güzel şeyleri ve hayattan kopma gerçeklikleri izlemek her zaman insanı neşelendirir, keyiflendirir. amelie de bu tarzda bir film. hayat, aşk, fransa,
pollyanna film için akla gelen kelimeler.
filmin aldığı ödüllere, başarısına bok atacak değilim fakat nedense büyük bir beklentiyle izledim ve sonunda büyük beklentim hayal kırıklığıyla sonuçlandı. ruhuma biraz neşe, yüzüme
smileydan öte pek birşey katmadı. hayatın içinden olması, insanların hayatlarının içine balıklama dalması, ayrıntıların vurgulanması, sahne ve müzik uyumu, görüntü zenginliği ve filmin baştan sona anlatım güzelliği insanı etkiliyor. karakterlerin betimlenmesi ve amelienin bu karakterler ile olağan ilişkileri ve gene amelienin kendi dünyasından gerçek dünyaya bakış açısı da insanı etkiliyor. belki amelieyi daha önce izlesem çok daha hoşuma giderdi fakat artık bu tür filmler çoğaldığından mı yoksa artık bu filmlerden fazlaca yediğimden mi bilemiyorum amelieyi "harikulade" bir film olarak göremiyorum, kabul edemiyorum.
buna rağmen amelie gene de izlenmesi, tadılması gerekilen bir film. müzikleri de ayrı bir ekol.
