leblebi tozu  

duyduğum kadarıyla ağzınızı bir avuç leblebi tozu ile doldurduğunuzda ç, s, z, p, t gibi harflarle dolu sözcükler sarf ettiğinizde karşınızdakinin suratını toz içinde bırakmanıza sebep olan eğlenceli yiycek.

m.ali erbilin özlem yıldız kardeşimize çarkıfelekte p,ç,ş,t şakasını yapmasına yarayan toz cinsi

toz sahibi size ikram eder ve sizde yersiniz, hemen ardından "ıslık çalmayı biliyor musun?" sorusu gelicektir bunun üzerine ya hayır deyin, ya da direk arkadaşı bir temiz dövün.

çocukken her yendiğinde boğulmanın eşiğinden dönülen ama bir o kadar da vazgeçilmez olan yiyeceğimsi

üstüne su iç yoksa ossurunca tozur denen şey.

kişinin boğazına kaçtığında uzun süre öksürten yiyecek

evde leblebileri rondonun içine atmakla elde edilebilen eğlence

çocukluğum geliyor aklıma da annemm çığlık çığlığa bağırırdı "yeme şu pis şeyi" diye ama bilmezdi ki lezzetini.içine bi de şeker atarsın tadina doyum olmaz valla...

yenildikten sonra yusuf diyemez hale getiren luzümsüz yiyecek..

çocukken okul önündeki asabi amcadan sürekli aldığımız eğlenceli gıda maddesi. bazı zamanlar kalmazdı. sorardık leblebi tozu var mı diye. amca "yok" demezdi de "çekirdek var, lokum var" derdi, bizi başka alanlara kanalize etmeye çalışırdı. ama biz vazgeçmedik leblebi tozundan. seneler boyu uyuşturucu alırmışcasına küçük çubuğuyla poşetlerinin içinden emdik bu tozları...

1. ve 2. sınıfta okul çıkışı servisin kalkış saatini beklerken pipetle çekip yemek en büyük zevkti bizim için."hey gidi günler hey" diyebiliyorum demek yaşlandık ya..

çocukkenki bağımlılık akla gelir ve yaş kemale ermeye yaklaşırken o bakkal senin bu kuruyemişçi benim tüm gün dolaşılır bir kutu leblebi tozu bulup pipetle çekmek sonra da boğulmanın zevkine varmak için. fakat kalmamıştır artık satılmıyordur. boyun bükük, poşette yarım kilo leblebiyle eve dönüş yapılır...

dönem çocukluğunun üstünde hayati tehlike bulutu oluşturan lezzet..

memedalierbil'in* çarkıfelek dönemindeki ekürisi..

bazı leblebi tozlarının içinden kağıt çıkardı ve kazandınız! yazardı bu demektir ki , bir adet plastik silah kazandınız ! silaha kazanlım diye 4544785862 tane lebleli tozu yenilirdi, gırtlak çamur gibi olurdu, çocukluk işte.

leblebi tozu ve tiramisu yerken bir gün bu boğazım yüzünden öleceğim diye düşünürüm ama yine de yerim.

küçükken mahallemize bir dondurmacı amca gelirdi seyyar tezgahıyla.dondurmam kaymak,yemeyen manyak diye bağırırdı.bu amca dondurma dışında birde leblebi tozu satardı.ablamla hemen eve koşup aşağıdan anne anne diye bağırırdık anneme bize para atması için.ne çok tüketmiştik o lebleli tozunu.

ilkokulda, okuldan çıktıktan sonra minicik parayla yapılabilecek bir eğlence...

mavi küçük kapların içindeki leblebi tozları satın alınır, tabi satıcı amca bir de pipet verir (sanırım nefes borusuna kaçışı kolaylaştırmak için). eve gelene kadar 3-5 arkadaş pipetlerle leblebi tozlarını çeker. (ki bunu ciddi alışkanlık haline getirenlerin 15 yıl sonra lailada 100 dolarla burundan eroin çektikleri söylenir.) tabi en eğlenceli kısmı ağız doluyken konuşmaya çalışmaktır. kısa bir süre sonra pipet tıkanır. içine tükürük girer ve iğrenç bir hal alır.

velhasıl güzel eğlencedir. leblebiyi hiç sevmezsiniz ama ezilip toz hale getirildi mi ya da üstü şekerle kaplandı mı, yanında da 3-5 arkadaş oldu mu kıymete biner, bitmesin istersiniz...

yıllar öncesinde,ara sokaklardaki mahalle bakkallarında,mavi plastik bir kutunun içinde bulunan,genelde harçlıkların ona yatırıldığı gereksiz,pis ama oldukça popüler bir yiyecektir. kimisi bunu pipetle çeker,kimisi hepsini ağzına atardı,tabi keyfe kalmış.şimdiki çocukların bunu deneyememe ihtimali göz önünde bulundurulunca çok da büyük bir kayıp olamasa da nacizane çocukluğumuzun bilimum hatıralarından.

bugün gökmeydanın ara mahallelerinde bulunan bir bakkalda görünce havalara uçmama sebebiyet veren eğlence.

her insan evladının yedikden sonra yusuf deme ihtiyacı duymasına neden olan hede.

bir ilkokul kültü. artık var mıdır bilinmez.

yerken boğulma tehlikesi atlatılan ama güzel de bir tadı olan eskileri özleten bir yiyecek. yıllar sonra ben evde yapmaya kalktım bundan. ama ne yalan söyleyeyim o sokak aralarındaki bakkalarda hijyenden uzakta yapılanlar gibi güzel olmadı. ya da o çocukluğun güzel tadıydı. anlamadım.

(bkz: leblebi tozu yerken yusuf diyememek)

dandik plastikten yapılmış üzeri saman kağıt ve paket lastik ile örtülmüş küçücük kaplarda satılan zaman zaman öksürten, adından da belli olacağı gibi leblebi tozu ve toz şekerden oluşan nostaljik yemiş tozudur.