la leggenda del pianista sull oceano*  

cazın doğuşunu anlatan filmin baş kahramanı. gemide doğup büyümüş, yaşamış, piyano çalmayı öğrenmiş, cazı icat etmiş ve gene aynı gemide hiç dışarı ayak basmadan ölmüştür.

tüm yaşamını piyanosu ve tek küçük dünyası olan geminin içine gömen adamın hikayesi. film boyunca en etkileyen sahneler arasında iki dostun o metruk gemi kalıntılarının arasında geminin en dibinde yaptığı konuşmadır. dostluktur, çaresizliktir, cesaretsizliktir. biraz korku bolca endişe ve kocaman acabalarla, yaşadığı dünyadan ufacık bir adım bile atamayan bu adamı izlerken, içiniz içinizi yerken ''hadi be in şu merdivenlerden'' diye söylenirken bulursunuz kendinizi. tüm bu casaretsizliğine rağmen büyük bir casarettir aslında gösterdiği. hayatı boyunca aşkı yaşayamamak, dünyayı, new orlans'ı daha bir çok ülkeyi sadece resimlerden görmek, izlemek ve tüm bir hayat boyunca da bunu göze almakda bir cesarettir belki. jazz seviyorsanız, hele ki jazz piyano melodilerini ve emprovizasyonlarını seviyorsanız bu film tam da size göre. zaman zaman fazla dramatik bulunabilir, filmin bazı yerleri gerçek dışı (ki sadece gemide yaşayan bir adamın bu kadar iyi çalması, hele ki 8 yaşında bir çocuğun ilk defa çalmasına rağmen böyle iyi çalması ilginçtir) bulunabilir hatta. yine de film güzel bir çerçeve çiziyor, başka bir dünya sunuyor bize.

''burada unuttuğunuz bir şey var bayım. alın trombonunuzu''.

''.................''

'' hadi parayı dert etmeyin ona şimdi daha çok ihtiyacınız olduğunu biliyorum.

''ama..''

'' siz bana güzel bir öykü anlattınız. bazen anlatılan güzel bir hayat öyküsü eski bir trombondan çok daha değerlidir''

denmiştir ve film sona ermiştir.

baş rollerini tim roth ve identity filminden -kişilik bölünmesi yaşayan katil rolünde-hatırlayacağımız pruitt taylor vincein oynadığı filmdir.gemide çalışan işçileriden birinin salonda bir bebeği bulması ve bu bebeğe 1900 ismini vermesi ile başlıyor.(akin bebeğe bu isim verilme nedeni bebeğin 1900 yılında bulunmasıdır.film boyunca 1900'ü canlandıran tim roth gemiden inip karaya ayak basmaya tennezüül bile etmeden bütün yaşamını gemi dinamitlerle patlatılana kadar piyano çalarak geçirmiştir.daha çok hayat bir gemiye benzetilmeye çalışılmış ve insanın bu kadar sınırlı bir mekanda sonsuzluğu bir piyano aracılığıyla yakalaması bahsedilegelmiştir efem.

filmin en can alıcı sahnesi t.d. lemon 1900 ile jazzın doğuşunda büyük role sahip jelly roll morton arasındaki düello sahnesidir.

jelly r. morton, dünyada kendisinden daha iyi piyano çalan birinin bulunmasını kabul etmez ve 1900 ile düello yapmak için gemiye gider. düello esnasında aslında 1900 bu zenci adamın piyano çalışına hayran kalır. ona saygı duyar. fakat zenci adam işi ipneliğe vurunca dayanamaz ve hünerini gösterir. sonrasında büyüklenen zenci göt olur tabii ki.

bu düello esnasında zencinin ikinci çaldığı parça gerçekten şahanedir. sırf bu düello sahnesindeki bu parça için bile koca bir film izlenebilir.

1) http://www.youtube.com/...
2) http://www.youtube.com/...

(bkz: kim takar jazzı)

an itibariyle tv 8 ekranlarında gösterilen ,enrico morricone'ye altın küre kazandırmış,jazz müzisyeni clarence williams'ın mükemmel performansıyla sakin giden cumartesi akşamımı müzik şölenine çeviren mucize.

1900 efsanesi

birgün bir gemici , geminin balo salonunda terkedilmiş bir bebek bulur. bu bebeği alır, büyütür, oğlu yerine koyar. ona danny boodman t. d. lemons 1900 ın -kısa adıyla 1900- ismini verir.

1900, 8 yaşlarındayken balo salonuna gider ve orada piyano görür. hayatında ilk kez gördüğü piyanonun başına oturur ve başlar şakır şakır çalmaya. meğersem 1900, doğuştan piyanistmiş.( gerçi bu noktada film, gözümde izlenilirliğini kaybetti. hayatında ilk kez piyano görüyor, takır takır da çalıyor bir anda, peh. ama işte adı üstünde efsane)

1900, büyür, kocaman olur. gemide bir arkadaş edinir. gemi yolcularında trompet çalan biriyle sıkı fıkı kanka olurlar. aynı zamanda 1900, gemi içinde pek meşhurdur. piyano çalması olsun, saflığı olsun.hatta onun piyanodaki marifetini duyan, cazın mucidi gemiye gelerek, onla düelloya tutuşur. o derece yani.

1900, gemiden dışarı adımını atmaz. bir kere bir kıza aşık olup peşinde gidecekken, yine geri döner. artık onun yeri, yurdu, vatanı gemidir.

aradan yıllar geçer. gemi boşalmış, eskimiş, adeta enkaz olmuştur. artık patlatılacaktır.

arkadaşı, aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen 1900 ü unutmaz. onun hala gemide olduğuna inanmaktadır. bu nedenle geminin patlatılmasını önlemeye çalışmaktadır.

baştan sona piyano ezgileriyle kulakları okşayan filmde, bu noktadan itibaren bir heyecan başlar. acaba 1900 içeride midir? eğer içerideyse, patlamadan kurtulabilecek midir? karaya çıkacak mıdır?

bu soruların cevabını merak ediyorsanız 1900 efsanesi.
yönetmen : giuseppe tornatore
oyuncular: tim roth, bill nunn
yapım: italya 1998

(bkz: kim takar jazzı)

adı lazım değil. bir sinema dergisinde filmin titanic filminin setinde çekilmesi eleştirilmiş ve bok atılmaya çalışılmıştır.titanic gibi sinema dünyasının en rezil filmlerinden biriyle anılması bile abestir. günahtır.

uzun olmasına rağmen müzikle azıcık olsun ilgilenmiş insanları saatlerce başında tutabilecek bir film.

fırtınalı bir havada piyanoyla seyahat sahnesi, yok hayır aslında piyanolu tüm sahneleri için izlenir film.

piyasa olmaktan çok uzak, fazla tanınmayan samimi ve harika bir film, sadece müzikleri ve atmosfer için izlenilebilir.

gerçekçi olmayan sahnelerin naifliği ile bütünleşen anlatımı ile beni benden alıp götüren muhteşem film. cinema paradiso ile aklımı çalan giuseppe tornatore'nin bir diğer güzelliği. belki başarısı aşılmaz bir sinema klasiği değil ama olmasına da gerek yok. insana böyle güzel anlar yaşattığı, duygulandırdığı, müziğe doyurduğu için emeği geçen herkese sonsuz teşekkürler. bu arada 1900'ün tanımadığı insanların karakterini çözerken doğaçlama melodiler yarattığı sahne muhteşemdir, özellikle de zengin bölümüne kaçak giren göçmen hakkında konuşurken.

1900 adlı karakterin 8 yaşındayken, "fuck the system" demesi filmin en can alıcı yerlerindendir. gemiden hiç ayrılmamış bir veledin, bu isyanı düşündürücü tabi. bu sübyan, ya karada yaşasa ne olacaktı acep.