lale müldür  

üniversitede hangi dala yöneleceğini bir türlü belirleyememiş sonra da işinden uzak bir dalda üne kavuşmuş kişi.. kendisi şair olarak tanımlanıp istanbulun o elit şair grubunda takılmaktadır, bu ona ne katar neleri alıp götürür büyük tartışmadır; ama özenip yazdı mı iyi yazan şahsiyetlerdendir..

amerika'da ve almanya'da yapılan doktora tezleri, ikinci yeni'den sonra türk şiiri girdiği krizden tek başına lale müldür şiiriyle çıkmıştır, sonucuna ulaşmışlardır. bu çalışmalar yurtdışında yayımlanmaktadır. yurtiçinde yayımlanması şiir mafyası tarafından ısrarla engellenmektedir. lale müldür'ün angaje olmaması böyle bedeller ödemesine yol açıyor. lale'de ödeyecek çok bedel olduğundan, zira lale gerçekten insandır ve insan bedel öder, lale'yi bitirememektedirler. lale müldür'ün şiir öğrettiği ve/veya şair yaptığı sanatçılar tam anlamıyla cümle kurmayı öğrenemişken, sözlük yazarlarından lale müldür'ün sanatı hakkında doğru değerlendirmeler beklemek haksızlık olur elbette. bu arada nicklere dikkat edildiğinde bile lale müldür etkisinin boyutları anlaşılabilir.

seriler kitabı'ndan;
...
öyle anlar vardı ki
elle tutulabilirdi coşku
seçkindik ve kanarak yaşıyorduk
ışık körelmişti gözlerimizde
soluksuz kaldık batak büyüdüğünde

ihaneti çevirin
çevirin yüreğinizi
yaşam devingen bir nehir işte
ışıtıyor sizi

melankolinin şairi,yaşayan en büyük kadın şair.öyle ki;
...
bir bayramyeridir
yüreğin
ne olur orada kal
soytarılar kantolar

boşuna başkalaşım arama
bir cambazdan çaldığım
dengesizliği veriyorum sana

bir bayramyeridir
yüreğim
ne olur orada kal
soytarılar kantolar

sana tıklım tıklım
bir sinema çadırının
soluk alıp verişini
getiriyorum
bir çocuğun
atlıkarınca gözlerini
bir soytarının
bütün oyunlarını sergiliyorum
aşağılaman için

ki bir soytarı yeterince aşağılar kendini
biliyorum çok acı
çektireceksin bana yeniden
yine belki yüreğim
andıracak bir yasevini
ki ben de bırakıp
bütün kentleri
başımı bir kıyıya yaslarım belki

" boynumda yağmurdan bir kolye
mızrak gibi kelimelerin üstüne oturuyorum bugünlerde
bir siyam kedisi ve ben
pek çok şeyi geriye doğru unutuyoruz. "

kelimeleri bambaşka bir hale getiren sihir sahibi kadın.
en güzellerinden:
"seni bir gün en yakının ele verirse eğer,
öğren susmasını ve ağlamamasını.
bir kavanozun içinde mavi bir gül
yetiştir her gün daha çok yaşayan.
bir masalın ağzını kapat ve yat
geniş odalarda. bir oksijen çadırında.
ona kötü bir şey olsun istedim.
bana aşık olsun istedim."

depresyon efendisi

evde öyle oturuyorum. akineton içtim. yapay bir huzur. anlamadığım bir müzik çalıyor. kafam hem iyi, hem çok kötü. her şeyi daha da acayipleştirmek için siyah gözlükler taktım. evde öyle oturuyorum.
depresyon günlerimin sabahlığını da giydim tabii: lacivert kadife ve arkasında nefis bir turkuaz kuş var. bunu giydim mi, artık iş biter. kış gelmiş, sobanın üstüne de depresyon efendisi oturmuş demektir. bir kestane pişirmediği kalır. ama kendine acı bir kahve koyar. o acı kahve depresyon kahvesidir de, ben ondan içmem.
bu depresyon dedesi geldi beni on iki yaşımda buldu. on iki yaşındayken anneme gider, "anne, canım sıkılıyor" derdim. daha o zamanlar baudelaire, spleen filan okumamıştım. tam şu anda ezan okunuyor. biraz yukarıdakini hatırlayın diyor. kimbilir belki o hepimizden daha da yalnız. onun yukarıda olduğunu bilseydik, hepimiz çok sevinirdik değil mi?
hala canım sıkılıyor. böyle zamanlarda hiçbir şey iyi gelmez bana. kitap okuyamam, yazamam, kendime çay bile yapamam. kendimi dışarı atarım, o zaman da kurtulamam. çünkü insanlarla aramda depresyon efendisi vardır. telefonla konuşamam ya da tam tersine bir telefon obsesyonu başlar. herkesi geceyarıları uykularından uyandırırım. saatin tik taklarını dinlerim bir tek. yalnızca ufo kitapları ya da mistik kitaplar okuyabilirim. çünkü çıkış yolları bir tek onlarda vardır.
onlar depresyon efendisi ni öldürürler. depresyon efendisi bohçasını alıp başka bir eve gider. geçici bir ayrılıktır ama bu. tekrar döneceğini, sobama döneceğini bilir. edgar allan poe buna başka bir şey demiş. kuzgun demiş o bu duyguya. ece ayhan görünmez köpeğim diyor. sylvia plath lale diyor.
depresyon efendisi nedir aslında size söyleyeyim mi? depresyon efendisi insanı gönüllü olarak auschwitz kampına gönderecek kadar zalim bir arkadaştır. ama bizi en yakından tanıyan, o yüzden de vazgeçemediğimiz bir arkadaş. billie holiday in dediği gibi:
„günaydın kalp acısı,
oturmayacak mısın?
beni en iyi tanıyan sensin.“
sonra depresyon bulaşıcı bir hastalıktır. depresifleri hemen herkes anında terk eder. hiçbir şey yapamazsın. depresyon efendisinin kahvesine mecbur kalırsın.
merhaba depresyon efendi,
kestane pişirmeyecek misin?
benim en kıskanç sevgilim sensin!

lale müldür


..hepimizin zaman zaman yaşadığı ruhsal bunalımın en açık hali. lale müldür'ün ki "depresyon efendisi", benimkisi "zamanın geri alınmış hali"... isimler farklılık göstersede hislerin aynı olduğu ruhsal süreç!

kitapları:

uzak fırtına (1988)
seriler kitabı (1991)
kuzey defterleri (1992)
buhurumeryem (1994)
divanü lügat-it-türk (1998)
saatler/geyikler (2002)

sarartı

sasal siyah inci
sar ma şık
yana egik agaçlar
neredeyse birbirimize
yabanciyiz artik
burasi hep
sari yaz
disarda
hep
kasim
patlar
hep bir sari
gagali yelkovan
böyle kafamin içinde
limonsu safran
sari ekran amino asit
bir agaca gerisin
geriye sonbahar
siluetiyle
giren bir
kiz

rna
mesajcisi
yunuslarin
kurtardigi
hadi sevgilim
bana baglan
sonra günesin
ilk isinlarini
gözüne alarak
i yi les
be be become good
become goooooooood
ama simdi olmaz
simdi iste hep
böyle kafada
sari ampul
gözlerde
filtre
cool
cool it
cooling it down
mekanlarin ortasinda
soksarsintisarilganyürüyüs
yavasyavasyavassu sari sabir
hersey bir damask gülü için
hareketederkalir

iste
simdi böyle
sari beneklerle böyle
saribenizlilerle böyle
shakespeare'le böyle
ko kakola içen isçilerle
marlon brando'yla böyle
erkek kardesimle böyle
kizkardesim zaten yok
üstelik öylesine
serinkanliyim ki
bütün
vurusmalar bitince
seni görecegim
ama simdi burasi
hep kasim
kafamda hep
yabanci bir dil
disardan
hep sari
sarkilar
söyleyerek
geçen sararti
turuncu inci
sar ma şık
yana egik agaçlar
neredeyse birbirimize
sarartiyiz artik

cihangir 'in gerçek sahibidir. bazı edebiyatçılardan gibi doğudan gelip cihangir'e yerleşmiş bir şair değildir.türk edebiyatında özel bir yeri vardır.yaşanılan her kötü tecrübeden sonra insanın ayakta duran bir yıkıntı olmasına sebep olan tuhaf romanlar yazıyor.yeni romanından bir bölüm:
http://www.gazeteport.com/...

gerçekten sevince kendinden geçen birisi. onu görünce aklıma sadece aşk aşk aşk geliyor. o güzel kahkahaların anlamını bilen bilir. delidir, doludur ve de anlamlıdır. sevenlerin anlayabileceği bir dilde konuşur. severken çok dikkatli seviyor. onu her haliyle kabul edenlerin sayısı çok azdır. melek şairdir. hz.isa'yla özel bir ilişkisi vardır. isa'yı sevenler görür sadece.

"...
seni bir gün en yakının ele verirse eğer,
öğren susmasını ve ağlamamasını.
bir kavanozun içinde mavi bir gül
yetiştir her gün daha çok yaşayan.
bir masalın ağzını kapat ve yat
geniş odalarda. bir oksijen çadırında.
ona kötü bir şey olsun istedim.
bana aşık olsun istedim
..."

"oranj değilim ben, yasın belirtisiyim,
morum, safranım belki ama oranj
değilim. mutluluk çıkmaz benden.
benim turunçgillerim yapraklarını ağlar.
yine de senin için tuhaf şövalyem,
incelikli zulmün için, kalbimin
morluklarını unutup oranj olmayı deneyebilirim"

aslen aydınlı olması, robert kolej mezunu olması ve en önemlisi, şair olması ile kendime yakın bir idol olarak benimsediğim insan. ha tabi o mühendislik okuyup beğenmemiş, bense istediğim bir bölümdeyim ve mesleğimi icra edeceğim, orası ayrı.

oranj değilim ben, yasın belirtisiyim,
morum, safranım belki ama oranj
değilim. mutluluk çıkmaz benden.
benim turunçgillerim yapraklarını ağlar.
yine de senin için tuhaf şövalyem,
incelikli zulmün için, kalbimin
morluklarını unutup oranj olmayı deneyebilirim.

sözcükleri yüreğe işleyen şair kadın.
(bkz: la luna)

bu seneki tüyap kitap fuarında imza gününe 18 kişinin geldiği, o sırada okunan bir yazar değil yazan bir yazar olduğunu düşündüğüm (bkz: o an için) ona rağmen neşesinden bir şey kaybetmeyen ve şen kahkahalarıyla salonu inleten güzel insan..

(bkz: fox mulder)

içimi acıtan satırların sahibidir


pirinç

pirinç ülkesi
pervazlarda beliren ilk
bir erik yeşili gibi dağılan tepelere
güneş nasıl kayarsa
gölge-tarlaların üzerinden
kalem öylesine kayıyor pirinç kelimelerle
bu sabah yatağımın kenarında
bütün günahlarımın silindiğini gösteren
bir işaret buldum:
kayık şeklinde bir leğenin içinde
yüzen bahar dalları...
ah evet, uzak okuyucu,
günahların hatırlanmadığı bir yer olmalıydı
bizim için...


hiç kimsenin göndermediği
artık gönderseler de fark etmez çünkü yazdım
bundan sonra da göndermeyeceği
cam bir kutuda yüzen birkrizantem olmalıydı
evimizin önünden geçen beyaz boneli
hollandalı bir kız olmalıydı
ki elindeki kumral köy ekmeği bana daima
güzel şeyler hatırlatır
veya ne bileyim ben sarışın spiral
bulut halinde saçlarıyla rapuntzel
ya da her an bir çam ağacına dönüşüverecekmiş
duygusunu veren çünkü bordo flütünden daima
koyu yeşil ezgiler dökülür dökülürdü
bir pan olmalıydı...
bizim için...


herkesin küçük bir bahçesi olmalıydı
üzerinde fikir teatisinde bulunabileceği saatlerce
mesela aramızdan biri bahçesinde gece yarısından sonra
enteresan bir durum gözlemişse hemen hiç çekinmeden
arkadaşlarını arayabilmeliydi
hareket eden cisimler üzerinde pembe mumlar
kendini gizlemeliydi
tam gece yarısı olduğunda birdenbire
mona lisa çalmalıydı...
gümüş kapların içinde bir tadımlık
yiyecekler olmalıydı...
ne kötü şimdi şu an dışarı baktığımda
sana bu derece yabancılaşmam...
o kadar yakındık ki...
ama işte şimdi elimi dışarı uzattığımda
yağmurun yağıp yağmayacağını kavramak dışında
sana dair hiçbir şey bulamıyor olmam
sana tutunamamam ki katiller bile geride
el izi bırakır, ne acı...
şu an üstümde sarı simlerle işlenmiş
lacivert kadife eşofman olmasından son derece
memnun olmama karşılık bütün bunları
ve başka birçok şeyi bırakıp
çiçekli ince elbiselerle
kafamda hasır üçgen bir şapkayla
sulak pirinç tarlalarında
seninle yan yana dolaşamayacağımızı
bilmek ne kötü...


ah senden bir işaret
en ufak bir işaret gelse...
ama belki de o zaman sen napoli’ye, sicilya’ya
hatta korsika’ya gitmek isterdin de yine bu
pirinç tarlaları ideası suya düşerdi...
hatta hiç unutmam bir seferinde ikimiz
mısır’a gitmek istemiştik de
ben kendimi salzburg’da sense evde bulmuştun...
senin benimle hiç konuşmadığın günlerdi
sanki aramızda bir çatlak açılmıştı
salzburg’da seni unuttuğum söylenemezdi
unutmadığım da...
hiçbir şey çözümlenemiyordu öncesinde de
sonrasında da geriye dönülmez haerketlerin...
ben şimdi paris’te bir çin lokantasında oyalanıyor
olsam da bu ancak gülünç bir tedavi, soytarılık
çünkü biliyorum hatta hepimiz biliyoruz ki
pirinç tarlaları projesi asla gerçekleşmeyecek
ve artık hiçbir şey eskisi gibi değil
olamaz da
seninle ayrıldığımız günden beri
bunun için yatak odalarımızda
başuçlarımızda su dolu bardakların yanında
mumların yanması gerekmiyor
artık sözcüklerle sonsuza dek
oynamak istemiyorum
bazan gri-mavi bulutların içinden
sessizliği yararak bir jet uçağı geçiyor
bu basit gibi görünen gerçeklik imajı birçok şeyi
bütün sözcüklerin ötesinde
birden açıklıyor sanki
bunu bilmek bana yetiyor.

dün gece sen uyurken
ismini fısıldadım
ve hayvanların korkunç
öykülerini anlattım

dün gece sen uyurken
çiçeklere su verdim
ve insanların korkunç
öykülerini anlattım onlara

dün gece sen uyurken
yüreğim bir yıldız gibi bağlandı sana
işte bu yüzden sırf bu yüzden
yeni bir isim verdim sana

destina

sen öyle umarsız uyusan da bir köşede
işte bu yüzden sırf bu yüzden
yaşamdan çok ölüme yakın olduğun için
seni bu denli yıktıkları için destina
yaşamımın gizini vereceğim sana

yeni türküden şarkısını dinlemek de güzeldir..

"unutuşum başka bir sendi. ben ölüyordum tropiko.
unutuşun beyaz romansıyla ölüyordum.
söylenecek başka bir şeyim yok artık.
unutmak istemiyordum oysa.
güzel kalan yaralar vardır çünkü..
limon kokulu, yağmurlu kadınlar vardır.
hiç unutmayan kadınlar vardır.. limon kokulu..
her şeye rağmen.. yağmur kalan kadınlar vardır..


*


ben iyiyim şimdi. sen nasılsın?"



mor rengin en çok yakıştığı kadın.

altın portakal şiir ödüllü şairimiz..
bu ödüller adamı zengin etmiyor ve bana vermek için geç kalındı dediğinde düşünüyorsunuz acaba bu ülkede şiir yazarak hangi şair para kazandı hatta nobel alamayan dışında kaç zengin kaç yazarımız var diye. neyse...

"gözlerimi sana çevirdiğim zaman
bir buğu sarıyor onları
görmüyormuş gibi yapıyorsun ama
imkânsızlıklar yaratıyor aşkları..."

demiş ve gerçeğe en yakın aşk tanımlarından birini yapmıştır...

aşkın tam tanımını yapabilen mi?
böyle bir yazar aslında yok...

''güzel bir rüya:
yanımda birisi
var, tanımadığım
birisi. 'ben yokken
ne yaptın?'diyor.
'i didn't exist' diyorum.
'bende' diyor.''

''... bana gelince ben
hazan yüzlü bir adamı aradım hep
bir sonbahar günü beyaz pardesüyle
kurumuş yaprakların üzerinden
kapımı çalmasını bekledim
gelse ne olacaktı
onu da bilmiyorum ya
olanaksız bir şey istediğim farkındaydım ...''