sistemlerin verimini istenilen seviyeye çıkartmak ve belirli performans kriterlerini sağlatmak amacı ile sistemleri (eğer gerekli olursa) bir kontrol mekanizması veya kontrolör vasıtası ise kontrol etmek üzere doğadaki fiziksel olayların diferansiyel denklemler yardımı ile modellenmesi sonucu oluşturulan ve uygulama alanı fazlasıyla geniş olan bilim dalına verilen isim.
günümüzde klasik kontrol teorisi ve modern kontrol teorisi olmak üzere iki başlık altına sınıflandırılmıştır.
klasik kontrol teorisinde sistemin modellenme aracı olarak en temel kontrol teorileri olan pid, root locus, frequency response, state space(kısmen) gibi kontrol tasarım araçları bulunduran kısımdır. genellikle siso olarak nitelenen tek girişli ve tek çıkışlı sistemler için kullanılan tasarım yöntemlerini içermektedir.
modern kontrol teorisinde ise h2, h inf. gibi çok girişli çok çıkışlı(mimo=multi input multi output) sistemlere yönelik uygulamalar barındıran, tasarımcıya daha çok detay üzerinde hakimiyet kurma olanağı sağlayan(bilgisini kullanabildiği oranda) yöntemleri içermektedir. uygulamaları günümüz ileri teknoloji araçları olan uçaklarda ve uzay araçlarında görülmektedir.
