jacques demy'nin yönettiği,
catherine deneuve ve
nino castelnuovo'nun başrolleri oynadığı 64 yılına ait fransız-alman ortak yapımı müzikal drama. özgün bir hikaye kurgulanmaya çalışılmış, şemsiye dükkanı falan. ama yemezler. konu itibari ile klasik türk filmlerini aratmıyor. kavuşamayan çift, yanlış anlamalar, araya giren engeller vs. esas oğlan tamirci, bunun geneviève'den olan çocuğuna başkası babalık etmek istiyor, say say bitmez. sonra bir müzikal denince akla hollywood yapımları geliyor. sinatra, kelly, crosby ve niceleri. akıcı söz ve müzikler, hikayeye uygun özenle seçilmiş şarkılar veya müzikal için özel yazılmış olanlar. şimdi bakıyorum parapluies de cherbourg'ta hakikaten güzel bir ortam yaratılmış. renk ahengi gerçekten etkileyici, deneuve zaten genç ve göz alıcı. yan rollerdeki aktör takımının da elinden geleni yaptığına dair inancım tam. fakat arkadaşım o nasıl rahatsız edici, o nasıl ambiyansı, bütün duyguyu, bütün diyaloğu sikertici müzikal anlayışıdır kafam almadı. kendi kendime "fransız filmidir, sanat filmidir, senin kafan basmaz bu işlere" diyip geçmek isterdim (anlamadığım imdb'deki yüksek ratinginden belli aslında) ama bu sefer kıllığım üzerimde. istisnasız tüm konuşmalar şarkı modunda ki az önce dediğim gibi ortadaki abes durumdan ne denilene odaklanabiliyorsun ne de filmden zevk kırıntısı alabiliyorsun. kâh kafiyeli kâh alakasız musiki oluşturma gayretinde inişli çıkışlı uyumsuz sesler kulak tırmalıyor. şarkı desen şarkı değil, müzik desen müzik değil. ha bir de madem müzikaldir madem bülbül gibi şakımadan konuşamıyorsunuz hani bunun dansı hani bunun figürleri. yok. hiçbir şey yok. odun odun yürürler, odun odun hareket ederler ama konuşmaya geldi mi şarkı söylerek anlaşmaya çalışırlar. ils sont fous ces français! (a tribute to
asterix)
