la mome  

(bkz: kaldırım serçesi)

film festivalindeki adı buydu filmin.edith piaf ın unvanından geliyor.

hiç bilmeyen bir insanı bile edith piaf hayranı yapabilecek bir biyografi filmi.

filmin kurgusu öyle karıştırılmış ve kronolojik sırayla öyle ustalıklı oynanmış ki, edith piaf ölüm yatağındayken, hayatın önünden film şeridi gibi geçmesi kavramı bambaşka bir güzellik kazanmış. buradan yönetmenine saygılarımızı sunuyoruz. (bkz: olivier dahan)

oyunculuklara değinmeden de edemeyeceğim. edith piaf rolünde gördüğümüz marion cotillard adeta film süresi boyunca edith piaf'ın ruhunu taşımış gibi. öyle güzel oynuyor ki, büyülenmemek elde değil. diğer oyuncular da çok sağlam ancak, filmde piaf'ın unutamadığı sevgilisi marcel'i oynayan jean pierre martins nam oyuncudan çok sağlam bir jön olabileceğini gördüm.

filmin müzikleri zaten haliyle çok güzel. sabah akşam non, je ne regrette rien dinlettirecek muhtemelen. edith piaf'ın sesinin eşsizliği insanı alıp götürüyor. hatta filmde piaf'ın performansını yorumlayan bir kadının sözüyle: "bu geceki performansınız beni paris'e götürdü"

filmin uzun olması, görüntünün çok hareketli olması (tripod diye bir şey yok bazı sahnelerde, gözü yoruyor) gibi etkenler insanı kısmen rahatsız etse de, sonlara geldikçe ortamı geren bir ölüm havası, insanın gücüne gitse de, sinemadan çıkarken, insan bambaşka bir dünyaya açılıyor.

kesinlikle izlenesi bir film, bir müzik ziyafeti. edith piaf'a saygı duruşu.

bir sahnesinde marlene dietrich edith piaf 'ın performansı sonrası masasına yanaşıp "..gözyaşı damlalalarınız gözüme aktı .." diyor.son zamanlarda izlediğim en sanatsal filmlerden biri.

her dakikasında boğazıma ayrı ayrı düğümler dizen, edith piaf a tekrar tekrar saygı duymamı sağlayan bir başyapıt. hiçbir eksisi olmamasının yanında binlerce artısı var.
marion cotillard artıların çoğunu topluyor çünkü edith piaf ı oynamamış, edith piaf olmuş. işte gerçek oyunculuk budur dedirtiyor. oscarla ödüllendirilmesini bile az buluyorum.
filmin bir diğer artısı da bünyesinde gérard depardieu gibi bir ustayı barındırması. olmazsa olmaz insanların başında geliyor kendisi. muhteşem bir tat katmış filme.
ve tabiki müzikler.. film baştan sona bir konser tadında. la vie en rose, non, je ne regrette rien bambaşka bir anlam kazandı bu filmle..
defalarca izlenebilir, her defasında ayrı bir tat alırsınız. ama o düğümlerden hiçbiri eksilmez. yaşandı, biliniyor.

güzel oyuncu edith piaf'ın, fransızların efsane sesi marion cotillard'ı inanılmaz bir performansla canlandırdığı müthiş film.

şaşırdınız mı? siz bir de benim halimi düşünün.

edith piafla ilgili hayli fikir edinilecek film. adeta belgesel...marion cotillard da aldığı oscar'ı sapına kadar haketmiş.

edith piaf ın hayatının anlatıldığı bir film.

izledikten sonra insanın yalnızca bir kez gerçekten aşık olabileceğini, sonradan hayatınıza kaç kişi girerse girsin kalbinizin o kişide kalacağını anlamış olursunuz. şarkılar, sanatçının içine düştüğü buhranlar, unutmak için her yolu deneyip, kendi kendini tüketmesi çok etkileyici ve buruk..

olivier dahan dan gelmiş geçmiş en muhteşem müzikal biyografi...

film de ki makyaj dan kostümlere oyuncu seçiminden film müziklerine kadar herşey ince ince emek emek dokunmuş işlenmiş...ve doğal olarak da çok başarılı bir yapıt çıkmış ortaya...
tekrar tekrar izlenilebilen ve her defasında ayrı bir sihri yakaladığınız bir başyapıt...

marion cotillard'ın o muhteşem yeteneğiyle birlikte edith piaf ancak bu kadar yaşatılabilirdi..marion hanım kızımız adeta kendi kimliğini bu dünyada ki var oluş amacını varını yoğunu herşeyini bırakıp, edith piaf olmuş onu yaşatmıştır film boyunca ve filmi izleyen her kesime müthiş bir oyunculuk dersi vermiştir...

non je ne regrette ve la vie en rose ise filmden sonra asla kurtulamayacağınız bir dünyaya açmıştır kapılarını sizler için...

şiddetle izlemenizi izlettirmenizi çok isterim ben şahsen...