metallica'nın en iyi albümü.
bir yerde okumuştum, bu albüm sonrasında ibnenin birisi james'e "o ses ne öyle olum, daha yavşak oku parçaları" babında bir şeyler saçmalamış, salak james de bunu ciddiye alıp şu anki o yavşak sesine doğru yelken açmış. halbuki ne gerek var lan, cayır cayır söylüyormuş şarkıları işte o zamanlar.
james'in vokali, cayır cayır riffleri, harika parçalarını senelerdir dinlese de insan, bıkmıyor, bıkamıyor. gönlümün bir kenarı grup üyelerinin son albümleri ve hal hareketlerini görünce "ya sktir et, göm kalbine bu albümle birlikte" diyor, ama
seek and destroy,
the four horsemen ve
motorbreath'i dinleyince yumuşuyor kalbim. açıp açıp dinliyorum belli aralıklarla.
ayrıca grubun en ağır albümü dense de çoğu zamanlar, benim metal müzik ismi altında dinlediğim ve bayıldığım, manyak gibi walkman'de döndürdüğüm ilk albümdür. aynı tadı(en azından thrash metalde) yıllar sonra
testament'la almıştım
the gathering albümüyle. başka hatırlamıyorum.
"metallica bitti abi yeaee!"
