limp bizkit  

albüm : results may vary
re-entry
eat you alive
gimme the mic
underneath the gun
down another day
almost over
build a bridge
red light-green light
the only one
let me down
lonely world
phenomenon
creamer (radio is dead)
head for the barricade
behind blue eyes
drown
let it go

albüm : chocolate starfish and the hot dog flavored water
take a look around
hot dog
my generation
my way
rollin'
livin' it up
the one
getcha groove on
take a look around
it will be ok
boiler
hold on
rollin' (urban assault vehicle)

albüm : significant other
just like this
nookie
break stuff
re-arranged
i am broke
nobody like you
dont go off wandering
9 teen 90 nine
n 2 gether now
trust
no sex
show me what you got
a lesson learned
outro

albüm : three dollar bill y'all
intro
pollution
counterfeit
stuck
nobody loves me
sour
stalemate
clunk
faith
secret track (stereotype me)
stinkfinger
indigo flow
leech
everything

(kaynak: http://www.lyricsstyle.com/...)

hepsinin otlayıp kafaları 3500 yapmalarının ardından, grup üyelerinden birinin duvara sırtını yaslayıp "kendimi ezik bisküvi gibi hissediyorum" demesiyle oluşmuştur isimleri bir rivayete göre.

eskiden çok sevdiğim ancak sürekli eski albümlerin yok remixi yok baladı derken şarkının orijinal versiyonunu unutmamı sağlayan ve yeni hiçbir halt yemeyen,wes borland'ın ayrılmasıyla ağır yaralanan müzik grubu.

gereksiz ve folloş müzik yapan bir grup...

bu grup hakkında bize bize behind blue eyes yeter. gerisini boş vermek gerekir çünkü boştur gerçekten de.

bir türlü sevip benimseyemediğim grup.

the who grubunun "behind blue eyes"'ı ile bir süre daha hayatta kalmayı başaran hoppidik grup.

genelde rock festivallerine dalıp, viskozitelerinin o anki durumuna göre gençleri delirten grup. şarkılarının hepsi hızlıdır, uyutmaz sizi, yorulursunuz dinlerken. hoşaftan anlamayan kişiler kulaklarının kirlerini kurcalamaya devam etsin, bu adamlar onları bile sağlam bir canlı performansta kanatlandırır.
grup üyeleri otçuldur, ayık gezmezler, küfürbazdırlar, iğrenç tiplerdir.
hatta gruplarının adı da ezik bisküviden gelmektedir.

garajda denemeler yaparken otu fazla kaçırıp hepsi sızarlar bi köşede,
biri çıkıp "abi hade toparlanın" demesine rağmen alacağı cevap grubun kaderini değiştirmiştir
"dostum kendimi ezik bisküvi gibi hissediyorum"...

o günden beri, beyinleri uyuşturucudan ezik bisküviye dönmüş özenti anarşistler, isimlerine uygun hareket etmekte, zarar vermektedir insanlara. mazoşist eğilimleri müzik dinleyicisi de onları her şeye rağmenseverek dinler.*

insanların neden nefret ettiğini anlayamadığım harika ötesi müzik yapan grup. karizma yapmak için popüler olana bok atan tipler genelde bu grubu hedef alırlar.

bence şu anda sağda solda görünen "elektronik-rock" ya da "rock meets hip hop" tarzı müzik yapan çoğu grubun çıkmasına ön ayak olacak bir başarı yakalamış gruptur. belki de çok geniş bir yelpazeye tanıtmıştır bu tür müziği.
(bkz: nothing at all)
(bkz: break stuff)
(bkz: don't go off wandering)(korn düeti)
(bkz: i'm broke)
(bkz: n 2 gether now)
(bkz: trust)
(bkz: take a look around)
(bkz: my generation)
(bkz: my way)
(bkz: rollin')
(bkz: take a look around)
(bkz: it'll be ok)
(bkz: hold on)
(bkz: behind blue eyes)
dinlenesi şarkılarıdır.

90ların dejenere amerikan gençliğinin taptığı vasatın baya altında rock grubu. ilk albümleri three dollar bill y'all ile harbiden rapcore yapmış olsalar da giderek sıçtılar. fred durst gibi armutun bayrak sallayanının frontmani olduğu gruptan da başka bişi beklenmezdi zaten. neyse ki wes borland zamanında ayrıldı bizkitten.

mission impossible 2 için yaptıkları theme coverı take a look arounddan önce ülkemizde baya az tanınan bi gruptu. o parçanın klibinin mtvde günde 6-7 kere yayınlanmasından sonra bi anda sağda solda bizkit hayranları türedi. go fuck yourself diyorum burdan fred durste, numetal denen denyoluğu ülkemize de ihraç ettiği için. gözü körolasıca, gövdesi eriyesice, allahından bulasıca...

2 mayısta the unquestionable truth adındaki yeni albümleri düşecek piyasaya.

"behind blue eyes" adlı şarkılarının mutlaka dinlenilmesi gereken grup.

solisti fred durst'ün, bir müzik ödülü gecesinde pink floyd'un wish you were here şarkısını söylemesiyle, beni benden almış grup.

korn tarafından keşfedilmiş gruptur. fred durst aslında bir dövmecidir ve arkadaşı sam rivers'la kendi çaplarında demolar yapmaktadırlar. 95 yılında jacksonville'de konser veren korn'un elemanlarından fieldy fred'e dövme yaptırmaya gider ve yaptıkları demoyu alır. korn tarafından dinlenen demo başarılı bulunur ve yapımcılarına iletilir, limp bizkit doğar.

ilkokul 5te 6 da dinlediğim bööle abuzuk sabuzuk tepinerekten kendimden geçtiğim ,zamanla beni sarmamaya başlayan ama üstünden 6-7 yıl geçmiş olsa bile bööle "rollin' " nidaaları duyduğumda "eğlenirdim ben eskiden bu şarkıda" triplerine girmemi sağlayan,fred durts isimli solistin aslında ferid dürüst isimli bir türk olabilme ihtimalini düşünüp üzerine türlü geyikler yapmama önayak olan grup.

(bkz: bir ilhan irem vardı noldu ona)

çoğu kişi numetali daha sert metal türlerine geçiş safhasındaki ince bir çizgi olarak görür.(tabi numetali metal türü olarak görmeyenlerde vardır,onları boşver şimdi ) ancak ben kırkımada gelsem bir limp bizkit dinlemekten vazgeçmem..bende metale nu ile başlamış biriyim ancak diğer metal türlerine de zaman içerisinde merak sarmama rağmen nu dan vazgeçememiş biriyim..bilhassa limp bizkiti ilk çıktığından bu yana dinlerim takip ederim. bunların yanında kornun ve lp nin de bazı şarkılarını severim tabi.zira dediğim gibi limp bizkitin yeri bende ayrıdır. şarkı içerisinde mükemmel atraksyonlar yaparak milleti kendinden geçirtebilen ama bir çok kişi tarafından yavşak yavşak haraketleri yüzünden eleştirilerin hedefi haline gelebilen bir guruptur kendileri.buna rağmen ben, "limp bizkitin kendisini sevmiyorum şarkılarını seviyorum" diyenlerden değilimdir.aksine kendilerini karizmatik bulurum ayrıca dünyayı malum organlarına takmıyormuşcasına gelişen tavırları nedeniyle de bir kat daha sempati duyduğum grup halini almışlardır.tabi abd li olmalarına rağmen sosyalist olmaları durumu da cabasıdır.

nefret ettiğim ve eat you alive hariç sevdiğim şarkısı bulunmayan grup. solistleri fred durst'te dünyanın en itici insanları listesinde ilk 10'dadır sanırım.

zamanının en sükse yapmış gruplarından biriydi. popülerlikte britney, eminem gibi isimlerle kapışırlardı. şimdilerde pek sesleri çıkmıyor. debut albümleri dışında müzikal anlamda çok da iş yapamadılar ünlü olmalarının getirdiği ağırlıkla.

belki de kendilerine mtv'nin metal müzik sömürüsü yaptığı grup diyebilirsiniz ama özellikle eski parçaları gerçekten gazdır. fred durst'un o yalvaran ses tonu düşük tempodan bir anda harlayan oradan rap'e geçen bir müzik kadar gaz bir olay yoktur belki de. fakat şu an yaşadıkları durumun sebebi wes borland'ın gruptan ayrılmasıdır. daha sonra geri dönmüştğr ama çoktan kaybettiği imajı düşünmemiştir. bugn bu eski guzide grubun yerini doldurmaya aday olarak (hed) p.e gösterilebilir.

fred durst ün aklına böyle bir grup kurmak ,hem müzikal hemde imaj açısından, suicidal tendencies ın institutionalized klibini izledikten sonra gelmiştir.

my way adlı şarkılarıyla çocuk gibi yatağa çıkıp zıpladığım grup.

just one more fight...
about your leadership...
and i will straight up leave your shit..

just one more fight...
about a lotta things..
and i will give up everything..
to be on my own again,
free again!

bir ayrılık konuşması da bu kadar güzel olur mu canım.

*cümleler vurgulara göre ayrılmıştır.

ilk göz ağrımdır kendileri.. wes ve fred'in inanılmaz uyumu.. hem kim nookie dinleyipte zıplamamıştır ki? bir zamanlar h2000 festivalinde çadırda uyuklarken rollin'i duyduğunuzda 'oha rollin çalıyor lan kalk giyin ooğlum pogo bile vardır' demektir limp bizkit. şimdi metalcore dinliyorum. teşekkür edilesi insanlar. en azından geçirilen keyifli zamanlar için.

ne yalan söyleyeyim ergenlikte beni daha derin müzikle tanıştıran gruptur kendileri. 97'de george michael'ın faith cover'ı ile keşfettim. biraz fred durst ile aynı günde doğmanın getirdiği ortak özellikle (ergenken insan doğru düzgün düşünemiyor işte) , biraz da len ne gaza getiren şarkıları varmış anam bunların diyerek hayranı olmuştum taa ki 4. albümlerine kadar. o zamana kadarki albümlerde hep hoş ve küçümseyenlerin anlayamayacağı bir şekilde anlamlı şarkıları vardır. mesela break stuff oturup bir sözlerine bakıldığında ben böyle hissetmedim ki hiç diyerek kendinden bişey bulmayan veya sevgiliden ayrıldığında it will be okay dinlendiğinde bana mı yazmış bu şarkıyı demeyen muhtemelen olmaz.

yalnız şu da bir gerçek ki şöhretli 15 dakikalarını çoktan doldurdular. artık fred'in ne christina aguilera ile düet yapacak popüleritesi var ne de ekranlara çıkıp "christina'yı becerdim" diyecek kadar.
şu anki durumlarına bakacak olursak grup olarak bokun hallicesi bir kıvamdadırlar, bunun sebebi de konserlerine renk katan wes borland'ın ayrılması ve fred durst'ün sinema işlerine biraz ağırlık vermesidir. population 436'da süper olmasa da iyi bir oyunculuk sergilemiş, the education of charlie banks ile de yönetmenliğini göstermiştir, hoş diğer filminin rezalet olması bu filmdeki başarısı tek atımlık mı acaba sorusunu akla getirse de beklenip görülebilir ileride ne yapacağını elemanın.