|
|
- "ayı". ünlü yönetmen jean jacques annoud'u bana tanıtan ve sevdiren ilk film. ilk başta belgesel izliyormuş izlenimine kapılıyorsunuz ama sinemanın gerçekten ne olduğunu gösteriyor size yönetmen. "bir sevgi filmi" sloganıyla sinemalarda gösterilmeye başlandığında oldukça ilginç gelmişti. bir hayli dalga geçmiştik aramızda. "öküz - bir aşk filmi", "eşek - çarpıcı bir erotizm" gibi uydurma film isimleri ve sloganlar üretmiştik çocuklarla. (o yıllarda ortaokuldaydım. kınamayalım lütfen!) yıllar sonra televizyonda seyrettiğimde ise resmen dona kaldım. şok geçirdim! şöyle ki:
bir film düşünün; başrolünde iki ayı var. biri yavru diğeri de devasa bir erkek ayı... lessie'nin ne kadar sıkıcı olduğunu düşündüğünüzde (lessie ancak ilkokul çağındaki çocuklara ilginç gelebilir...) filme negatif bir önyargı ile yaklaşıyor insan ister istemez. yavru ayı talihsiz bir şekilde annesini kaybediyor ve ormanda yapayalnız kalıyor. bu arada kocaman bir erkek ayının avcılarla arasında bir kovalamaca yaşanıyor. bizim ufaklık, bu erkek ayıya rastlıyor. her erkek gibi bizimki tanımadığı bu yabancı yavruya sıcak davranmıyor. bir cami avlusuna bırakmayı düşünüyor. fakat sonradan aralarında sağlam bir ilişki kuruluyor. daha çok baba-evlat ilişkisi tadında. avcılarla kovalamaca da devam ediyor bu arada... filmin finalinde avcıyla, büyük erkek ayı arasında inanılmaz güzel bir sahne yaşanıyor. tabiri caizse, bizim ayı avcıya insanlık dersi (!) veriyor. güzel bir kış uykusu sahnesiyle filmimiz bitiyor.
seyretmeyenler varsa hala muhakkak tavsiye ediyorum. geçen eylül ayı içerisinde cnbce'de yayınlandı. yine aynı tadı aldım. sinemanın gerçekte ne olduğunu görmek isteyen herkese şiddetle tavsiye edilir.
- ayıdan da başrol oyuncusu oluyorsa oskarı ben niye almayayım ki? insana acayip moral veren bir filmdir. ayrıca ben daha mini mini bir çocukken izlediğimde nutkum tutulmuştu. başrolde bir ayı!!! kanımca en güzel hayvan kahramanlı filmdir.
- küçüktüm, gittiğim ilk sinema filmlerinden biriydi.
daha filmin başında dağılmıştık annemle,sonunu izlemeye dayanamadan salondan fırlamıştım
eve gelip bütün oyuncak ayılarımı öpmüştüm
sonunu izlemeye yıllar sonra cesaretim elverdi,hala fazlasıyla dokunur bu film bana
ama çok çok güzel bir film(felis, 07.02.2006 17:26)
- başroldeki yavru ayıya deli gibi sempati duymanıza ve adı her geçtiğinde gözlerinizin dolmasına neden olacak kadar güzel bir film. yavru ayının gördüğü kabuslar, her gördüğünü taklit etmeye çalışması, annesi öldükten sonra çocuk gibi kıvrılıp ağlaması çok etkileyiciydi. ayrıca bence filmin en önemli sahnesi, avcıların onu bağladığı ipten kurtulduktan sonra kaçmak yerine annesinin postuna sarılıp uyumasıydı.
avcıyla ayının birbirini öldürmekten vazgeçtiği sahneler de filmin sonunda çıkan sözü baya güzel anlatıyordu (öldürmekten daha heyecan verici birşey varsa o da affetmektir).
ve evet gerçekten "bir sevgi filmi".
ayrıca bu filmi izleyip de sevmeyen ya da duygulanmayan bir insan düşünemiyorum, bu konuda çok önyargılıyım, agresifim.
|
