çizgi filmlerin kalitesinin artması ve vazgeçmenin zorlaşmasıyla kendiliğinden gerçekleşir. bizim 80'li nesille başlayan bir akım olabilir diye düşünüyorum.
yetişkin bireyin yetişkin vari şekilde davranma özentisi ve de kompleksi olmadığını gösteren , bu kişinin aynı zamanda hayata renkli ve de komik baktığının belirtisi olan eylem.
kocaman adam olup popstar yarışmaları, yerli ağa dizileri, yerli sitcomlar veya yılışık yarışma programları izlemekten çok daha doğal olan eylem.
(bkz. çılgın korsan jack)
(bkz. rugrats)
(bkz. fox kids)
hayatının hiçbir döneminde çizgi filmlerden vazgeçememiş kişinin sürdürdüğü eylemdir, hatta eskilerini izlerken zamanında anlaşılmamış kısımlarında kopulur, durmaksızın kahkahayla izlenilenler de vardır (bkz. tom and jerry)
yapılan, yapılmaktan vazgeçilmeyecek olan eylem. insanı mutluluğua ve huzura boğar, duygusal yanını açığa çıkarır. bu esnada üzerimize battaniyeyi çekmişsek, elimizde de sıcak süte karıştırılmış koca bir bardak nesquik varsa, bundan daha masum ve güzel bir zevk olamaz.
(bkz: futurama)
(bkz: anime)
matt groening bunlara çalışır.
çocuklar için yapıldığı iddia edilen çizgi filmleri de belli bi birikime sahip yetişkinlerin izlemesi apayrıdır. onu yapanlar da kazık kadar, sanata neyime gönül vermiş adamlar olduğu için çocukların anlamadığı gönderme ve detaylar her daim bulunur.
özellikle erkeklerin ilerleyen yaşlarına rağmen vazgeçemedikleri eylem."bu erkeklerin hepsi çocuk" demiş biri,o sözün doğruluğu bu konuda da ortaya çıkıyor zannımca.durum şudur ki,zaten çoğu espri çocukların anlayamayacağı türden.bugs bunny'de buna dahil.
(bkz: severek izliyoruz)
