taktirde kullanılmalıdır.
bu arada bu mükemmel ilacın mucidi duncan patterson'dur. hem söz hem de müzik kendisine aittir.
ayrıca, kullanılan ensturman sayısı açısından (yanılmıyorsam) en zengin anathema çalışmasıdır.(keman+piano+klavye)
antimatter coverını dinledikten sonra vincent cavanagh'ın 'anathema`'ya ne kattığı daha bir su yüzüne çıkmaktadır. vokal yapmanın da ötesinde hissettiklerini dinleyiciye de hissettirebilmek çerçevesinde değerlendirildiğinde antimatter vokali `mick moss` kesinlikle yetersiz kalmaktadır.
son söz:
yes, i'm falling...
howmuch longer till i hit the ground?
i can't tell you why i'm breaking down.
do you wonder why i prefer to be alone? how i really lost control?
how değil de have olacak diyeceksiniz, biliyorum. yazılanları boşverin, kulağınıza güvenin, keyfinize bakın derim ben...
değişmeyeceğini bile katlanmaya dair bir şarkıdır bu. seni yiyip bitirdiğini bilirsin bazı şeylerin, ama gene de saklarsın bunu insanlardan maskeler ardında. devamı gelir gelir. birden bir patlama hissedersin. patladığın an ise, yaşadığın tüm anın gerçek dışılığını farkedip içine çekilirsin gene. o içindekinin gerçek olduğunu kim söyleyebilir ki oysa? do you wonder why i prefer to be alone?
have i really lost control? yalnızlığın sebebi budur bir bakıma. gerçekten kontrolünü mü kaybetmişsindir o an; yoksa asıl kontrolü elde etme amaçlı bir hesaplaşmaya kurban gidip, hiçbir şey elde edemeden hiçliği mi seçmektir bu olay? have i realy lost control yerine how i really lost control demenin ve bu soruyu kendine sormanın daha mantıklı olduğu açık değil midir?.
öldürme gücüne sahip nadir şarkılardandır. belki yakında anathema'yı da mahkemeye verirler "yazdıkları şarkılarla insanları öldürüyor" diyerek. dinlemek istemezsiniz ama devamlı döner aynı şarkı, söylersiniz beraber, sigara üzerine sigara yakarsınız. zaten kanser olmaya fırsat kalmamıştır artık, korkmazsınız "sağlığa zararlı" ibarelerinden...
hayat bana bir kez daha ihanet etti
kabul ediyorum, bazı şeyler hiç değişmeyecek.
ufak beyinlerinizin acımı büyütmesine izin verdim
ve bu beni kimyasallara bağımlı bıraktı, tutarlılık için
evet düşüyorum... dibe vurmama ne kadar kaldı?
sana söyleyemiyorum neden dağıldığımı...
neden yalnızlığı seçtiğimi bilmek ister misin?
kontrolümü gerçekten kaybettim mi?
bir sona yaklaşıyorum.
nasıl biri olabileceğimi fark ettim.
uyuyamıyorum... bu yüzden nefes alıyorum
ve en cesur maskemin arkasına saklanıyorum
itiraf ediyorum, kontrolümü kaybettim.
bu iki kelimeyi duyduğumda ya da okuduğumda şarkının başındaki, piyanonun birkaç tuşuna basılarak oluşan, beynime kazınmış melodinin aklıma gelmediği yoktur. pro evolution soccer oynarken, topu kaptırdıktan sonra spikerin "lost control" demesiyle bile akla gelir mi ya?
'bazı şeyler hiç değişmez..' ve kabullenmek zordur... sabitlerle yaşamak zorunda olmak... bütün çabalar, bataklıkta çırpınıyormuşçasına... nerdesin? peki ben nerdeyim? ahh!!! hayır.
dengemi yitiriyor muyum, neyim? yeter artık! bu boşluk çok büyük. artık yere çakılmak istiyorum. hep aynı kabus! neden dipsiz?
yağmurlu düşlerin esirinde yokluğa yürürken dinlenilen, içeride kanayan yaranın bu kadar küçük olupda nasıl bu kadar acımasızca bedene hükmettiğini gösteren anathema şarkısıdır.
insanı bir anda içine çekerek, alıp bir yerlere götüren ve de arkasına hiç bakmaksızın giderek sizi o bilinmezlikle bir başına bırakan tehlikeli bir parçadır.. can yakar.
dinlerken kendimi pencereden atabileceğimi hatta yavaş çekim düşerek ''yes ı am falling...how much longer till ı hit the ground?'' diyebileceğimi düşündüren şarkı.
hard diskimin arka taraflarına atmıştım bu şarkıyı..
"dinlemicem artık, yoksa atacam sonunda kendimi bi yerden aşağı..dinlememeliyim.." diye kendime telkinde bulnuyordum..
hayatın güzel yanları da olabileceği üzerine kendime ümit veriyordum.."manyak mısın olm sen senden daha kötü durumda olanlar da var..tek lanetlenmiş kişi sen misin?" diye kendimi teselli ediyordum..hayatımın çok güzel yanlarını da buldum..hayatımda yaşayabileceğim en mutluluk dolu anları yaşadım bir süre..
ama bu şarkıda da bahsedildiği gibi
"life
has betrayed me once again"
işte yine başlıyoruz..sabahtan akşama kadar elimde biram, winamp playlistte tek şarkı..
yes, i am falling... how much longer 'till i hit the ground?
i can't tell you why i'm breaking down.
kısmında evet evet yaşanmaz bu hayat dediğim, keman sesini her duyduğumda içimi acıtan kalbimi sıkıştıran dinledikçe daha da depresyona sokacağını hissedip daha çok dinleme arzusu uyandıran şarkıdır.
dinlendiğinde kendinize "hangi duygu insana bu şarkıyı yazdırabilir?" sorusunu soracağınız acıtan anathema şarkısı. introsundan sonundaki keman solosuna kadar aşmış bir şarkı. alternative 4 albümünün en iyi şarkılarından.
"i can't tell you why i'm breaking down" kısmında acaba kendi de mi bilmiyor gibi bi soruyu aklıma takan şarkı. evet evet muhtemelen öyledir. sebebini bilseydi kontrolü kaybetmezdi ya da tekrar ele geçirirdi bi şekilde. gerçi "koy götüne!" dedikten sonra sebebin mebebin önemi kalmıyor.
sonunda kontrolü kaybettiğini itiraf edebilmek için en cesur maskesini takmasının üzerinde ayrıca düşünülmesi gerekir.
7 aralık 2006 bronx'ta vincent cavanagh , duncan patterson akustik konserinde gökçe adlı bir kemancı kızın şarkının sololarını atmak suretiyle, olabilecek en güzel haline getirdiği şarkı. youtube de aratırsanız çok kötü ses kaliteli çekimleri çıkıyor ama orada olmayan anathema dinleyicilerinin bakmalarını tavsiye ederim
flying ve forgotten hopes la birlikte ölümcül üçlüyü oluşturur. bu 3 şarkı içinde tek başına en çok etki gösterendir. keman partisyonlarının inanılmaz bir hava kattığı şarkıdır. melankoliktir. dibe vurmaktır. dipte yaşamanın dayanılmaz hafifliğidir. kimseye ihtiyacınız olmadığı andır. karın ağrısıdır, huzursuzluktur, isyandır, kabullenmişliktir.. pasif intihardır biraz da. gözyaşıdır. bulutların arasından sırıtan dolunaydır. boğaz köprüsünün kenarıdır. hayatın film şeridi gibi gözlerin önünden geçmesidir. pişmanlık değildir, o hale nasıl geldiğini düşünmek de değildir,, herşeyi hakettiğini bilmektir. yalnız kalmaktır,, ancak bu şekilde insanlara zarar veremeyeceğinin bilincinde olmaktır. bir çok sağlıklı beynin duyduğu son melodidir..
