linç kültürü  

canlar, bu mevzuyla ilgili bugüne kadar bir şeyler karalamış dört ayrı yazar hakkın rahmetine kavuşmuş, kısmet bize kaldı.

linç kültürü, sözde olaylara tepki olarak galeyana gelmiş toplulukların, içlerinde barındırdıkları en düşük seviyede insanın dimağ derecesine inmesi (ki genelde 0'a yakındır), refleks ve bilinçlerini kaybederek kontrolsüz bir şiddete eğilim göstermesi durumudur. linç münferit olayları temsil ederken, linç kültürü alışkanlıktır, yaşam biçimidir.

(bkz: kült)

sözlükte karşılaşılan güzel bir çeşidi vardır. bilinçaltında yatan kimi homofobik etkenlerden olsa gerek*, kendi görüşüne, kendi inancına, kendi dogmatik faşizan fikrine(kendini sosyalist sanan bazı arkadaşlar üstüne alınmazsa dipçikle vururum) uymayan bir yazı gördü mü, ilk önce devreye bir refleks olarak söyleyecek şeyim yok ama ben de buradayım bakınızı giriyor. ardından da ilgili yazarın nickaltısına yazarın ne kadar 'vatan haini, ne kadar bölücü, ne kadar faşist, ne kadar yobaz' olduğunu kanıtlayan giri/giriler sıralanıyor ve bekleniyor. ne bekleniyor? bekleniyor ki, başkaları da bu soysuzun başka girilerini ifşa etsin, bekleniyor ki bu soysuz eksilere gelsin en eksi oy verilen ibne olsun bu, bekleniyor ki başkaları da arkasından gelsin bu kişiye sövsün, bekleniyor ki kendi girisi en beğenilen olsun.

siktiriniz bi saniye. sen beğenmediğin birşeyi eksileyip geçmeyi bilmiyorsan ya da hakaret etmeden, insanlığın getirdiği temel hak ve özgürlüklere(ki anayasada bile var lan, hem de 82 anayasasında bile var ilginç) saldırmaktan başka çare bulamıyorsan, siktiriniz bir saniye.

suçlunun tepki sahibi güruh tarafınca haksız olarak cezalandırılmaya çalışılmasıdır.

her ne suçu işlemiş olurlarsa olsunlar, eğer bu güruh yönetimi olan bir kara parçası üzerinde yüzüyorsa, hiç bir şekilde öfkelerini bu suçlu üzerine kusma hakkına sahip değillerdir. hatta ve hatta türkiye cumhuriyeti devleti'nde bile olsa bu olay, devlet bu suçluyu bu kültürün öğelerinden korumak zorundadır.

kendi devletinin polisleriyle beraber bu güruhun suçluya kafa göz dalması, o güruhun bu yaptığı zorbalığa meşruluk kazandırmaz.

olsa olsa saygıdeğer polis teşkilatının bok yemesidir. elbette bahsi geçen bu örnek muz cumhuriyeti vilayetlerine mahsustur.

allah türk polisini bu tür iftiralardan korusun... amin filan işte...

iktidarın olduğu her toplum biçiminde kaçınılmaz olarak var olacak ve ötekini sindirmeye yönelik fiziki veya psikolojik şiddet türü.

hoşgörüye dayanmayan bir kültür anlayışıdır.

eskiden atalarımız kavgada yere düşen oldu mu durup kalkmasını beklerler yada birileri bir şekilde araya girip ayırırlardı, şimdi ise öyle mi? yerde düşene bir tekme de kalabalık vuruyor bir iki değil beş on demeden vuruyorlar. sadece sopalarla, tekmelerle, yumruklarla mı? hayır… sözleriyle, bakışlarıyla..

medyanın olumlu (!) etkileriyle katiller üreten bir toplum haline dönüşme yolunda emin adımlarla ilerlerken, yeni hedefler gösterilip yeni hrantlar yitirilip yeni samastlar yetiştiriyoruz. hatta bu işi yaparken cinayetleri meşrulaştırıp "türkiye seninle gurur duyuyor" diyebilecek kadar ileri gidebiliyoruz.

fethullah gülen ve çetesinin abd de, fakir afrika ülkelerinde hatta türkiyenin merkezinde yaptığı inanış ve milli misyonerliği görmezlikten gelip, islamiyeti terkedip hristiyanlığı benimsemiş bir türkiye cumhuriyeti vatandaşının katledilmesini doğal karşılayabiliyoruz.

insanların farklı fikirlere, kültürlere, renklere sahip olmasına yapılan bu tahammülsüzlüğün doğurduğu linç kültürüne yeni kurbanlar vermemek dileğiyle…

kuyuya bir taş atılır. o taş hakkında birileri bir şeyler söyler. diğerleri bunları duyar ve ötekilere söyler. bu kulaktan kulağa oyunu sonucunda artık herkes bir fikre sahiptir. kolay ve hızlı yayılan, egemen görüş haline gelir. son olarak egemen görüş yanlıları ellerinde meşalalerle diğer görüşleri linç etmeye çalışır. sadece üçüncü dünya ülkelerine özgü değildir. mustafa filmi iyi ve güncel bir örnek olabilir buna.

cehaletin kültürel ifadesidir. bu kültürde insanlar tanımlayamadıklarının varlığını kabul etmeyerek ve hatta imha ederek hayatlarını çok daha basit bir eksende yaşarlar. bu bağlamda pratik olsa da uzun vadede "geri kalmak" paralelliğinde seyreder yoluna linç kültürü.

en basitinden örneklemek gerekirse bir yaratıcının varlığını kabul edenler, etmeyenleri linç eder; kabul etmeyenler de kabul edenleri...

x siyasi görüşünden olanlar y görüşlüleri, y görüşlüler ise x görüşlüleri linç ederler...

anlamak zor ki bu kültürde sanat bile linç edilebilir bir olgu olmuş durumdadır. misal izlemediği bir filmi körü körüne eleştirebilir pek entelektüel bir arkadaş "ben izlemedim ama..." diye başlayarak yargılarına.

sevdiğim bir arkadaşımın deyimi ile "linç kültürü bizi yaşatmaz" insanları vardır azınlık olan bu topraklarda. kelamımız işte bu yaşayan ölüleredir...

üçüncü dünya ülkelerinde çok daha sık görülen durumdur.

"biz nasılsa 3. dünya ülkesiyiz, sıkıntı olmaz" denilen kültür patlaması.