belki ilginizi çeker
  1. · pink floyd elemanlarının solo dönemleri
  2. · roger waters
  3. · 20 haziran 2006 roger waters istanbul konseri
  4. · madde 97: bir ünlü şahsiyeti seninle mcdonald's a gitmeye ikna et (reklam)
gündem
  1. · boylumlama
  2. · dersim katliamı
  3. · beşiktaş ile fenerbahçe taraftarı arasındaki fark
  4. · itü sözlük hiçbirimiz komiklik yapmıyoruz günü
  5. · otuz yaşına gelen kadının kendini avutma yolları
  6. · geniş aile
  7. · annelerin yakışıklı anlayışı
  8. · kişinin büyüdüğünü anladığı an
  9. · oktav

leaving beirut  

  1. bir roger waters eseri. şarkı değil eser diyorum çünkü 20 haziran 2006 roger waters istanbul konserinde şarkı çalınırken arkada yapılan kısa film benzeri animasyon gösterimiyle o kadar ayrılmaz ki.

    17 yaşında, yaz hayalini gerçekleştirmesi için annesinden arabanın anahtarını alıp yola koyulan bir gencin* hikayesinden bahsediyor. doğu'nun cömertliğini, misafirperverliğini ve batı'nın aç gözlülüğünü, lafını esirgemeden yoğun bir şekilde anlatıyor.
    (culdesac, 22.06.2006 00:12 ~ 24.06.2006 15:00)
  2. (bkz: beyrut kasabı)
    (ephendy, 22.06.2006 00:29)
  3. so we left beirut willa and ı
    he headed east to baghdad and the rest of it
    ı set out north
    ı walked the five or six miles to the last of the street lamps
    and hunkered in the curb side dusk
    holding out my thumb
    ın no great hope at the ramshackle procession of home bound traffic
    success!
    an ancient mercedes 'dolmus '
    the ubiquitous, arab, shared taxi drew up
    ı turned out my pockets and shrugged at the driver
    " j'ai pas de l'argent "
    " venez! " a soft voice from the back seat
    the driver lent wearily across and pushed open the back door
    ı stooped to look inside at the two men there
    one besuited, bespectacled, moustached, irritated, distant, late
    the other, the one who had spoken,
    frail, fifty five-ish, bald, sallow, in a short sleeved pale blue cotton shirt
    with one biro in the breast pocket
    a clerk maybe, slightly sunken in the seat
    "venez!" he said again, and smiled
    "mais j'ai pas de l'argent"
    "oui, oui, d'accord, venez!"


    ______________________



    are these the people that we should bomb
    are we so sure they mean us harm
    ıs this our pleasure, punishment or crime
    ıs this a mountain that we really want to climb
    the road is hard, hard and long
    put down that two by four
    this man would never turn you from his door
    oh george! oh george!
    that texas education must have fucked you up when you were very small


    ______________________


    he beckoned with a small arthritic motion of his hand
    fingers together like a child waving goodbye
    the driver put my old hofner guitar in the boot with my rucksack
    and off we went
    " vous etes francais, monsieur? "
    " non, anglais "
    " ah! anglais "
    " est-ce que vous parlais anglais, monsieur? "
    "non, je regrette"
    and so on
    ın small talk between strangers, his french alien but correct
    mine halting but eager to please
    a lift, after all, is a lift
    late moustache left us brusquely
    and some miles later the dolmus slowed at a crossroads lit by a single lightbulb
    swung through a u-turn and stopped in a cloud of dust
    ı opened the door and got out
    but my benefactor made no move to follow
    the driver dumped my guitar and rucksack at my feet
    and waving away my thanks returned to the boot
    only to reappear with a pair of alloy crutches
    which he leaned against the rear wing of the mercedes.
    he reached into the car and lifted my companion out
    only one leg, the second trouser leg neatly pinned beneath a vacant hip
    " monsieur, si vous voulez, ca sera un honneur pour nous
    si vous venez avec moi a la maison pour manger avec ma femme "


    ______________________


    when ı was 17 my mother, bless her heart, fulfilled my summer dream
    she handed me the keys to the car
    we motored down to paris, fuelled with dexedrine and booze
    got bust in antibes by the cops
    and fleeced in naples by the wops
    but everyone was kind to us, we were the english dudes
    our dads had helped them win the war
    when we all knew what we were fighting for
    but now an englishman abroad is just a us stooge
    the bulldog is a poodle snapping round the scoundrel's last refuge

    ______________________


    "ma femme", thank god! monopod but not queer
    the taxi drove off leaving us in the dim light of the swinging bulb
    no building in sight
    what the hell
    "merci monsieur"
    "bon, venez!"
    his faced creased in pleasure, he set off in front of me
    swinging his leg between the crutches with agonising care
    up the dusty side road into the darkness
    after half an hour we'd gone maybe half a mile
    when on the right ı made out the low profile of a building
    he called out in arabic to announce our arrival
    and after some scuffling inside a lamp was lit
    and the changing angle of light in the wide crack under the door
    signalled the approach of someone within
    the door creaked open and there, holding a biblical looking oil lamp
    stood a squat, moustached woman, stooped smiling up at us
    she stood aside to let us in and as she turned
    ı saw the reason for her stoop
    she carried on her back a shocking hump
    ı nodded and smiled back at her in greeting, fighting for control
    the gentleness between the one-legged man and his monstrous wife
    almost too much for me

    ______________________


    ıs gentleness too much for us
    should gentleness be filed along with empathy
    we feel for someone else's child
    every time a smart bomb does its sums and gets it wrong
    someone else's child dies and equities in defence rise
    america, america, please hear us when we call
    you got hip-hop, be-bop, hustle and bustle
    you got atticus finch
    you got jane russell
    you got freedom of speech
    you got great beaches, wildernesses and malls
    don't let the might, the christian right, fuck it all up
    for you and the rest of the world
    ______________________


    they talked excitedly
    she went to take his crutches in routine of care
    he chiding, gestured
    we have a guest
    she embarrassed by her faux pas
    took my things and laid them gently in the corner
    "du the?"
    we sat on meagre cushions in one corner of the single room
    the floor was earth packed hard and by one wall a raised platform
    some six foot by four covered by a simple sheet, the bed
    the hunchback busied herself with small copper pots over an open hearth
    and brought us tea, hot and sweet
    and so to dinner
    flat, unleavened bread, + thin
    cooked in an iron skillet over the open hearth
    then folded and dipped into the soft insides of female sea urchins
    my hostess did not eat, ı ate her dinner
    she would hear of nothing else, ı was their guest
    and then she retired behind a curtain
    and left the men to sit drinking thimbles full of arak
    carefully poured from a small bottle with a faded label
    soon she reappeared, radiant
    carrying in her arms their pride and joy, their child.
    ı'd never seen a squint like that
    so severe that as one eye looked out the other disappeared behind its nose

    ______________________


    not in my name, tony, you great war leader you
    terror is still terror, whosoever gets to frame the rules
    history's not written by the vanquished or the damned
    now we are genghis khan, lucretia borghia, son of sam
    ın 1961 they took this child into their home
    ı wonder what became of them
    ın the cauldron that was lebanon
    ıf ı could find them now, could ı make amends?
    how does the story end?

    ______________________


    and so to bed, me that is, not them
    of course they slept on the floor behind a curtain
    whilst ı lay awake all night on their earthen bed
    then came the dawn and then their quiet stirrings
    careful not to wake the guest
    ı yawned in great pretence
    and took the proffered bowl of water heated up and washed
    and sipped my coffee in its tiny cup
    and then with much "merci-ing" and bowing and shaking of hands
    we left the woman to her chores
    and we men made our way back to the crossroads
    the painful slowness of our progress accentuated by the brilliant morning light
    the dolmus duly reappeared
    my host gave me one crutch and leaning on the other
    shook my hand and smiled
    "merci, monsieur," ı said
    " de rien "
    " and merci a votre femme, elle est tres gentille "
    giving up his other crutch
    he allowed himself to be folded into the back seat again
    "bon voyage, monsieur," he said
    and half bowed as the taxi headed south towards the city
    ı turned north, my guitar over my shoulder
    and the first hot gust of wind
    quickly dried the salt tears from my young cheeks.
    (vikartindur, 22.06.2006 01:14)
  4. http://www.youtube.com/...
    (culdesac, 22.06.2006 23:49)
  5. o doğuya devam etti; bağdat’a ve ondan geriye kalanlara ...

    bense kuzeye yöneldim, eve doğru.

    son sokak lambalarına doğru 5-6 mil yürüdüm,

    yolun kenarında bol toz yutarak,

    umutsuzca otostop çektim başparmağım ilerde

    eve dönen araçların köhne geçit töreninde.

    başardım!!!

    antika bir mercedes “dolmuş”!

    sıradan,arap, dolmuş taksi yanaştı

    ceplerimi dışına çıkarıp omuzlarımı kaldırdım.

    “j’ai pas l’argent”

    “param yok!”

    “venez!”

    “atla!”

    dedi arka koltuktan yumuşak bir ses...

    şöför yorgunca uzanıp iterek açtı arka kapıyı

    eğilip içeri baktım; içeride iki adam oturuyordu:

    biri takım elbiseli, düzgün görünüşlü, bıyıklı, kızgın, mesafeli, gecikmiş;

    diğeri, benimle konuşan,

    zayıf, 50’lerinde , kel, soluk tenli, kısa kollu solmuş mavi keten gömlekli

    göğüs cebinde bir tükenmez kalem

    bir katip belki, biraz gömülmüş koltuğa:

    “venez!”

    “atla!”

    dedi gülerek.

    “mais j’ai pas l’argent”

    “ama param yok!”

    “tamam, tamam, anladık; atla!”



    bu insanları mı şimdi bombalamamız gerekli?





    bir dağ mı gerçekten tırmanmak istediğimiz

    yol zorlu, zorlu ve uzun

    indir şu dördünden ikisini!

    bu adam asla seni kapısından çevirmezdi

    ah george! ah george!

    şu texas eğitimi, beynini sikmiş senin daha küçücükken.



    sanki bir çocuk el sallar gibi parmakları bir arada,

    eliyle artritli bir hareketle içeri gelmemi işaret etti

    şöför sırt çantamla eski hohner gitarımı bagaja koydu

    ve yola koyulduk.



    " vous etes francais, monsieur? "
    "fransız mısınız beyefendi?"
    " non, anglais "
    "hayır, ingiliz’im"
    " ah! anglais "
    "ah! ingiliz!"
    " est-ce que vous parlais anglais, monsieur? "
    "ingilizce konuşuyor musunuz beyefendi?"
    "non, je regrette"
    "hayır, maalesef!"
    ve böylece

    devam etti küçük sohbetimiz iki yabancı arasında,

    fransızca’sı garipti ama doğruydu

    benim fransızca’msa duraksıyordu ama istekliydik konuşmaya

    yolculuktu, hepsi hepsi bir yolculuktu...

    kaba bir şekilde indi geç kalmış bıyıklı ,

    ve bir kaç mil sonra dolmuş tek bir elektrik direğindeki ampulle aydınlanan

    bir kavşakta yavaşladı,

    bir u dönüşü yapıp tozların içinde durdu.

    kapıyı açıp dışarı çıktım

    yardımsever adam beni izlemedi

    şöför gitarımı ve sırt çantamı ayaklarımın dibine attı,

    teşekkürlerimi elinin bir hareketi ile savuşturup

    eğildi yeniden bagajın içine

    sonra bir çift koltuk değneği ile belirdi yeniden

    ve mercedes’in arka kaputuna yasladı onları

    arabanın içine uzanıp arkadaşımı kaldırdı,

    sadece bir bacak, diğerinin olduğu yerde,

    pantolonu kalçasının altından tutturulmuştu iğne ile

    " monsieur, si vous voulez, ca sera un honneur pour nous
    si vous venez avec moi a la maison pour manger avec ma femme "
    ”bayım, lütfederseniz, karım ve benim için sizi yemekte ağırlamak bir şereftir!”







    !7 yaşımda, annem, tanrı onun o tatlı yüreğini kutsasın, benim yaz rüyamı gerçekleştirdi

    bana arabanın anahtarlarını verdi

    topukladık doğru paris’e, depolarımızı içki ve dexedrine’le doldurup

    yakalandık polise antibes’te

    or***pular soydu bizi napoli’de

    ama herkes bize iyi davrandı,

    ingiliz zıpırlardık biz,

    babalarımız kazanmalarına yardım etmişti savaşı

    ne için savaştığımızı tümüyle öğrendiğimizde.

    ama şimdi, ingilizler yurtdışında sadece amerikan pişekarları

    buldog artık bir fino oldu hergelenin kaldırımında şekerleme yapan.





    "ma femme",
    ”karım”

    allah’a şükür! tek bacaklı ama sapık değil!

    taksi uzaklaştı sallanan lambanın zayıf ışığının altında bırakıp bizi

    görünürde hiçbir bina yoktu

    ne cehennem!

    "merci monsieur"

    “teşekkür ederim efendim”

    "bon, venez!"
    ”tamam, hadi izle beni!”

    yüzü keyifle kırıştı ve önüm sıra yola koyuldu

    acılı bir dikkatle savurarak tek bacağını koltuk değneklerinin arasında

    yolun tozlu kenarından karanlığın içine doğru.

    yarım saat sonra ancak yarım mil kadar ilerlemiştik

    sağ tarafta zor seçilen bir binanın siluetini fark ettiğimde

    gelişimizi bildirmek için arapça seslendi

    sürtünme sesleri geldi önce, sonra bir ışık yandı

    açılan kapının altındakı boşlukta açısı değişen ışık,

    bize birinin gelişini haber verdi

    kapı gıcırdayarak açıldı ve elinde incil’den fırlamış gibi bir duran gaz lambası ile

    beli bükülmüş bıyıklı bir kadın gülümseyerek eğildi bize doğru

    dönüp bize yol verdi içeri girelim diye

    o zaman anladım eğilmesinin sebebini

    insanı şok eden bir kamburu vardı sırtında

    selamına karşılık olarak başımı sallayarak gülümsedim ve nezaketimi kontrol etmeye çalıştım

    bu tek ayaklı adamla kambur karısının arasında; bu kadarı da çok fazlaydı benim için!.







    nezaket çok mu fazladır bizim için,

    nezaket bir başkasının çocuğu için duyduğumuz acıma kadar

    uzak bir duygu mudur yoksa?

    bir akıllı bomba her zaman işini yapar, amacına ulaşır

    başkalarının çocukları ölür ve savunanların adalet arayışı artar

    amerika, amerika, lütfen duy bizi seslendiğimizde

    hip-hop’unuz var, be-bop’unuz var, itiş-kakışınız var

    atticus finch’iniz,

    jane russel’iniz

    konuşma özgürlüğünüz var

    harika plajlarınız var, vahşi doğanız ve alışveriş merkezleriniz

    sakın gücü boş bırakma, hristinlık adına, siktiret hepsini

    kendin için ve kalanı için dünyanın.







    heyecanla konuştular

    gelip kocasının koltuk değneklerini aldı, alışık bir ilgiyle

    adam el kol hareketleriyle azarlarcasına

    bir misafirimiz var dedi

    hatasından utandı kadın

    eşyalarımı alıp nazikçe bir köşeye koydu

    “du the?”

    “biraz çay?”

    tek göz odada, köşeye yapılmış setin üstüne, minderlere oturduk

    yer sertleştirilmiş topraktandı, bir duvarın önünde yüksekçe bir platform yapılmıştı

    1.80’e 1.20m, ve basitçe bir çarşafla kaplanmıştı yatak olsun diye.

    kambur, küçük bakır cezvelerle birşeyler yapmaya başladı ve ocağı açtı

    ve bize sıcak ve tatlı çay sundu

    ve akşam yemeği,

    lavaş ekmeği

    açık ateş üstünde sacta pişmiş.

    sonra dişi deniz kestanelerinin yumuşak içine batırıp, yemeğimizi yedik.

    ev sahibesi yemedi, onun yemeğini ben yedim

    misafirleriydim, bu kadarı yeterdi.

    sonra kayboldu bir perdenin arkasında,

    etiketi solmuş eski bir şişeden dikkatle paylaştırılan

    rakıyı küçük kadehlerde içen adamları başbaşa bırakıp.

    kısa süre sonra yeniden belirdi kadın,

    neşe yayarak, kollarında gururları ve neşeleri olan çocuğu.

    ben o bakışı unutamadım hiç,

    öyle sert, biri sana bakarken diğeri kaybolmuş ardında burnunun.







    benim adıma değil, tony, sen büyük bir savaş liderisin,

    terör hala terör, kim nasıl koyarsa koysun kuralı

    tarih hiç yazılmadı ki lanetlenenler veya yenilenler tarafından

    şimdi cengiz han’ız, lükreş borjiya’yız, sam’ın oğluyuz biz

    1961’de evlerine aldılar o çocuğu onlar

    merak ediyorum ne oldu onlara

    lübnan denen o kaynayan kazanda

    eğer bulabilsem onları şimdi

    değiştirebilir miydim birşeyleri?

    acaba bu hikaye nasıl bitti?







    ve yatak zamanı, benim için, onlar için değil

    onlar tabii ki yerde uyudular perdenin öbür yanında.

    bütün gece uymadan yattım o topraktan yataklarında

    ve şafak söktü, heyecanlı fısıldaşmalarını duydum

    dikkatli ve sessiz, misafir uyanmasın diye

    esaslı bir rol yaptım uyumuş gibi ve gerindim,

    teklif edilen bir leğen ısıtılmış suyu aldım ve yıkandım

    ve kahvemi yudumladım minik fincandan

    ve bolca teşekkür, eğilme ve el sıkışmayla

    kadını angaryasıyla başbaşa bırakıp ayrıldık

    ve, iki adam, yeniden yola koyulduk o kavşağa doğru.

    parlak sabah güneşinin belirginleştirdiği acı dolu yavaşlığımızla ilerledik

    dolmuş tam zamanında belirdi

    ev sahibim koltuk değneklerinden birini bana verdi , diğerine yaslandı

    ve boşta kalan eliyle elimi sıkarak ve gülümsedi

    "merci, monsieur,"

    “teşekkürler, efendim”

    dedim

    “de rien”

    “rica ederim!”

    " and merci a votre femme, elle est tres gentille "

    “ve karınıza da teşekkürler, çok düşünceli kendisi”

    kurtarıp kendisini diğer koltuk değneğinden

    arka koltuğa bıraktı bedenini yeniden.

    "bon voyage, monsieur,"
    ”iyi yolculuklar beyefendi”

    dedi

    ve taksi güneye, şehre doğru ilerlerken hafifçe başıyla selamladı beni

    kuzeye döndüm, gitarım omuzumda

    ve ilk esişiyle sert sıcak rüzgar

    hemen kuruttu genç yanaklarımdaki tuzlu gözyaşlarımı.

    (roger waters)
    (adanus, 31.08.2006 10:36)
  6. şarkı boyunca gerilir sinirler, önce bir tane gözyaşı kopar ruhtan, sonra devam eder akmaya içimiz.. neden diye sorar insan, neden? bu insanların da bizim gibi yaşmaya hakkı yok mudur?
    (cthulhu, 17.01.2007 20:55)

künye  ·  iletişim / şikayet / reklam  ·  sıkça sorulan sorular  ·  itü sözlük görseller  ·  itü sözlük extra  ·  itü sözlük mobil